جهنمی برای منافقین

وحید کوچه‌مشکی
ماجراهای اخیر در اردوگاه اشرف استیصال و ناتوانی و حیات ذلیلانه منافقینی را به تصویر کشید که خود را در برابر ملت ایران قرار داده و طی سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی سخت ترین جنایات را علیه ایران اسلامی و بسیاری از انسانهای مظلوم ترتیب دادند.هم اکنون منافقین راه نجاتی در مقابل خود نمی بینند.
آنها در جهنمی که آمریکا و اتحادیه اروپا برایشان ایجاد کرده اند سرگردان مانده اند.معدود افراد باقیمانده در گروهک منافقین سعی دارند تا خود را عناصری کارآمد جهت پیشبرد پروژه براندازی نرم در ایران نشان دهند.از این رو سعی دارند تا سیگنالهایی را به دختر دیک چنی به عنوان مسئول این پروژه در آمریکا مخابره نمایند.عده ای از استراتژیستها در واشنگتن و غرب به این نتیجه رسیده اند که با پایان زندگی صدام حسین،عمر مفید منافقین نیز به پایان رسیده است و دیگر نمی توان از این مهره های سوخته در جهت مبارزه با ایران استفاده نمود.هر چند که عده ای دیگر معتقدند که هنوز می توان از آنها استفاده ابزاری نمود!منافقین هم اکنون در تدارک برگزاری یک راهپیمایی نمایشی در پاریس هستند تا به گمان خود از دام حقارتی که غرب برای آنها درست کرده است تاحدودی رها شوند . در حال حاضر بزرگترین آرزوی منافقین استقرار در گوشه ای از غرب است تا درسالهای پایانی عمر ننگین خود کمتر به یاد نابودی تدریجی و مرگ سیاسی زجر آور شان در زیرچنگالهای آمریکا و فرانسه بیفتند.
واقعیت امر این است که سقوط دیکتاتور عراق نقطه ای برای زوال منافقین بود.مسعود رجوی که روزی از دست دادن با صدام حسین و مقامات حزب بعث به عنوان بهترین روزهای خود یاد می کرد با سقوط بعثی هاروبه رو شد.سقوط صدام حسین و اشغال عراق توسط اربابان سابق منافقین،مانند آب سردی بود که بر سر مسعود رجوی ،مریم قجر عضدانلوو دیگر سران از کار افتاده این گروهک رو به زوال ریخته شد.سربازان بلغاری که در سال 2003 میلادی به صورت اتفاقی وارد کمپ اشرف در عراق شده بودند با صحنه ای نادر مواجه شدند؛افرادی ذلیل و افسرده که آخرین پایگاه خود را ازدست رفته می دیدند.عمال خودفروخته ای که در ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی ایران فریب شعارهای مسعود رجوی و موسی خیابانی را خورده بودند حس انزوا و سقوط کامل را با تمام وجود خود درک می کردند.
پس از عراق چشم منافقین به سوی فرانسه دوخته شد.وعده های رویال نامزد انتخابات ریاست جمهوری سال 2007 فرانسه مبنی بر حمایت از براندازی نرم در ایران و وعده های پشت پرده سوسیالیستهای فرانسه مبنی بر مختومه اعلام نمودن پرونده حقوقی مریم رجوی (که موجب دستگیری وی توسط پلیس فرانسه شد)سبب شد تا چشم امید مخالفان انقلاب به سوی کاخ الیزه دوخته شود.منافقین نسبت به این نکته آگاه شده بودند که هرگونه اقدام مسلحانه با قاطعانه ترین عکس العمل ملت و دولت ایران همراه خواهد شد.از این رو ترجیح می دادند تا به مهره های غرب در راستای براندازی نرم نظام جمهوری اسلامی تبدیل شوند.اما با سرکار آمدن سارکوزی به عنوان رئیس جمهوری افراطی و خود پرست،رویای منافقین نقش بر آب شده است.هم اکنون ترس این افراد از مسائلی مانند اخراج از فرانسه و مورد هتاکی قرار گرفتن از سوی دولت سارکوزی به نقطه اوج خود رسیده است.سرانجام نیروهای ارتش عراق در راستای اجرای تصمیمات دولت و مفاد قانون اساسی این کشور برای برچیدن اردوگاه گروهک تروریستی منافقین موسوم به "اردوگاه اشرف " به قلب محل استقرار مهره های رجوی حمله کردند.تلاش برای پاکسازی عناصر منافقین در حالی صورت می گیرد که وزارت امور خارجه عراق به صورتی رسمی اعلام کرده است که حضور این گروه در عراق بر خلاف قانون اساسی این کشور است .با این وجود بقایای فرقه رجوی در سایه حمایت برخی کشورهای غربی مخصوصا انگلستان و فرانسه حاضر به ترک عراق نیستند.
گروهک تروریستی منافقین که در کارنامه خود ترور12000 نفر از مقامات سیاسی گرفته تا مردم عادی و حتی دانش آموزان دبستانی را دارد، در حال احتضار است و آخرین نفسهای خود را در خاک عراق می کشد.اینها همه تاوان سه دهه جنایت منافقین علیه فرزندان ایران است.جنایاتی که نمی توان با مظلوم نمایی در برابر دوربینهای شبکه تلویزیونی منافقین آنها را کتمان کرد.جریان نفاق در پادگان اشرف در حال خرد شدن است و مویه کردن های مریم قجر عضدانلو و مهدی ابریشم چی در غیاب مشکوک و مملو از ابهام مسعود رجوی نیز نمی تواند فایده ای به حال ارواح سرگردان در پادگان اشرف داشته باشد.تکلیف منافقین در خاک عراق به طور کامل مشخص است .در این خصوص باید جرم هر یک از اعضای گروهک منافقین و ساکنان اردوگاه اشرف مشخص شود.در این میان کسانی وجود دارند که به طور مستقیم در زمان حکومت صدام حسین به سرکوب ملت عراق پرداخته اند و باید به این سبب محاکمه شوند.عده ای نیز که صرفا تعلقات ایدئولوژیک به گروهک منافقین داشته و در جنایات مستقیم آن دخیل نبوده اند باید از کشور عراق اخراج شوند.در هر صورت ابقای منافقین در خاک عراق به عنوان کشور همسایه ایران امکان پذیر نیست.تبرئه در خصوص منافقین معنا و مفهومی ندارد و پادگان اشرف جایی برای ماندن بخت برگشتگان منافق نیست.این سرنوشتی بود که از همان ابتدا در انتظار منافقین بود و امروز همگان به وضوح آن را مشاهده می کنند.جریان نفاق هر روز خرد تر می شود و در بهترین حالت ممکن سعی دارد صدای فریاد خود را به گوش غرب برساند.