سندی آمریکایی: سرنگونی اسد قبل از قذافی ممکن نیست

به گزارش فارس، «ابوجوده» نویسنده عرب در گزارشی با اشاره به تحولات سوریه و دخالت بیگانگان در امور داخلی این کشور نوشت: اگر فقدان عامل داخلی (سیاسی و اقتصادی) در تحریک اعتراض مردمی در مدت اخیر [در سوریه] غیرمنطقی باشد، بسیار سادگی است که عامل بیگانه (منطقه‌ای و بین‌المللی) را در امور داخلی نادیده بگیریم.
عامل داخلی که در سال‌های حمکرانی تک‌جانبه که مانع آزادی بیان شد و فرصت‌های توسعه را از بین برد، در فراهم کردن زمینه برای دخالت خارجی نقش دارد تا اینکه عامل بیگانه تحت پوشش نام‌هایی مانند حقوق بشر و دموکراسی وارد شود.
پایگاه خبری لبنانی «تیار» در گزارشی تحت عنوان «سندی آمریکایی که جروزالم پست 10 سال پیش منتشر کرد: سرنگونی اسد قبل از قذافی غیرممکن است و کنار گذاشتن اسد با پایان دادن به حسنی مبارک امکان دارد» نوشت: در مقاله‌ای که روزنامه اسرائیلی جروزالم‌پست در اکتبر سال 2001 منتشر کرد، یعنی کمی پس از اتفاقات 11 سپتامبر، در کشاکش آمادگی آمریکا برای اشغال افغانستان، اطلاعاتی از یک سند آمریکایی به نام «برنامه محو دشمنان دموکراسی و صلح در خاورمیانه» منتشر شد که به قرار ذیل بود: صدام حسین، یاسر عرفات، معمر القذافی، عمر البشیر و نهایتا بشار اسد.
این روزنامه در آن زمان اعلام کرد که این سند به درخواست جرج بوش رئیس جمهور وقت آمریکا اندکی پس از تکیه زدن به قدرت، تهیه شده است تا از زمان حمله به عراق در سال 2003 عملا آن را اجرایی کند.
در این سند که هرگونه اقدام نظامی برای تحقق اهداف را بعید اعلام نکرده، شرط شده است که این امر در در بیشتر موارد با کشورهای عضو پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) هماهنگ شده باشد. در ابتدا نیز برنامه‌ای مفصل با هدف اشغال عراق به عنوان اساسی برای تحقق اهداف طرح بزرگ منطقه ارائه شده است.
مرگ یاسر عرفات
در حاشیه اتهامات این سند به عرفات درباره حمایت از گروه‌های تروریست و عدم توجه کردن وی به نصایحی درباره ضرورت رویارویی با آن، این سند خواستار محاصره و منزوی کردن وی با هدف عدم تاثیرگذاری او [بر دیگران] می‌شود و رخ داد آنچه رخ داد بخصوص در مرحله ما قبل وفات وی.
در این سند در خصوص منازعه اعراب و اسرائیل تاکید شده است که آمریکا و اروپا باید به درکی مشترک برسند. پس از سخن از صدام و یاسر عرفات و راه‌های پایان دادن به آنان سند اینطور ادامه می‌یابد: پس از فارغ شدن از این مرحله، به سوی لیبی خواهیم رفت؛ جایی که یکی از نظام‌های دیکتاتوری دنیاست و برای مداخله در آن نیز انگیزه و مدارک کافی خواهیم داشت.
سرنگون کردن رژیم لیبی
در این سند اذعان شده است که «نظام قذافی از سازمان‌های تروریستی زیادی در دنیا حمایت کرده است. در سال 1998 دویست میلیون دلار برای خرید مواد لازم برای ساخت سلاح کشتار جمعی در اختیار صدام قرار داد و به دانشمندان عراق کمک‌های زیادی می‌کرد».
در ادامه این سند با اذعان به صداقت لیبی در برابر متحدان غربی خود و با بیان اینکه دلایلی وجود دارد که نشان می‌دهد قذافی شخصا به دنبال ساحت سلاح کشتار جمعی است و 100 دانشمند هسته‌ای عرب را به خدمت گرفته است و برنامه همچنان ادامه دارد، نتیجه‌گیری شده است که نظام لیبی باید به شیوه عراق سرنگون شود... «ولی آنچه باید انجام بدهیم این است که مثل صدام، فرصت زیادی به قذافی ندهیم و پایان دادن به [رژیم] او از راه نظامی باید در کمترین زمان ممکن باشد»... «ما اطمینان داریم که عملیات نظامی در لیبی به دلیل موضع کشورهای همسایه آن، بخصوص مصر [حسنی مبارک] که همیشه مخالف تغییر نظام لیبی از راه زور است، بسیار پیچیده خواهد بود. درخواست ما با تغییراتی مهم روبه‌رو می‌شود که باید با رویکردهای جدید در خاورمیانه انسجام داشته باشد».
پایگاه خبری شام‌پرس سوریه نیز با انتشار این خبر افزود: در این سند پس از صدام حسین و یاسر عرفات و معمر القذافی نوبت به عمر البشیر رئیس جمهوری سودان و در پایان نوبت به بشار اسد می‌رسد.
در خصوص سودان که سرانجام ابتدای سال جاری (2011) جنوب این کشور، از سودان جدا شد و هفته پیش استقلال خود را جشن گرفت، این سند اعلام می‌کند که «بعد از لیبی نوبت سودان است، از طرق برافروختن اختلافات دولت سودان و جنوبی‌ها».
بحـران‌سازی در سـوریه
طبق گزارش روزنامه جروزالم پست، به موازات این برنامه‌ها در سوریه نیز بحرانی‌هایی باید خلق شود؛ گاهی به اتهام داشتن سلاح‌های کشتار جمعی و دستیابی به آن از طریق عراق، و گاهی به دلیل پناه دادن به گروهک‌های تروریستی که این کارها، راه را برای تحقق هدف بزرگ‌تر فراهم کند؛ هدفی که سرنگونی نظام بشار اسد و روی کار آمدن دولتی است که صلح و همکاری با اسرائیل را قبول کند. همچنین مقدمه را برای ورود سوریه به لیست کشورهایی فراهم کند که برای دخالت واشنگتن در آنان برای نشر مفاهیم دموکراسی [!] تهیه شده است.
در گزارش این روزنامه اسرائیلی آمده است که مطالب این سند، رویکردهای اصلی دولت‌های عضو ناتو را نشان می‌دهد که در آن سال‌ها مورد بحث و قرار بوده است تا از سال 2003 و 2004 اجرایی شود.
بنا بر آنچه در این سند آمده است، در آن سال، دولت آمریکای از کشورهای عضو ناتو خواسته است تا پاسخ نهایی خود را برای اجرای طرح زودتر ارائه کنند و واشنگتن اعلام کرده است که استفاده بعدی از فواید اقتصادی خاورمیانه، متعلق به کشورهایی است که از ناحیه نظامی نیز با این طرح موافقت کنند.
شام پرس نوشت: بر اساس آنچه در این سند آمده است، هر چند اتفاقات منطقه دارای اسبابی داخلی است که بیان کننده خواست مردم است، ولی در عین حال نشان دهنده رویکرد از پیش تعیین شده‌ای است که قصد داشت مانند دومینو نظام‌هایی را در کشورهایی که آخرین حلقه آن سوریه بود سرنگون کند آن هم به دلیل موضع نظام سوریه در قبال منازعه اعراب- اسرائیل است نه به دلیل دلسوزی غرب برای مردم سوریه و آزادی بیان آنان.