تلههای انفجاری، جلیقههای انتحاری، بمبهای کنترل از راهدور و ساعتی، مینهای ضدنفر، بمبهایی بهشکل اسباببازی، تکتیراندازانی با دوربینهای دید در شب، آدمربایی و ذبح اسیران در بند، اوضاع بد اقتصادی و بهداشتی و از همه بدتر محاصره کامل؛ تنها بخش کوچکی از قاب تصویری است که با صحبتهای دانشجویان شیعه "پاراچناری" که به ایران سفر کرده بودند، در ذهن شکل میگرفت.
"پاراچنار"، غزهای در همین نزدیکی
در گوشهای از این دنیا و در منطقهای به نام پاراچنار ممکن است هرلحظه جلوی درِ خانهتان یک مین سبز شود و پایتان روی آن برود. خارجشدن از شهر و سفر به شهری دیگر، هزینهای بَس گزاف به قیمت جان دارد؛ آنهم از نوع از دست دادن سر و مُثله شدن. حفظ جان با خودتان است. در پاراچنار گویی جمهوری اسلامی کوچکی شکل گرفته است. مردم این منطقه خود را فرزندان انقلاب اسلامی میدانند و هر وقت نام رهبری میآید، چنان منقلب میشوند که قابل وصف نیست. اما گویا در پاراچنار دست همه دشمنان شیعیان در یک کاسه است تا مقاومت شیعیان را بشکنند؛ از آمریکا و اسرائیل گرفته تا عربستان و سرویسهای اطلاعاتی بسیاری از کشورهای دیگر.
پاراچنار کجاست؟
به نوشته "پنجره"، "پاراچنار" نام منطقهای است در پاکستان که در محاصره طالبان قرار دارد و اگر چارهای برای آن اندیشیده نشود، سرنوشتی همچون غزه در انتظار آنجاست. در پاراچنار حکم مرگ شیعه را امضا کردهاند؛ غافل از آنکه شیعه پیوندی ناگسستنی با خون دارد. مردم ایران شاید ندانند در نقطهای از جهان، مردمی با سربند "یاحسین" به جهاد میروند و دیوارهای مساجد را با عکسهای امام (رحمتا...علیه)، شهید بهشتی، شهید همت، شهید آوینی، شهید مطهری و... تزیین میکنند. و مردم ایران شاید ندانند این منطقه در پاکستان به "ایران کوچک" معروف است.
پاراچناریها چگونه با انقلاب آشنا شدند؟
شهید سید عارف حسین الحسینی از شاگردان امام خمینی (رحمتا...علیه) بعد از انقلاب اسلامی رهبری شیعیان پاکستان را بر عهده داشت. او در نجف با امام خمینی (رحمتا...علیه) آشنا شد. شهید حسینی بهخاطر حضور سرسختانهاش در مبارزات علیه رژیم بعث حاکم بر عراق، از این کشور اخراج شد و به قم آمد. اما او در ایران هم دست از مبارزه نکشید و مشارکتش در مبارزات علیه رژیم پهلوی، موجب اخراجش از ایران شد. سید عارف حسین الحسینی در سال 1363 با حکم امام (رحمتا...علیه) بهعنوان نماینده ایشان در پاکستان منصوب شد و در جایگاه رهبری شیعیان پاکستان قرار گرفت. منشأ انقلابی شدن مردم منطقه پاراچنار، اقدامات شهید حسینی است. او سرانجام در 14 مرداد 1367، در شهر پیشاور هدف گلوله قرار گرفت و شهید شد. پیکرش در روستای "پیوار"، از توابع پاراچنار به خاک سپرده شد که اکنون مهمترین زیارتگاه شیعیان پاکستان است.
آغاز ماجرا
پاراچنار از سال 2007 در محاصره طالبان و همپیمانان بومی آن قرار گرفته است. اوایل اهلسنت هیچ مشکلی با طالبان نداشتند، اما بعد از مدتی آنها هم از کارهای طالبان به ستوه آمدند.
پس از آنکه طالبان از جنوب به شمال -یعنی پاراچنار - منتقل شد، شیعیان تحت فشار قرار گرفتند. "سهیل کریمی با بیان اینکه پاراچناریها رهبر ما را رهبر خودشان میدانند و در همه کوچهها و بازارهایشان عکس امام (رحمتا...علیه) و رهبری (مدظلهالعالی) نصب شده، اظهار داشت: بزرگترین افتخار برای پاکستانیها این است که ویزا بگیرند و بروند عربستان کار کنند. اما برای پاراچناریها عار است که چنین کاری کنند. بزرگترین افتخار برای پاراچناریها این است که بیایند ایران و کار کنند و پول حلال دربیاورند."
تاکنون تعداد بسیاری از شیعیان توسط طالبان به شهادت رسیده اند اما از آنجایی که شیعیان زیر بار سلطه نرفتند، طالبان دسیسههایی را توسط برخی از طرفدارانش به راه انداختند. در آخرین اقدام طالبان، بهدنبال اهانت وهابیون به مقدسات شیعیان که در قالب یک راهپیمایی علیه امام حسین (علیهالسلام) و در تأیید یزید به تاریخ 12 ربیعالأول (آوریل 2007) صورت گرفت، شیعیان به نماینده سیاسی دولت مراجعه کرده و خواستار توقف این اقدامات شدند و ضربالأجلی پنج روزه را برای پیگیری دولت مشخص کردند. پنج روز بعد که مصادف با هفدهم ربیعالأول و روز ولادت حضرت رسول (صلیا...علیهوآلهوسلم) بود، شیعیان با ملاحظه عدم پیگیری دولت درباره اهانتهای طالبان، دست به تجمع مقابل یکی از مساجد دشمنان زدند و سلفیها که منتظر چنین فرصتی بودند، از منارههای مسجد شروع به تیراندازی نمودند و همچنین شهر را هم خمپارهباران کردند. شیعیان هم با مشاهده چنین وضعیتی، به یکباره "یاعلی" گفته و آنها را از شهر بیرون کردند.
پاراچنار در حصر
مهمترین مشکل شیعیان پاراچنار، محاصره شدن از همه طرف توسط نیروهای طالبان و سلفیهاست. این شهر هماننده غزه در حصر کامل است و با توجه به درگیریهای صورت گرفته از سال 2007 تاکنون بیش از هزار و 600 نفر از شیعیان شهید و هزار نفر نیز مجروح شدهاند. طالبان راههای منتهی به شهر پاراچنار را محاصره کرده و هرکسی را که بخواهد وارد و یا خارج شود، میکشد. مسافران شیعه با عبور از استانهای مختلف افغانستان و با صرف هزینههای چند برابر که خالی از خطر هم نیست، خود را به پیشاور میرسانند. مردم وقتی صبح برای رفتن بهدنبال رزق و روزی از خانه بیرون میروند، هنوز بسما... نگفته ممکن است پایشان روی مین برود. آنها اگرچه بالاخره بهنحوی مایحتاج غذاییشان را تأمین میکنند، اما مسأله این جاست که بهخاطر محاصره، مواد غذایی گهگاهی از افغانستان وارد پاراچنار میشود، با قیمتهای بسیار گران در اختیار شیعیان قرار میگیرد.
در حال حاضر بیش از سه سال است که راههای اصلی ورود غذا و دارو بر ساکنان این منطقه بسته شده و حتی مواد دارویی و یا حتی کپسول اکسیژن و ابزارها و داروی بیهوشی هم در بیمارستان مرکزی وجود ندارد؛ بیمارستانی که پزشکانش هم انگشت شمارند. جان باختن کودکان کم سن و سال بهخاطر نبودن دارو به امری عادی تبدیل شده؛ خبرهای مرگ و میر این کودکان معمولا هیچگاه به بیرون درز نمیکند. بیمارستان شهر بهدلیل کمبود دارو نمیتواند خدماترسانی مطلوبی داشته باشد و برخی از زنان نیز هنگام زایمان بهخاطر نبود سرُم و دارو جان خود و نوزادشان را از دست میدهند.
حسیناصغر اهل پاراچنار میگوید: "نکته اصلی ماجرا اینجاست که اکثریت مردم این شهر شیعه هستند و در وضعیتی ناگوار از چهار طرف در محاصره کسانی هستند که ریختن خون شیعیان را مباح میدانند؛ محاصرهای همه جانبه که هیچ کس تلاشی برای شکستن آن نمیکند. در این منطقه کافی است شیعه باشی؛ همین خودش جرم است و توسط مولویهای وهابی و سلفی محکوم به مرگ میشوی. کار بهجایی رسیده است که علمای وهابی اعلام کردهاند که مقلدانشان حتی اگر زن حاملهای را بگیرند، زن و بچهاش متعلق به آن مرد وهابی هستند که اسیرشان کرده است."
پاراچنار؛ غزهای دیگر
نیروهای طالبان در پاکستان عملیاتهای تروریستی انجام میدهند و دولت پاکستان نهتنها اقدامی جدی علیه آنها به عمل نمیآورد، بلکه به آنها چراغ سبز هم نشان داده و در کشتار شیعیان با آنها همکاری میکند.
سهیل کریمی با اشاره به اینکه سرویس امنیتی ارتش پاکستان (ISI) از اصلیترین عوامل تشدید محاصره است و تا جایی که میتواند اجازه تحرک دفاعی به مردم پاراچنار نمیدهد، میگوید: امنیت و خدمات اجتماعی پیشکش؛ دولت حتی برق این منطقه را به درستی تأمین نمیکند.
حسین اصغر نیز خاطرنشان میکند: دولت پاکستان که به نوعی طرفدار و دستنشانده آمریکا و اسرائیل و عربستان است، تمایلی ندارد که مردم این منطقه به تفکر شیعی و نظام جمهوری اسلامی ایران تمایلی داشته باشند. مهمترین تلاش آمریکا و سرویسهای اطلاعاتی آنها در منطقه، جداکردن شیعیان از انقلاب اسلامی ایران و ولایت فقیه است.
وی اضافه میکند: در چند ماه اخیر بیش از 150 نفر در بیرون از شهر توسط گروههای طالبان با انواع مختلف ترور همچون بمبگذاری، حمله مسلحانه و آدمربایی شهید شدهاند. ارتش پاکستان نیز در برخی از جنایتها سهیم است؛ بهطوری که وقتی کاروانهای مردم پاراچنار را در بیرون از شهر بر اساس وظیفهاش اسکورت میکند، هنگام حمله طالبان به یکباره صحنه را خالی کرده و مردم بیدفاع را بهدست طالبان میسپارد. ارتش پاکستان طالبان را نابود نمیکند. چون بهواسطه آمریکا و ناتو از سازمان ملل متحد برای نابودی طالبان پول میگیرد و اگر طالبان وجود نداشته باشد، دیگر پولی هم در کار نیست.
دانش میگوید: طالبان از هیچ فرصتی برای کشتن شیعیان دریغ نمیکند و حتی مولویهای آنها کشتن شیعیان را واجب میدانند. آنها بچهها و زنها را هم میکشند و مثل حیوانات دست و پای اسیران را مُثله کرده و آنان را زندهزنده در آتش میسوزانند. حدود 40 نفر از بچههایی که داشتند برای مردم منطقه آذوقه و دارو میبردند، سرشان بریده شد!
پاراچنار در بایکوت خبری
بهدلیل محاصره بسیار شدید و سانسور خبری از سوی دولت پاکستان، تقریبا هیچگونه خبری از سوی خبرگزاریها و شبکههای خبری در زمینه پاراچنار منعکس نمیشود و اگر هم خبری در رسانهها وجود داشته باشد، بیشتر این درگیریها را قومی و قبیلهای اعلام کرده و یا با ترفندهای رسانهای به آن رنگ شیعه و سنی میدهند. تنها از طریق اینترنت آن هم به کندی و با زحمت، اخباری ناقص و کوتاه در مورد جنایات طالبان منتشر میشود.
سهیل کریمی میگوید: وهابیها در تجمعهای شیعیان با عملیات انتحاری خودشان را منفجر میکنند تا آنها را بکشند. شما خانوادهای از شیعیان پاراچنار پیدا نمیکنید که شهید و جانباز نداشته باشد. آنها با الگوبرداری از بسیج ما، ردههای مقاومت برای مقابله با طالبان سازماندهی کردهاند. در تشییع جنازههایشان لباس بسیجی میپوشند و سربند "یازهرا (سلاما...علیها)" میبندند. بر سر مزار شهدایشان پرچم جمهوری اسلامی و "یاحسین (علیهالسلام)" نصب میکنند. عموم مردم شدیدا به ولایت فقیه و حضرت آقا اعتقاد دارند و در حمایت از حرکتهای انقلابی مردم منطقه بهخصوص شیعیان بحرین راهپیمایی میکنند.