آزادی و دموکراسی فرانسوی؟!

م - ویسی
پلیس فرانسه در طول هفته گذشته بار دیگر به بهانه واهی فعالیت‌های تروریستی، ضمن حمله به مراکز فعالیت مبارزان اسلامی الجزایر مقیم پاریس، دهها تن از آنان را بازداشت و زندانی کرد.
پاریس که از مدعیان دموکراسی و آزادی از نوع غربی آن است، همواره سعی داشته خود را در اذهان جهانیان بعنوان مامنی برای فعالیت سیاسی آن دسته از ناراضیان کشورهای خارجی معرفی کند که به زعم پاریس در کشورهای خود اجازه فعالیت و اظهار عقایدشان را ندارند. هر چند تعداد امپراتوران و جنایتکاران و تروریست‌هایی که مرتکب جنایت‌های بی‌شماری علیه بشریت شده‌اند و اینک در پاریس و در لفافه «ناراضیان سیاسی» از چنگ عدالت و دست‌های انتقام ملت‌هایشان گریخته‌اند، کم نیست، اما اگر همین سیاست مورد ادعای پاریس نیز به گونه‌ای برابر و غیر تبعیض‌آمیز برای تمام اتباع خارجی به اجرا در می‌آمد، امید می‌رفت که اندکی دیرتر نقاب تزویر از چهره حامیان تروریسم در الیزه فرو افتد.
عملکرد گذشته و حال پاریس در قبال این موضوع نشان داده است که این اصل همواره از سوی پاریس، بنا به شرایط زمانی و نوع ملیت و ماهیت افراد، مورد تفسیر قرار گرفته است. بدین ترتیب که اصل مزبور زمانی برای حمایت از تروریست‌های شناخته شده و پناه دادن به آنها، و در مقابل زمانی دیگر برای ممانعت از فعالیت مبارزان سیاسی بعضی از ملت‌های مظلوم و رنجدیده به دو نوع متفاوت مورد تفسیر و استفاده قرار گرفته است.
مثال مبارزان مسلمان الجزایری و اعضای گروهک تروریستی منافقین می‌تواند به خوبی نشان‌دهنده این دوگانگی سیاست پاریس در قبال ناراضیان سیاسی مقیم فرانسه باشد، اگر چه مقایسه فعالیت‌های مبارزان مسلمان الجزایری که برای دفاع از دست‌آوردهای یک نظام دمکراتیک در مقابل نظامیان دیکتاتور مورد حمایت فرانسه در کشورشان می‌جنگند با اقدامات تروریستی گروهک منافقین که دست سردمدارانش به خون هزاران زن و کودک و افراد بیگناه ایرانی آلوده است، به هیچوجه قابل قیاس نیست، اما با وجود این تفاوت‌ها، پاریس حتی در ظاهر نیز حاضر به رعایت کردن برخی اصول آشکار مورد ادعای خود نیز نیست. اگر آنچنانکه پاریس مدعی است، هرگونه فعالیت مسلحانه و تروریستی منافی فعالیت سیاسی ناراضیان خارجی مقیم فرانسه است، پس چگونه است که عاملان کشتار دهها تن از زائران حرم مطهر امام رضا(ع) که یکی از اماکن مذهبی و فرهنگی مورد تایید مجامع جهانی است، براحتی در پاریس آمد و شد می‌کنند و بدون هیچ مزاحمتی از سوی مراجع قانونی فرانسه، جشن کشتار زائران بیگناه را راه می‌اندازند و به برپایی تظاهرات و میتینگ دست می‌زنند؟ و حتی در برپایی مراسم خود از طرف مراجع ذی‌صلاح فرانسوی نیز مورد حمایت قرار می‌گیرند! اما در مقابل مبارزان مسلمان الجزایری که تنها برای دفاع از نتایج یک انتخابات مشروع و قانونی، آنهم به سبک غربی و با نظارت خود آنها، درصدد رساندن ندای حق‌طلبانه خود به گوش جهانیان هستند، مورد تعدی و آزار پلیس فرانسه قرار می‌گیرند؟ مگر نه اینکه بر اساس اصول دمکراسی غربی که پاریس نیز داعیه پاسداری از آن را دارد، احترام به نظر اکثریت واجب است. پس چگونه است که پاریس یک اقلیت تروریست را در فرانسه با آغوش گرم می‌پذیرد و نمایندگان یک اکثریت مظلوم را بازداشت می‌نماید؟