پیامدهای مهاجرت یهودیان به فلسطین

همه نمودارهای نشانگر پدیده جدید مهاجرت یهودیان شوروی و دیگر کشورهای اروپای شرقی و جهان، برآنند که این مهاجرت بطور بی‌سابقه‌ای رو به فزونی است و مقدمه‌ای عملی برای اجرای اندیشه صهیونیسم است که بر مبنای دو عنصر مهاجرت و سکنی دادن یهودیان در سرزمین‌های عربی استوار است.
علیرغم آنکه این پدیده از طرف مراکز صهیونیستی و جهانی کاملاً محرمانه نگه داشته شده بود تا واکنش شدید اعراب و فلسطینیان را مانع شود، مسئولان رژیم صهیونیستی ظاهراً پس از آنکه دانستند واکنش عربها در برابر پدیده مهاجرت یهودیان آنچنان قدرتی ندارد که فراروی آن بایستد، در پرتو ناتوانی اعراب در دستیابی به شیوه موثری برای رویاروئی با خطر این مهاجرت، از این راز پرده برداشتند.
رئیس کمیته اجرائی آژانس یهود «سیمحادینتز» بیشتر از دیگر رهبران صهیونیسم به واقعیت‌های این مهاجرت و رموز آن اعتراف کرده است.
«دینتز» در برابر گروهی از روزنامه‌نگاران صهیونیست در «قدس» می‌گوید: «تا قبل از پایان سال 1992 یک میلیون مهاجر یهودی شوروی در اسرائیل اقامت خواهند گزید. در حال حاضر ماهانه حدود بیست هزار مهاجر جدید به اسرائیل وارد می‌شوند». مسئولان آژانس یهود می‌گویند: انتظار «دینتز» بر دو پایه استوار است: توافق شوروی و اسرائیل بر دعوت 2/1 میلیون یهودی به فلسطین اشغالی و صادر کردن ماهانه 35000 گذرنامه از دفتر نمایندگی اسرائیل در مسکو.
تنها مشکلی که در برابر پدیده رو به افزایش مهاجرت یهودیان قد علم می‌کند، بودجه لازم برای ساکن کردن آنان است که برای هر یک میلیون یهودی 20 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود.
جالب است اشاره کنیم که ورود سالانه نیم میلیون یهودی از شوروی و دیگر کشورها به اسرائیل، شمار یهودیان مهاجر را در پایان دهه نود به پنج میلیون یهودی خواهد رساند و در نتیجه توان نیروی انسانی رژیم صهیونیستی تا پایان قرن حاضر از هشت میلیون یهودی فراتر می‌رود.
اگر هدف نهائی از طرح صهیونیستی را که برپائی ملت یهود در سرزمین‌های عربی است و همه یهودیان جهان را - هر چند از نظر تاریخی و جغرافیایی با منطقه عربی بی‌ارتباط باشند - فرا می‌گیرد بدقت بررسی کنیم درخواهیم یافت که تعداد یهودیانی که در این سرزمین بزرگ ساکن خواهند شد نهایتاً به 18 میلیون یهودی خواهد رسید.
بر این اساس، خطر مهاجرت یهودیان از خطر مقدمات تاسیس رژیم صهیونیستی در سالهای 1897 تا 1948 بیشتر است.
ورود یک میلیون مهاجر یهودی در هر دو سال یا حداکثر سه سال، پرسشهائی را برمی‌انگیزد که همگی به آینده ملت فلسطین و موجودیت ملی اعراب برمی‌گردد: مهاجرت جدید یهودیان چه تاثیری بر مسئله فلسطین و آینده آن خواهد گذاشت و چه خطری برای هویت سرزمین‌های عربی و موجودیت ملی امت عرب خواهد داشت؟
این خطر را از دو جهت می‌توان بررسی کرد:
الف) در سطح فلسطین. استمرار وجود ملت فلسطین و فزونی یافتن آن از نظر نیروی انسانی، برای موجودیت غیرقانونی صهیونیسم در این منطقه ایجاد اشکال خواهد کرد. از اینرو رژیم صهیونیستی با گسترش موج مهاجرت یهودیان از نقاط مختلف و ساکن کردن آنان در فلسطین سه هدف عمده را پیگیری می‌کند که همه این اهداف در چارچوب استراتژی امپریالیستی صهیونیسم قرار گرفته و پیرامون محو کردن و پایان بخشیدن به موجودیت فلسطینی‌ها و مشروعیت بخشیدن به موجودیت صهیونیسم می‌چرخد. این سه هدف عبارتند از:
1- دگرگون ساختن وضعیت آماری فلسطین اشغالی.
علیرغم تاسیس رژیم صهیونیستی در سال 1948 و اشغال سرزمینی که بیش از 5/1 میلیون فلسطینی مجبور به ترک آن شدند، گذشت زمان در جهت منافع این رژیم نبود.
بدنبال نبرد ژوئن سال 1967 رژیم صهیونیستی خود را در برابر انبوه گسترده از ملت فلسطین یافت که با پشتوانه یک آگاهی بزرگ ملی پدید آمده از تجربه یک جنگ مصیبت‌بار، به سرزمین خود درآویخته و از آن دفاع می‌کند. با گذشت زمان نمایان گشته که نسبت زاد و ولد در میان مردم فلسطین نسبت بالائی است و اگر این وضع ادامه پیدا کند، پس از بیست سال یا اندکی بیشتر، میزان جمعیت فلسطینی‌ها به تعداد صهیونیست‌های ساکن در فلسطین اشغالی خواهد رسید اگر از آن فراتر نرود. و اگر چنین واقعه‌ای رخ دهد، رؤیاهای صهیونیسم و رهبران آن در تشکیل یک وطن خالص یهودی بر باد خواهد رفت.
برای آنکه حوادثی از این دست روی ندهد، صهیونیسم برنامه مهاجرت گسترده یهودیان شوروی را ترتیب داد تا در تحولات آینده اوضاع آماری بر فلسطین اشغالی حاکم باشد و این تحولات را در جهت منافع خود قرار دهد.
بنابراین هدف مهاجرت یهودیان شوروی فزونی یافتن صهیونیست‌هاست بگونه‌ای که در پایان این قرن جمعیت سه میلیونی کنونی ناگهان به هشت میلیون نفر برسد.
چنین افزایشی در میزان جمعیت، وضعیت آماری منطقه را دگرگون خواهد ساخت و اعراب فلسطینی را در اقلیت قرار خواهد داد. بدینسان نسبت فلسطینی‌ها به صهیونیست‌ها یک بر سه خواهد شد.
2- سرکوب کردن قیام فلسطینیان.
قیام فلسطینی‌ها منبع اصلی خطر را برای آینده صهیونیسم و استقرار آن تشکیل داده است. این خطر به قدرت قیام فلسطینی‌ها باز می‌گردد که از نیروی انسانی بزرگی نشات می‌گیرد و تنها در داخل فلسطین اشغالی به حدود 2 میلیون نفر می‌رسد. و اینکه این نیرو در شرایط معینی می‌تواند شیوه مبارزه منفی را به یک جنگ آزادیبخش ملی مبدل سازد. از اینرو نقشه مهاجرت گسترده یهودیان از شوروی به اسرائیل در چارچوب گسترش مهاجرت یهود در داخل فلسطین اشغالی منحصر نمی‌ماند، بلکه نقش تعیین‌شده اینان در خفه کردن قیام نیز مورد نظر است. مهاجرین یهودی با اسکان یافتن در مناطق مجاور گروههای فلسطین یک حلقه دفاعی و یک سنگر مقدم را تشکیل خواهند داد که ماموریتش جلوگیری از کشیده شدن انقلاب فلسطینی‌ها به درون مناطق صهیونیست‌نشین خواهد بود. یعنی فلسطینی‌ها بجای عملیات انقلابی بر ضد حاکمان اشغالگر «کرانه باختری» و «نوار غزه» باید به مهاجرین یهودی اسکان یافته در سرزمین‌های اشغالی حمله کند. در نتیجه از مهاجرین یهود بعنوان یک وسیله سرکوبگر استفاده خواهد شد. اگر صهیونیسم بتواند مهاجرین یهودی را به ایفای این نقش موظف کند گروههای مبارز فلسطینی شاهد خطرناکتر شدن اوضاع خواهند بود چون ملت فلسطین باید با تعداد پرشماری از یهودیان اسکان یافته رویاروی شود تا بتواند در عمق این مهاجران یهودی به رژیم صهیونیستی ضربه‌ای وارد آورد.
3- پاکسازی ملت فلسطین:
شاید هدف نهائی مهاجرت گسترده یهودیان پاکسازی ملت فلسطین باشد. گنجاندن پنج میلیون یهودی تا پایان قرن حاضر و دادن نقش اصلی آزار دادن فلسطینی‌ها در مناطق مسکونی و دشمنی و سلب حقوق آنان، همه و همه مقدمه پاکسازی فلسطین را تشکیل می‌دهد.
اساساً هدف از تغییر وضعیت آماری و رویارویی ساختن یهودیان مهاجر با قیام فلسطینی‌ها اجرای برنامه پاکسازی فلسطین و راندن فلسطینی‌ها به «اردن» و سرزمین‌های عربی مجاور فلسطین است.
ب) در سطح جهان عرب:
خطر مهاجرت یهودیان از شوروی و کشورهای دیگر به فلسطین و ملت آن محدود نمی‌شود بلکه به همین اندازه، خطر متوجه همه کشورهای عربی است. چه اینکه هدف استراتژیک سرازیر کردن انبوه پرشمار مهاجرین یهودی شوروی، با اندیشه صهیونیسم و آرمان همیشگی آنان در برپائی کشوری که «اسرائیل بزرگ» خوانده می‌شود ارتباط مستقیم دارد. مرزهای شناخته شده فلسطین توانائی گنجایش بیش از هشت میلیون مهاجر یهودی تا پایان قرن حاضر را ندارد این مجوزی است که صهیونیست‌ها را بر آن می‌دارد تا به برپائی «اسرائیل بزرگ» اقدام کنند. اگر موقعیت «اسرائیل بزرگ» را بررسی کنیم درخواهیم یافت که چنین کشور بزرگی شامل قسمت‌های پهناوری از جنوب «سوریه» و «لبنان» و همه «اردن» و «سینا» و قسمتی از «عراق» خواهد بود.
برنامه مهاجرت گسترده یهودیان انگیزه دیگری نیز دارد و آن رسیدن توانائی صهیونیسم به نیروی انسانی مطلوب و یا ایجاد یک «ارتش احتیاطی» است که رویاروئی با خطرات داخلی بر عهده آن باشد و ارتش صهیونیسم بتواند برای جنگ در خارج از مرزهای اسرائیل و تصرف سرزمین‌های عربی و سرکوب جنبش آزادیبخش عربی فرصتی بدست آورد.
در هر حال، مهاجرت کنونی یهودیان، سرنوشت همه کشورهای عربی را تهدید می‌کند. و اولین ضربه سهمگین را بر ملت فلسطین و موجودیت آن وارد خواهد آورد. آیا اعراب موضع واحدی را برای رویارویی با این خطر اتخاذ خواهند کرد؟
سرویس خارجی کیهان