با دشمنان مدارا، با دوستان خصومت!

سعدالله زارعی
مهمترین تاثیر تحولات منطقه عربی- اسلامی، تاثیر امنیتی آن بوده است، این تاثیر امنیتی به دو صورت تجلی یافته؛ یک وجه آن فروپاشی ساختارها و نظم امنیتی گذشته و وجه دیگر آن پدیدار شدن بستر شکل گیری ساختار و نظم امنیتی جدید است. در این میان قدرت هایی که در گذشته نقش «نگه دارنده» ساختارهای موجود امنیت منطقه ای را ایفا می کردند در شرایط خوف و رجا به سر می برند چرا که بسته به این که ساختار و نظم امنیتی آینده چه نسبت- موافق یا معارض- با آن ها داشته باشد خود را بازنده یا برنده به حساب می آورند و آن دسته از قدرت هایی که در گذشته «نقش مخالف» ساختار و نظم امنیت منطقه ای را ایفا می کردند خود را برنده قطعی تحولات امنیتی منطقه به حساب می آورند و به واقع هم چنین است منتها در این بین «حداکثری» کردن منافع امنیتی برای این دسته از قدرت ها اهمیت ویژه ای پیدا کرده و تدارک ویژه ای هم طلب می کنند.
تحولات امنیتی منطقه که به فروپاشی ساختار آمریکا ساخته امنیتی منجر شده، ادبیات و جمع بندی غرب- و بخصوص آمریکا و زائده منطقه ای آن یعنی رژیم صهیونیستی- را دستخوش تغییر عمده ای نموده است آمریکا و بطور کلی غرب تا پیش از این تحولات گمان می کرد زمان زیادی در اختیار دارد و با خیال راحت و با استفاده از ابزارهای اقتصادی، رسانه ای و دیپلماسی می تواند به مهار ایران و حتی فروپاشی قدرت سیاسی آن فایق آید ولی فروپاشی نظام سیاسی مصر و تزلزل جدی در ارکان قدرت منطقه ای عربستان به غرب یادآور شد که زمان در اختیار و به نفع ایران است.
آمریکا و بطور کلی غرب بعد از فتنه 88 گمان می کرد که نظام جمهوری اسلامی از نظر داخلی دچار بحران غیرقابل مهار شده و غرب می تواند با حمایت از مخالفان و بدون آن که خود مستقیما وارد عمل شود، ایران را به تغییر رفتار- هدف حداقلی- و حتی واگذاری حکومت- هدف حداکثری- وادار نمایند بر این اساس طی سال های 2009 و 2010 تصویب رسمی بودجه برای کمک به مخالفان مدنی و سیاسی نظام جمهوری اسلامی با جدیت و صراحت بیشتری مطرح گردید و در کنار آن راه اندازی رسانه های ارتباط جمعی جدید و محدودیت های شدید تر اقتصادی دنبال شد. اما وقتی تحولات مردمی و اسلامی منطقه عربی شروع شد و نشانه های واضحی از ارتباط روحی جوانان مجامع عربی با انقلاب اسلامی و رهبری آن بروز کرد، غرب بار دیگر ناچار به بازنویسی سیاست امنیتی خود در قبال ایران گردید. در سیاست امنیتی جدید آمریکا و بطور کلی غرب عناصری از طرح های گذشته وجود دارد ولی این عناصر از «عناصر هدف» به «عناصر کمک کننده» تبدیل شده اند و عناصر کانونی طرح های گذشته در طراحی جدید سیاست امنیتی به عناصر متن تنزل یافته اند و عنصر یا عناصر مهمتری وارد این طراحی شده اند.
برای این که بدانیم چه اتفاقی در طراحی امنیتی غرب علیه ایران رخ داده است با هم نگاهی به یکی از ده ها گزارش، یادداشت و خبری که در محافل تصمیم گیری غرب در این خصوص نوشته شده است، بیندازیم. «اری شابیت» یکی از چهره های مطرح استراتژیست رژیم صهیونیستی است. او در یادداشت جمع بندی خود 8 اصل راهبردی را مطرح می کند. یادداشت او در روز پنج شنبه هفته قبل در روزنامه «هاآرتص» به چاپ رسیده و بطور قطع یک اظهارنظر شخصی به حساب نمی آید چرا که اجزاء مطالب او در گزارش ها و جمعبندی های کانون های مهم سیاسی غرب از جمله در گزارش 3 روز پیش ری تکیه هم دیده می شود.
شابیت در این رابطه به دو دسته از اقدامات اشاره می کند، اقداماتی که نقش کمکی دارند و در عین حال توأم با چندین ملاحظه هستند و اقداماتی که نقش محوری دارند و درگیر ملاحظات هم نیستند. شابیت می گوید، موضوع جنگ نظامی موضوع مهار هسته ای و موضوع تحریم فراگیر ایران را باید بطور واقعی کنار بگذاریم و البته از آن حرف بزنیم. - یعنی روی آن حساب نکنیم و در عین حال چون حرف نزدن از آن ها بوی عقب نشینی در برابر ایران می دهد، از آن ها حرف بزنیم- این استراتژیست اسرائیلی می گوید تأکید غرب روی تحریم ها و موضوع هسته ای و صحبت کردن از جنگ حساسیت ایرانی ها را علیه غرب بیشتر تحریک می کند و در عین حال در عالم واقعی هم تحقق آن ها بسیار دشوار و تقریباً غیرممکن است. او می گوید میان پذیرش و مقابله با ایران راه سومی وجود دارد که - به زعم باطل وی- غرب را به نتیجه می رساند. شابیت این راه را یک راه داخلی ایران ارزیابی می کند. او می گوید مسئله ای که غرب تاکنون چندان توجهی به آن نکرده «امکان» تضعیف و حتی فروپاشی ایران از طریق اختلافات درون سیستم ایران است. شابیت در اصل هشتم می نویسد: «آنچه در مورد ایران نگران کننده است آن چیز پنهان- مسئله تسلیحات هسته ای- نیست بلکه آن چیز ظاهر- نقش آفرینی جدی ایران در منطقه- است و در عین حال آنچه دیده نمی شود امکان به موفقیت رسیدن در توسعه اختلافات درون سیستم ایران است». او می گوید چرا دستگاههای جاسوسی اسرائیل و غرب به اهمیت این موضوع توجه کافی نکرده اند.»
در چند تحلیل مراکز صهیونیستی، آمریکایی و انگلیسی این نکته آمده که اختلافات جدید دولت و مجلس فرصت تاریخی برای ضربه زدن به جمهوری اسلامی است این مراکز می گویند باید با استناد به اختلافات موجود نشان دهیم که مسئولان ایرانی درگیر شدید جنگ قدرت هستند و مردم را با مشکلاتشان فراموش کرده اند همین چند روز پیش تلویزیون بی بی سی پس از پخش تصاویر و تحلیلی درباره حادثه ورامین- که طی آن به چند نفر تجاوز دست جمعی صورت گرفته بود- و ادعای اینکه ناامنی اجتماعی در ایران در حال گسترش است- که البته برای آن نتوانسته مواردی را ذکر کند- در یکی دو جمله القاء کرده است که «مسئولین ایرانی به دلیل اختلافات داخلی فرصتی برای رسیدگی به مشکلات مردم ندارند!» این اظهارنظر موذیانه را بگذارید کنار این واقعیت که در بحران مالی بین المللی سال 2010 و 2011، ایران کمترین آسیب را دیده و درست در همین شرایط آنقدر استحکام داشته که طرح هدفمندسازی یارانه ها را به اجرا گذاشته است و باز این اظهارنظر را بگذارید کنار این واقعیت که تحولات منطقه بیشترین منافع را برای ایران داشته است.
ایجاد بحران داخل سیستم و سپس انتقال آن به بدنه اجتماعی به قصد جداسازی مردم از نظام جز از طریق برجسته سازی اختلافات از یک سو و سیاه نمایی درباره وضعیت ایران امکان پذیر نیست این سیاه نمایی هم نیاز به اسناد داخلی دارد و متأسفانه باید اذعان کرد که بعضی از نیروها، گروهها، روزنامه ها و حتی بعضی از نهادهای داخلی این اسناد را رایگان در اختیار دشمن قرار می دهند. سیاه نمایی درباره اقتصاد کشور، تاریک نشان دادن آینده طرح هدفمندی یارانه ها، تشکیک چند باره در آمار رسمی کشور امروز بخشی از کارکرد داخلی ها محسوب می شود. می توان از نهادهای رسمی سؤال کرد ولی نباید درباره درستی آماری که می دهند تشکیک کرد. اختلاف افکنی و سیاه نمایی البته وجوه مختلفی دارد یک وجه آن هم این است که در درون دولت، مجلس و... گروههای کوچک و بی مقداری هستند که نوعاً اطراف مقامات ارشد را به اشغال در می آورند و سپس آن مسئول را علیه نهادها و مراکز قانونی دیگر وادار به موضعگیری می کنند.
یکی از همین گروه های کوچک در طول 4-3 سال گذشته برای جدا کردن دولت از روحانیت، جدا کردن دولت از هواداران خالص و جدی خود، جدا کردن دولت از مجلس و حتی ایجاد تقابل جدی میان دولت و... سعی فراوان داشته و در این راه هزینه های فراوانی به رئیس جمهور محترم تحمیل کرده است. از آن طرف در بیرون دولت هم گروه ها و طیف هایی هستند که در مواجهه با هر پدیده غیرقابل قبول به «آخرین راه حل»- حذف- روی می آورند و در این میان بسیاری از راههای قانونی- اختیارات شورای نگهبان، اختیارات مجلس و... نادیده گرفته شده و یا کم اهمیت تلقی می شوند این درحالی است که ورود افراد به بسیاری از جنجال ها کمکی به «حل مسئله» نمی کند و چه کسی تردید دارد که گسترش فضای بی اعتمادی نیروهای نظام به یکدیگر و توسعه مناقشه میان نهادهای رسمی نظام بزرگترین خدمت به سازمانهای جاسوسی غرب است. به این افراد باید گفت اگر وقوع یک منکر نیازمند تذکر است که هست تضعیف نظام و دامن زدن به اختلافاتی که رهبر معظم انقلاب از آن نهی کرده اند، منکر بزرگتری است. آیا این روزها آنگونه که باید به این منکر بزرگتر توجه داریم؟! انتقاد از فلان موضع عده ای از نمایندگان مجلس- مثلا در مورد تشکیک در آمار رسمی- نهی از منکر است اما آیا همین کسان با عدم تمکین به قوانین مجلس گرفتار منکر بزرگتری نیستند و در دریافت نهی از منکر از دیگران اولی تر نمی باشند. انتصاب یک عنصر غیرصالح در یک وزارت خانه البته منکر است و باید با آن برخورد شود که شد و با کمترین هزینه هم به سرانجام رسید اما مقابله با این منکر نباید حمایت از دولت و مجلس و سایر نهادها که باید کارهای بزرگ کشور را به سامان برسانند، تحت الشعاع قرار دهد.
دشمن در روزگاری که بهترین روز برای نظام و بدترین روز برای خود اوست و در شرایطی که محافل مختلف سیاسی و اطلاعاتی آن اذعان می کنند که زمان به نفع جمهوری اسلامی است وانمود می کند که نظام ایران ضعیف شده و با این تصویر دروغ می خواهد تحولات منطقه را به سمتی غیر از ایران هدایت کند آیا تحرک شدید ترکیه و عربستان گواه روشنی به این مسئله نیست. در این فضا متأسفانه عده ای با اختلاف افکنی و ساختارشکنی و عده ای با برجسته سازی اختلافات به کمک دشمن شتافته اند. باید همت خود را مصروف انعکاس تصویر واقعی ایران که اقتدار نظام آن و محبوبیت شدید ملی رهبر معظم آن و پیشرفت های شگرف علمی و عمرانی آن و کیاست و هوشمندی نظام سیاسی آن و موفقیت شگرف آن در عبور از طوفان های سهمگین است، نمائیم. این تصویر واقعی نظام پرنشاط دینی ماست نه آنچه در تمنیات حقیر حزبی بعضی از ماها می گذرد.