پایه‌های لرزان ناوگان آمریکا در بحرین (بخش اول)

فریادهای آزادی‌طلبانه مردم بحرین گرچه هنوز حکام آل خلیفه را به زانو در نیاورده، اما از همان ابتدا، لرزه‌ای بر پیکره ناوگان پنجم دریایی آمریکا وارد کرده است.
آغاز اعتراض‌های مردمی بحرین پیش از هر امری، زنگ‌های خطر را در منطقه نظامی متعلق به آمریکا به صدا در آورد.
این امر تا آنجا پیش رفت که برخی تحلیلگران سیاسی پیش‌بینی کردند گزینه خروج ناوگان پنجم دریایی آمریکا از بحرین بطور جدی روی میز کاخ سفید قرار خواهد گرفت.
اردیبهشت‌ماه 90 همزمان با اوجگیری اعتراضها و افزایش خشونت رژیم آل خلیفه، افرادی همچون «ویلیام اسپرینگ» مدیر موسسه انگلیسی «کانال. یو. کی»، «حسن البحرینی» نویسنده و پژوهشگر بحرینی و بسیاری دیگر، اعتراض‌های مردمی را تهدیدی برای ادامه حضور نیروهای آمریکایی در بحرین ارزیابی کردند.
البحرینی تاکید کرد: بحران در بحرین به حدی عمیق است که آمریکا درصدد است ناوگان پنجم نیروی دریایی خود را که در منطقه «جفیر» بحرین استقرار دارد، به منطقه دیگری در دریای عمان منتقل کند.
«کریم المحروس» محقق بحرینی و استاد دانشگاه در انگلیس نیز سیزدهم اردیبهشت‌ماه به شبکه خبری العالم گفت: آمریکا به دلیل ناتوانی رژیم حاکم بحرین در مهار بحران این کشور اطمینان دارد منامه در درازمدت آرام نخواهد ماند، بنابراین واشنگتن تصمیم گرفته است تا ناوگان پنجم خود را از بحرین به اردن منتقل کند.
وی افزود: در چنین شرایطی آمریکایی‌ها دو گزینه پیش رو دارند: یا از سرنگونی رژیم آل خلیفه حمایت یا به بقای آنان کمک کنند.
نشریه آمریکایی «فارین افرز» بیست و یکم اردیبهشت‌ماه به نقل از «الکساندر کولی» دانشیار علوم سیاسی کالج «برنارد» و عضو موسسه «آرنولد ای. سالتزمن» و «دانیل اچ. نیکسون» دانشیار دانشگاه «جورج تاون» نوشت: مقام‌های پنتاگون سال‌ها برای ثبات نسبی در بحرین آسوده خاطر بودند، کشوری که پایگاه بزرگ ارتش آمریکاست.
اما اعتراض‌ها در این کشور توجه‌ها را بدین نکته جلب کرد که نیروهای آمریکایی از این کشور اخراج می‌شوند؛ بخشی از یک الگوی گسترده‌تر که توافقات نظامی آمریکا را در دنیا به خطر می‌اندازد.
سکوت نسبی ایالات متحده اعتبار بیشتری به این نظر می‌دهد که واشنگتن به دلیل ترس از به خطر افتادن منافع امنیتی آمریکا، مخالف اصلاحات دموکراتیک است.
به گزارش بیست و یکم تیرماه روزنامه آمریکایی «ورلدتریبیون»، «عبداللطیف المحمود» رئیس شورای وحدت ملی بحرین، اعلام کرد آمریکا بحرین را به خروج ناوگان پنجم نیروی دریایی خود تهدید کرده است.
وی از مقام‌های بحرین خواست به جای آنکه در برابر فشارهای واشنگتن برای ایجاد اصلاحات سریع تسلیم شوند، به ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا اجازه دهند تا خاک بحرین را ترک کند.
پایگاه نظامی آمریکا در بحرین
به نوشته بیست و یکم اردیبهشت‌ماه نشریه آمریکایی «فارین افرز»، مرکز فرماندهی ناوگان پنجم با هزاران پرسنل ساحلی، 40 قطعه دریایی شامل حدود 30 کشتی جنگی و 30 هزار ملوان در «جفیر» در حومه شهر منامه است.
اسکله این ناوگان معمولا به طور همزمان، پذیرای 2 تا چهار ناوشکن است و حدود 10 ناوچه نیز در آن پهلو می‌گیرند. تعدادی شناور تندرو هم در آن حضور دارند.
پنجم خردادماه1389 نیروی دریایی آمریکا اجرای طرح توسعه پایگاه ناوگان پنجم دریایی این کشور را در بندر «سلمان» واقع در شرق آغاز کرد.
هزینه این طرح توسعه 580 میلیون دلار اعلام شد که از طرف نیروی دریایی آمریکا، هزینه و در زمینی به مساحت 28 هکتار و در چهار مرحله اجرا می‌شود و اجرای آن تا سال 1394 به طول می‌انجامد که به معنی دو برابر شدن مساحت پایگاه نیروی دریایی آمریکا در بحرین است.
ناوگان پنجم در دریای سرخ، بخش غربی اقیانوس هند و خلیج فارس گشت‌زنی می‌کند تا اطمینان یابد خطوط دریایی باز باقی مانده‌اند، از شریان‌های نفتی حفاظت می‌کند، عملیات‌های مبارزه با دزدان دریایی را هدایت می‌کند و به عنوان یک مانع مقابل تاثیر منطقه‌ای ایران عمل می‌کند.
همچنین بحرین میزبان فرماندهی مرکزی نیروی دریایی ایالات متحده (بخش دریایی فرماندهی مرکزی آمریکا) است و پایگاه «آسیا ـ ایر» و فضایی در فرودگاه بین‌المللی بحرین نیز در اختیار نیرو‌های آمریکا قرار دارد.
طی دهه‌های 1319- 1329 (1940- 1950 م) بحرین کشور مورد حمایت بریتانیا بود و ارتش ایالات متحده از طریق تنظیم اجاره با لندن در خارج از کشور عملیات می‌کرد.
زمانی‌که بحرین در سال 1350 (1971 م) مستقل شد، ایالات متحده پذیرفت سالانه 4 میلیون دلار در ازای ادامه حضور پایگاه‌های خود در این کشور پرداخت کند.
پس از جنگ اعراب و رژیم صهیونیستی در سال 1352 (1973 م) مقام‌های بحرینی برای اطمینان از اینکه به دنبال مذاکرات صورت گرفته، آمریکا تجهیزات خود را کاهش می‌دهد، نیروی دریایی آمریکا را بیرون کردند.
در سال 1356 (1977) منامه اصرار داشت نیروهای آمریکایی مرکز فرماندهی خود را به عقب برگردانند.
ارتش ایالات متحده حضور بسیار کم‌رنگی در بحرین داشت. در زمان بحران‌های خلیج فارس در سال 1369 (1990 م) بحرین به عنوان پایگاه دریایی اصلی آمریکا برای حضور 20 هزار سرباز عمل کرد و قطب عملیات هوایی در مقابل عراق طی عملیات «طوفان صحرا» بود. پس از پایان جنگ در سال 1370 (1991 م) واشنگتن و منامه درباره توافقنامه 10‌ساله همکاری دفاعی (دی. سی. آ) مذاکره کردند.
چهار سال بعد بحرین مرکز فرماندهی ناوگان پنجم و فرماندهی مرکزی نیروی دریایی ایالات متحده شد. در سال 1380 (2001 م) ایالات متحده توافقنامه همکاری دفاعی را تجدید کرد.
این پایگاه‌ها سالانه حدود 150 میلیون دلار یا یک درصد تولید ناخالص ملی بحرین به اقتصاد این کشور کمک می‌کند.
ماه مه ‌گذشته (اردیبهشت‌ماه) مقام‌های آمریکایی برنامه‌ای برای دو برابر کردن اندازه پایگاه‌ها تا سال 1394 (2015 م) به منظور هزینه کردن 518 میلیون دلار دیگر اعلام کردند. همچنین ایالات متحده علاوه بر پرداخت سالیانه 6/7 میلیون دلار کمک مستقیم به بحرین، از 6 میلیون دلار در سال 1385 (2006 م) تا 18 میلیون دلار در سال 1389 (2010 م) کمک‌های نظامی به این کشور می‌کند.          ادامه دارد...