خطرناک‌ترین یار شیطان بزرگ در اروپا

برگردان: و. کمال‌نیا
از سال 1955 که جمهوری فدرال آلمان به پیمان «ناتو» پیوست، این کشور تا آنجا پیش رفته است که هم‌‌پیمان اصلی ایالات متحده آمریکا در اروپای‌ غربی شده است. ایالات متحده آمریکا بود که ابتدا جمهوری فدرال آلمان را مسلح کرد و همگام با استراتژی «پاسخ انعطاف‌پذیر» خود، جمهوری فدرال را به نماینده اصلی خود در اروپا مبدل ساخت و آن را به یک نیروی پیشرو علیه کشورهای سوسیالیستی تبدیل کرد.
در سال 1953، «آدولف هئوسینگر»، ژنرال عالی‌رتبه «بوندس وهر» (ارتش آلمان فدرال)، ضمن نوشتن مطالبی درباره اهمیت جمهوری فدرال آلمان برای «ناتو» و خاصه ایالات متحده، چنین گفت:
«در این جبهه که میان خلیج‌فارس و اسکاندیناوی امتداد دارد، آلمان‌ غربی، عامل تعیین‌کننده است.» در فاصله سالهای تأسیس جمهوری فدرال آلمان و الحاق این جمهوری به «ناتو»، ژنرال‌های پیشین «وهر ماحت» نازی (ارتش آلمان نازی) فکریه خاص خود درباره استراتژی (ناتو) را تکامل بخشیدند.
قصد آنها این بود که تجربیات مربوط به «جبهه شرقی» را در اختیار همقطاران «ناتو»یی‌شان بگذارند نتیجه اصلی‌یی که این ژنرال‌ها به آن نایل شدند، آن بود که جنگ با کشورهای سوسیالیستی اروپا را تنها در چارچوب ائتلاف با ایالات متحده می‌توان تهیه دید و انجام داد، یعنی، در چارچوب «ناتو» و افزون بر این، مسیر و نتیجه جنگ را، تا حد زیادی، استفاده از جنگ‌افزارهای امروزی، مانند جنگ‌افزارهای هسته‌یی، تعیین خواهد کرد.
در طول دهه 1950، 1960، 1970، جمهوری فدرال آلمان تا حد فزاینده‌ای به یک هم‌پیمان اصلی ایالات متحده آمریکا تبدیل شد. «بوندس وهر» (ارتش آلمان فدرال) با 495000 پرسنل اونیفورم‌پوش و 175000 پرسنل غیرنظامی خود، نیرومندترین نیروهای مسلح در میان کشورهای «ناتو» در اروپای غربی شمرده می‌شود.
«بوندس ‌وهر» با بسیج کردن نیروی اضطراری 000/800 نفری خود که از افراد ذخیرۀ کاملاً آموزش دیده تشکیل می‌شوند، قادر است ظرف چند سال به یک قدرت رزمی تقریباً 2/1 میلیون نفری نایل شود.
حکومت جمهوری فدرال آلمان، در برنامه‌ریزی و تحقق برنامه درازمدت تسلیحاتی سال 1978 «ناتو» از ایالات متحده حمایت کرد. این برنامه، 80 میلیارد دلار اضافی را برای سیستم‌های جدید تسلیحاتی در دهه 1980 خواهد بلعید. حکومت جمهوری فدرال آلمان اعلام کرده است که آماده است هزینه سالانه تسلیحاتی خود را حداقل سه درصد در سال افزایش بدهد (این رقم، برای تطبیق با تورم در نظر گرفته شده است.)
جمهوری فدرال آلمان، در چارچوب گروه اروپایی «ناتو»، نقش بزرگی را در تحقق این برنامۀ درازمدت به عهده گرفته است. از پیش از 300 پیشنهادی که در برنامه عنوان شده است، بیش از نیمی از آن، به جمهوری فدرال مربوط است.
تنها از طریق پشتیبانی گستردۀ بن بود که تصمیم «ناتو» در بروکسل در دسامبر 1979 برای استقرار 572 موشک هسته‌یی دارای برد میانه در اروپای غربی، اتخاذ شد. این موشک‌ها علیه اتحاد شوروی و دیگر کشورهای جامعۀ سوسیالیستی هدف‌گیری می‌شود. جمهوری فدرال، مسئولیت استقرار هر یک از 108 موشک «پرشینگ - 2» در سرزمین خود را به عهده گرفته است.
در نوزدهم مه 1979، خبرگزاری فرانسه هشدار داد که استقرار برنامه‌ریزی شدۀ سیستم‌های موشکی استراتژیک قاره‌پیما و دارای برد میانه در جمهوری فدرال، به این معنی خواهد بود «که جمهوری فدرال، به وضع ممتازی در درون ناتو و به وضع یک قدرت هسته‌یی، نایل خواهد شد.»
نمایندگان اصلی و استراتژیست‌های حکومت «رونالد ریگان»، رئیس‌جمهوری ایالات متحده، این بلندپروازی را دارند که به حضور نظامی در همۀ بخش‌های جهان که در دسترس ایالات متحده قرار دارد، نایل شوند تا بتوانند دو جنگ را، به نحو هم‌زمان انجام بدهند. یکی در اروپا و یکی در یک منطقۀ دیگر، مثلاً منطقۀ خلیج‌فارس.
محرک دیگری که پشت سر تصاعد تولید تسلیحاتی قرار دارد، منافع غول‌های تسلیحاتی است که دارد به میزان بی‌سابقه‌یی افزایش می‌یابد.
از سوی دیگر، جمهوری فدرال یک صادرکنندۀ بزرگ تسلیحات شده است. امروز این کشور مقام پنجم را در میان کشورهای امپریالیستی از لحاظ صادرات اسلحه به دست آورده است.
نشریه آلمانی «دای زیت» در شماره سی‌ام ژانویه 1981 می‌نویسد:
«در دهۀ 1970، جمهوری فدرال آلمان جنگ‌افزارهایی به ارزش 10 میلیارد مارک صادر کرده است. در سال 1979، جمهوری فدرال آلمان جنگ‌افزارهائی به ارزش 3/2 میلیارد مارک به 38 کشور گوناگون صادر کرد.
یک علت بزرگ نگرانی در این مورد، گزارشی است که در نشریه «لاتین آمریکا ریپورت» منتشر شده است که در آن آمده است که شرکت تسلیحاتی برزیلی «انجیریر وس الپیالیزادوس» قصد دارد نفربرهای زرهی برای خاورمیانه تأمین کند.
این علت بیشتری برای نگرانی است، زیرا شرکت‌های جمهوری فدرال، شعبه‌هایی را در ریودوژانیرو برپا کرده‌اند، از شرکت‌های جمله «رین متال»، «متو» و «رنگ - نبنی».
چنین می‌نماید که این شرکت‌ها به این خاطر شعبه‌هایی را در خارج برپا می‌کنند که از مقررات مربوط به صادرات تسلیحاتی در جمهوری فدرال آلمان بگریزند.
شرکت «متو» رسماً انکار کرده است که موتورهای دیزلی دریایی آن صادر می‌شود. اما این حقیقت باقی می‌ماند اسرائیلی‌ها سرگرم ایجاد شش قایق سریع‌السیر «اس ‌- 143» هستند و دارند این قایق‌ها را با موتورهای آلمانی «متو» مجهز می‌کنند.
غول‌های تسلیحاتی جمهوری فدرال آلمان نه تنها به منافع خود علاقه‌مند، بلکه به امکان مداخله و اعمال نفوذ در مناطقی که در آنها بحران‌های سیاسی وجود دارد، نیز علاقه دارند.
شرکت‌های «زیمنس»، «مان» و «آ.ا.گ»، همگی در پایگاه دریایی «سایمونیز تاون» در آفریقای جنوبی نژادپرست درگیرند. «سایمونز تاون» در کرانه اقیانوس اطلس قرار دارد. جنبۀ مهم این پایگاه، سیستم نظارت و کنترل دریایی «آدووکات» است.
این سیستم، سبب میشود که بتوان بر آب‌های شلوغ بین‌المللی نزدیک دماغۀ «امیدنیک»، از نزدیک نظارت کرد. این واحد براساس سیستم رمز «ناتو» نصب خواهد شد و پرسنل «بوندس وهر» (ارتش آلمان فدرال) شرکت مستقیمی در آن خواهند کرد.