فرصتی برای اثبات خیانت و وابستگی

مهدی سعیدی
در برخی بزنگاه‌های تاریخی، حوادثی به وقوع می‌پیوندد که پرده از سیمای واقعی برخی جریان‌ها و گروه‌های سیاسی و افراد و شخصیت‌های به ظاهر علمی و فرهنگی- که در پشت عناوین پرطمطراقی چون مردم، وطن، عدالت و آزادی پنهان شده‌اند- می‌افتد. نمونه‌ای از این تجربیات که در حافظه تاریخی ملت ثبت شده، ماجرای حزب توده است که بعد از ادعای وطن‌پرستی، هواداران آن در حمایت از طرح خائنانه واگذاری نفت شمال به شوروی به خیابان‌ها آمدند! یا در نمونه‌ای جدیدتر هنوز ملت به خاطر دارد که چطور افرادی در ذیل عنوانی دهان پرکن چون سازمان «مجاهدین خلق» گردهم آمده بودند و سرانجام در مقابل «خلق» و مردم ایستاده و به ترور و کشتار آنها رو آوردند!
فتنه 88 و حوادث پس از آن نیز فرصت برای رونمایی از چهره واقعی مدعیانی بود که سال‌ها در نقاب «روشنفکری»، خود را دوستدار وطن، فرهنگ و تمدن ایرانی- اسلامی معرفی می‌کردند. این روشنفکران که البته اغلب به آغوش بیگانگان پناه برده‌اند، در این حوادث به‌طور کامل در خدمت دشمنان انقلاب اسلامی قرار گرفته و به عنوان اهرم فشار استکبار جهانی فعالیت‌های جهت‌داری را آغاز کردند. تحصن در مقابل مقر سازمان ملل متحد در نیویورک، تجمعات همزمان در شهرهای مختلف غربی (البته با افرادی که تعدادشان به عدد انگشتان یک دست هم نمی‌رسید!) و حاشیه‌سازی برای سفر رئیس‌جمهور به سازمان ملل، نمونه‌هایی از اقدامات این افراد بود که در کنار صدها مقاله و مصاحبه مندرج در سایت‌ها و خبرگزاری‌های مختلف، با هدف حمایت از فتنه‌گران داخلی در سال 88 ترتیب دادند.
از جمله اقدامات خیانت‌آمیز این جریان می‌توان به تلاش برای افزایش فشارهای بین‌المللی بر جمهوری اسلامی به بهانه حقوق بشر اشاره کرد که از سال 88 با نوشتن نامه‌ای خطاب به خانم ناوانتم پیلی، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد و بعد از آن تحریک و امضا گرفتن از 265 تن از اساتید غیرایرانی دانشگاه‌های آمریکا و اروپا برای نوشتن نامه‌ای به بان کی‌مون، دبیرکل سازمان ملل آغاز شد. همین اقدامات بود که بستر را برای دشمنان انقلاب اسلامی فراهم آورد تا بار دیگر مساله ارسال گزارشگر ویژه سازمان ملل برای بررسی وضع حقوق بشر در ایران را به عنوان اهرم فشاری بر جمهوری اسلامی علم کنند. آخرین اقدام این جریان روشنفکری وابسته به بیگانه که خیانت آنها دیگر برای ملت آشکار شده، انتشار نامه جدیدی است که خطاب به «احمد شهید» گزارشگر ویژه سازمان ملل نوشته شده است. در فهرست امضا کنندگان این نامه خائنانه اسامی افرادی چون یرواند آبراهامیان، کاظم علمداری، داریوش آشوری، رضا براهنی، حمید دباشی، حسین قاضیان، رامین جهانبگلو، مهرانگیز کار، عبدالکریم لاهیجی و عباس میلانی به چشم می‌خورد.
این افراد که خود را دانشگاهیان، روزنامه‌نگاران، نویسندگان، حقوقدانان، هنرمندان و فعالان حقوق بشر معرفی کرده‌اند! ضمن استقبال از انتصاب احمد شهید به سمت گزارشگر ویژه ملل متحد در ایران با سیاهنمایی اوضاع داخلی کشور اظهار امیدواری می‌کنند فشارهای روزافزون بین‌المللی، مقامات جمهوری اسلامی را مجبور به پذیرش وی کند! این جریان حتی تا آنجا پیش می‌رود که آمادگی تمام‌عیار برای هرگونه همکاری با این گزارشگر سازمان ملل را برای تهیه گزارشی علیه جمهوری اسلامی اعلام می‌دارد. در واکنش به اقدام این جریان مزدور باید گفت امروز جمهوری اسلامی نهال نورسی نیست که در برابر اینگونه اقدامات کمر خم کند بلکه شجره طیبه‌ای است که در مقابل توفان‌های سهمگین، سالم و مقتدر ایستاده است، لذا چنین خودفروشی‌هایی نه‌تنها آسیبی به نظام اسلامی که موید به نصرت الهی است نخواهد رساند بلکه تنها روسیاهی است که برای نویسندگان بازی‌خورده این نامه باقی خواهد ماند و ملت ایران نام سیاه این افراد را برای همیشه در حافظه تاریخی خود به عنوان «خائنان به وطن» ثبت خواهد کرد.