چرا ناآرامی در سوریه «توطئه» است؟

به گزارش فارس، ناآرامی در سوریه که از ماه مارس گذشته آغاز شد، تحولات خاورمیانه را حساس‌تر از همیشه کرد. زیرا سوریه در منطقه دارای جایگاهی متفاوت با بسیاری از کشورهاست. بی‌ثباتی در این کشور، در ارتباط مستقیم با ثبات خاورمیانه است. این نظر ولید معلم وزیر خارجه سوریه است که چندی پیش اعلام کرد.
طرح نظریه توطئه بیگانگان در سوریه
سوریه یکی از مهم‌ترین حامیان محور مقاومت در خارومیانه و یکی از موانع سرسخت طرح‌های رژیم صهیونیستی است که اجرای بسیاری از آن را آمریکا بر عهده دارد.
بشار اسد رئیس جمهوری سوریه دوشنبه 20 ژوئن در دومین سخنرانی خود پس از آغاز ناآرامی در این کشور، با تأکید بر اصلاحات فراگیر و گفت‌وگوی ملی گفت: باید بین مطالبات مشروع مردم و خرابکاران فرق قائل شد. باید برای مقابله با «توطئه»‌ها کشور را از گزند میکروب‌ها و ویروس‌ها حفظ کرد.
اسد در این سخنان با تصریح بر این اعتقاد دولت خود که سوریه اکنون دچار «توطئه بیگانگان» شده است، اعتراض بخشی از مخالفان خود در داخل و خارج از این کشور را برانگیخت. جماعت اخوان المسلمین ممنوع‌الفعالیت، که خارج از سوریه فعال است، مدعی شد که نظام سوریه با طرح نظریه توطئه در حال فرافکنی است.
چرا برخی طرف‌های در سوریه وجود توطئه را قبول نمی‌کنند؟
پیش از ارائه پاسخ سؤال، باید اعلام کرد که آمریکا از زمان آغاز انقلاب در تونس و مصر نشان داد که تلاش می‌کند با حمایت ظاهری از جنبش‌های مردمی خود را حامی آزادی مردم نشان بدهد اما سوریه با این دو کشور و کشورهای دیگر دارای یک تفاوت است و آن این است که ناآرامی در سوریه در قدم نخست، نه با حرکت مردمی بلکه با فعالیت گروه‌های مسلح در شهر درعا و کشتن سرنشینان یک آمبولانس آغاز شد که نیمه شب 18 مارس روی داد.
اما پاسخ سوال فوق شاید بدین روشنی باشد که بسیاری از اعراب گمان می‌کنند اگر نظریه توطئه را بپذیرند مایه تمسخر دیگران می‌شوند بنابراین خود را مجبور می‌کنند که به بروز توطئه خارجی معتقد نباشند. در این خصوص یک پایگاه خبری سوری در گزارشی تصریح کرد که بخشی از مردم جهان عرب تلاش می‌کنند مقلد غرب و انسان‌هایی ماشینی باشند؛ بدین صورت که به صورت خودکار از چیزی که نام آن را دموکراسی، آزادی‌ ملت‌ها (آنچه آمریکا مدعی حمایت از آن است) و عدالت می‌گذارند حمایت کنند و از نظریه توطئه و افکاری از این دست (که ممکن است علیه آنان توطئه‌ای شده باشد)، دست بردارند؛ بنابراین شهروند عرب به وجود توطئه معتقد نمی‌شود زیرا نمی‌خواهد آن را قبول کند، او می‌خواهد انسانی عادل باشد و خود را در محور عدالت قرار بدهد.
با این حال شهروند جهان عرب فراموش کرده است که کسانی هم هستند که بیشتر از او به دموکراسی توجه می‌کنند و بیشتر از او بر عدالت حریص‌تر هستند بنابراین وی دوست ندارد ببیند که این چنین کسانی هم وجود دارند. ولی درک و آگاهی سیاسی و حس ملی‌گرایی این موضوع اساسی را در خود دارد که «می‌توان اصلاح‌گر و در عین حال مقاوم بود ولی خواهان اصلاحات و اهل معامله (سازشکار) نبود».
شاید اصلاحاتی که تاکنون بشار اسد بدان اقدام کرده است مصداق همین جمله باشد که می‌شود اصلاحگر بود و در عین حال در مقابل فشارهای غربی‌ها نیز مقاوم بود. ناشد عبد النور تحلیلگر سوری نیز در این خصوص معتقد است که هیچ یکی از سران عربی که با اعتراضات مردمی خود روبه‌رو شدند بسرعت قانون فوق‌العاده را لغو نکردند. این امر خود دلیلی است برا اینکه باید در اصلاحات بشار اسد اندکی تامل شود.
شکی نیست که بخش گسترده‌ای از مردم سوریه خواستار اصلاحات هستند. پس از فعالیت و تحریک گروه‌های مسلح در شهر درعای سوریه، اندک اندک تظاهرات شکل گرفت، اوج گرفت و تا پایان یک ماه اول ناآرامی‌ها کم‌وبیش ادامه داشت. اما غالب مردم خواستار چه هستند؟ این مطلب به وضوح در راهپیمایی‌ها و تظاهرات‌های وسیع حمایت‌کننده از نظام سوریه که در روزهای گذشته انجام شده است آشکار است. مردم در شعارهای خود از اصلاحات بشار اسد حمایت می‌کنند. اما خواستار سرنگونی نظام خود نیستند. هرچند در این میان جوانانی هستند که ممکن است در هر کشوری باشند، که همیشه خواستار اصلاحات و اگر لازم شد خواستار سرنگونی نظام هم می‌شوند ولی سوالاتی وجود دارد که نشان می‌دهد نمی‌توان براحتی آنچه در سوریه می‌گذرد، توطئه ندانست؛
چرا آنچه در سوریه جریان دارد، توطئه است نه انقلاب مردمی؟
1- کسانی که به نظریه انقلاب قائل هستند، کشته شدن بیش از 500 نیروی امنیتی و پلیس سوریه را چگونه توجیه می‌کنند؟ آیا مردم اینان را کشته‌اند؟
2- چرا تظاهرات‌هایی که خواستار سرنگونی نظام است و رفته رفته تعداد حاضران در آن کمتر و کمتر می‌شود، غالبا در شهرهای مرزی است و در شهرها و استان‌های بزرگ و مرکزی سوریه روی نمی‌دهد؟
3- قائلان به نظریه انقلاب در سوریه، حضور میلیون‌ها سوری که در چندین شهر بزرگ از جمله دمشق و حلب دو شهر مهم سیاسی و اقتصادی سوریه و راهپیمایی‌ آنان در حمایت از نظام سوریه را چگونه تفسیر می‌کنند؟
4- قائلان به نظریه انقلاب در سوریه، اسنادی که از برخی طرف‌های لبنانی (که با آمریکا و رژیم صهیونیستی در ارتباطند) فاش شده است، چگونه توجیه می‌کنند؟ اسناد و چک‌هایی که اخیرا ناصر قندیل لبنانی در برنامه‌ای تلویزیونی ارائه کرد و حمایت‌های خارجی از برخی افراد مخالف در سوریه و حمایت از گروه‌های مسلح در درون سوریه را ثابت می‌کرد، چگونه تفسیر می‌شود؟
5- آیا کسانی که در سوریه برای سرنگونی نظام تظاهرات می‌کنند می‌توانند تظاهراتی میلیونی در سراسر سوریه مانند «جمعه فلسطین» یا «جمعه مقاومت» بر پا کنند؟ چندی پیش «تیری میسان» تحلیلگر فرانسوی در مقاله‌ای تصریح کرد بیشترین جمعیتی که مخالفان جمع کردند 100 تا 150 هزار نفر بود.
6- حمایت برخی جریان‌ها مانند جریان المستقبل، متحد آمریکا در لبنان، از مخالفان خارجی سوریه و اقدام آن به تهدید نظام سوریه چگونه در راستای انقلاب مردمی توجیه می‌شود؟
7- مردمی که خواستار انقلاب‌ هستند آیا خواستار کمک و دخالت ناتو، آمریکا، اردوغان نخست وزیر ترکیه یا حتی ایهود باراک وزیر جنگ رژیم صهیونیستی در امور سوریه می‌شوند؟
این سوالات از مهم‌ترین سوالاتی است که افراد قائل به بروز انقلاب در سوریه باید بدان پاسخ بدهند. این افراد باید پاسخ بدهند که رویکرد سوریه پس از انقلاب کذایی چگونه خواهد بود؟ موضع آن در برابر رژیم صهیونیستی و شورای امنیت چه خواهد بود؟ چرا البیانونی ناظر کل سابق جماعت اخوان المسلمین سوریه در گفت‌وگو با کانال دوم تلویزیون اسرائیل تاکید کرد که اسرائیل حق موجودیت دارد و تنها مشکل این است که باید قطعنامه‌های شورای امنیت در خصوص مرزهای 1967 را بپذیرد؟ چرا قبل از آنکه به قدرت برسند به تل‌‌آویو چراغ سبز نشان می‌دهند؟ مردم سوریه در کدام تظاهرات در حمایت از رژیم صهیونیستی شعار دادند؟
این سوالات و دلایل برای کسانی که به هر قیمت خواستار نابودی نظام سوریه و رفتن بشار اسد هستند، هر چند شاهد حمایت ملیونی مردم سوریه از بشار اسد هستند، اصلا کفایت نخواهد کرد و اینان هرگز قبول نخواهند کرد.
آنچه در این میان مهم است خواست اسرائیل و آمریکاست که بلای جان مردم خاورمیانه شده‌اند و به هر قیمتی ولو به قیمت کشته شدن صدها شهروند سوری و صدها نیروی امنیتی و نیروی پلیس این کشور خواستار تضعیف یکی از حامیان مقاومت و البته مانع سرسخت اجرای طرح‌های صهیونیستی-آمریکایی در منطقه هستند. هدف، برداشتن این مانع تحت لوای انقلاب مردمی است؛ اگر نشد باید تا حد امکان تضعیف شود. البته این چیزی است که با حضور میلیونی مردم سوریه در حمایت از نظام و کشور خود خنثی خواهد شد.