علی یعقوبی*
در نظام جمهوری اسلامی ایران تصمیمگیرنده اصلی مردم هستند و خداوند آنها را بر سرنوشت اجتماعی خویش حاکم ساخته است. هیچکس نمیتواند این حق الهی را از آنها سلب کند یا در خدمت منافع فرد و یا گروه خاص قرار دهد. قانون اساسی زمینه مشارکت مردم را در تمام مراحل تصمیمگیریهای سیاسی و سرنوشتساز فراهم ساخته است. پس همه ارکان نظام با انتخاب مردم تعیین میشوند. رئیسجمهور و نمایندگان مجلس مستقیما از طرف مردم انتخاب میشوند و وزرا توسط رئیسجمهور که خود منتخب مردم است به مجلس معرفی میشوند و با رای نمایندگان مردم به وزارت میرسند. مجلس و دولت ملک طلق کسی نیست که پیشبینی کند دوره بعد هم در اختیار او و یا همفکران او قرار گیرد. مردم برای 4 سال نمایندگان مجلس را برمیگزینند و نمایندگان در خانه ملت اجارهنشین هستند و راس 4 سال اگر مجددا مردم آنها را انتخاب نکردند باید آن خانه را خالی کنند و جای خود را به کسان دیگری که توسط مردم انتخاب میشوند بدهند. حتی اگر تلاش کنند مدت این اجارهنشینی را بیشتر کنند، قانون اساسی چنین اجازهای را نمیدهد. حتی اگر برخلاف سوگندی که یاد کردند قانون اساسی را نادیده بگیرند شورای محترم نگهبان به عنوان پاسدار و نگهبان قانون اساسی جلوی آنها را میگیرد. اینکه یک مستاجر قبل از تمام شدن مدت اجارهنشینی از طرف صاحبخانه تصمیم بگیرد برای یک دوره دیگر آن خانه را در اختیار داشته باشد، خوش خیالی است. مجلس نه متعلق به اصلاحطلبان و نه متعلق به محافظهکاران است؛ مردم صاحب این خانه هستند که ممکن است تصمیم بگیرند محافظهکاران را از خانه خود بیرون کنند و به اصلاحطلبان اجاره دهند و یا اینکه برای یک دوره دیگر به اجارهنشینی محافظهکاران رضایت دهند. این بستگی به نحوه رفتار این گروهها با مردم دارد. مردم خانه خود را در اختیار کسانی قرار میدهد که صداقت و مردمداری و پایبندی آنها به حفظ حقوق و آزادیهای مردم عملا ثابت شده باشد. چگونه بعضیها با ضرس قاطع میگویند که «اصلاحطلبان این پنبه را از گوششان بیرون کنند که در دوره بعد هم مجلس در دست اصولگرایان است.» آقایان طوری حرف میزنند که گویی مردم در این زمینه هیچ نقشی ندارند. همه باید پنبه را از گوش بیرون کنند تا حرف مردم نتیجهای مثل دوم خرداد 76 را به دنبال دارد که محافظهکاران، دولت و مجلس و قوه قضاییه را قبل از آن در اختیار داشتند. حتی عکس رئیسجمهور مورد نظرشان را نیز برای ارسال به وزارتخانهها آماده کرده بودند اما مردم در دوم خرداد تصمیم دیگری گرفتند.
مگر اجارهنشینان این دوره مجلس چقدر به حرف مردم گوش کردهاند که اینقدر به خودشان مطمئن هستند؟
اجارهنشینان خانه ملت برای مهار تورم 23 درصد و گرانی کمرشکن مایحتاج عمومی و گرانی لجام گسیخته بخش مسکن چه کار کردهاند؟
آنهایی که شعار تثبیت قیمتها را میدادند قیمتهای امروز را با آن روز که شعار میدادند مقایسه کنند، آیا قیمتها ثابت مانده است؟
چه اقداماتی را در جهت عملیاتی کردن اهداف چشمانداز 20 ساله کشور جهت کنترل رشد نقدینگی که به بیشترین حجم خود یعنی 45 درصد رسیده است انجام دادهاند و آیا مجلس نقش نظارتی خود را بر عملکرد دولت ایفا کرده است؟
بنابراین معلوم نیست پیشگویی آقایان مبنی بر اینکه مجلس در اختیار آنها باشد درست از آب درآید. مردم میگویند نمایندگان به جای اصلاح پی در پی قانون انتخابات مثل افزایش عمر مجلس از 4 سال به 5 سال که خلاف قانون اساسی و نقض سوگند نمایندگی است و یا محدود کردن دایره انتخاب مردم با تصویب قوانینی مختلف و یا در نظر گرفتن یک دوره نمایندگی معادل با فوقلیسانس به فکر مهار تورم و گرانیهای سرسامآور باشند.
مردم میگویند ما نه با اصلاحطلبان عقد اخوت بستهایم و نه با اصلوگرایان. خانه خود را در اختیار کسانی قرا رمیدهیم که صادقانه در خدمت ما باشند و به پیمانی که با هم بستیم وفادار و ثابت قدم بمانند.
در یک انتخابات آزاد و سالم و رقابتی مردم هر کس را انتخاب کردند صاحب اختیار هستند، هیچکس نمیتواند از حالا به جای مردم تصمیم بگیرد. در پایان یادآوری این نکته را ضروری میدانم که خانواده محترم شهدا چشم و چراغ این ملت و به تعبیر زیبای حضرت امام(ره) ولی نعمت ما هستند و شهدا برای اعتلای اسلام و حفظ انقلاب و میهن جان خود را فدا کردهاند و خانواده معظم آنها را نباید وجهالمصالحه رقابتهای سیاسی قرار دهیم. خانواده محترم شهدا برای کسانی که صادقانه به اسلام و انقلاب خدمت کنند و در جهت تحقق آرمان شهدا تلاش نمایند دعا میکنند و انشاءا... دعایشان مستجاب خواهد شد.