ماهیت اعتقادی و دینی صهیونیسم (بخش سوم)

مهدی مسعودی
نژادپرستی از مهم‌ترین تعالیم یهود به شمار می‌آید، به گونه‌ای که «یهود» و «نژادپرستی» در طول تاریخ هیچگاه از یکدیگر جدا نبوده‌اند بلکه پیوند عمیقی با یکدیگر داشته‌اند. اکنون به برخی از نمونه‌های نژادپرستی یهود اشاره می‌کنیم:
یهود، فرزندان و دوستان خاص خداوند!
قرآن کریم درباره این ویژگی یهود می‌فرماید:
«قل یا ایها الذین هادوا ان زعمتم انکم اولیاءالله من دون الناس فتمنوا الموت ان کنتم صادقین؛ بگو:‌ ای یهودیان! اگر گمان می‌کنید که (فقط) شما دوستان خدایید نه سایر مردم، پس آرزوی مرگ کنید، اگر راست می‌گوییدص (تا به لقای محبوبتان برسید). (جمعه، 6) خداوند متعال این ادعای دروغین آنان را رد می‌کند و می‌گوید: همین که شما اینقدر از مرگ وحشت دارید، دلیل بر آن است که در این ادعای خود صادق نیستید. «مهم‌تر اینکه آیین خویش را تنها آیین حق دانسته و دیگران را پیروان خدایان دروغین و محکوم به نابودی و فنا می‌دانسته‌اند و حتی حاضر به انعقاد پیمان با مخالفان خود نبوده‌اند. از این جهت، کمترین لطف و ترحمی نسبت به آنان توصیه نشده و در مواقع جنگ، کمترین حقوقی برای آنان قائل نبوده‌اند».
قرآن کریم در آیه‌ای دیگر از زبان یهود و نصارا چنین می‌گوید: «و قالت الیهود و نصری نحن ابناء لله و احباءه قل فلم یعذبکم بذنوبکم بل انتم بشر ممن خلق یغفر لمن یشاء و یعذب من یشاء ولله ملک السماوات و الارض و ما بینهما و الیه المصیر؛ یهود و نصاری گفتند: ما فرزندان خدا و دوستان (خاص) او هستیم. بگو: پس چرا شما را در برابر گناهانتان مجازات می‌کند؟! بلکه شما هم بشری هستید از مخلوقاتی که آفریده؛ هر کسی را بخواهد (و شایسته بداند)، می‌بخشد و هر کسی را بخواهد (و مستحق بداند)، مجازات می‌کند و حکومت آسمان‌ها و زمین از آن اوست و بازگشت همه موجودات به سمت اوست». (مائده، 18)
در حدیثی از «ابن عباس» نیز می‌خوانیم: «پیغمبر(ص) جمعی از یهود را به دین اسلام دعوت کردند و آنها را از مجازات خدا بیم دادند. گفتند: چگونه ما را از کیفر خدا می‌ترسانی، در حالی که فرزندان خدا و دوستان او هستیم؟» همچنین در تفسیر «مجمع‌البیان» در ذیل آیه 18 سوره مائده، حدیثی شبیه حدیث مزبور نقل شده است که جمعی از یهود در برابر تهدید پیامبر(ص) به مجازات الهی گفتند: «ما را تهدید مکن. ما فرزندان خدا و دوستان او هستیم. اگر خشم بر ما کند، همانند خشمی است که انسان نسبت به فرزند خود دارد؛ یعنی بزودی این خشم فرومی‌نشیند!» با توجه به آیه شریفه، فقط یهود ادعای دوستی و فرزندی خدا را نمی‌کردند بلکه مسیحیان نیز در این عقیده با یهود شریکند.
شکی نیست که آنها خود را حقیقتا فرزند خدا نمی‌دانستند، آنها تنها حضرت عیسی(ع) را فرزند حقیقی خدا می‌دانند و به آن تصریح دارند ولی منظورشان از انتخاب این نام و عنوان برای خود، این بود که بگویند رابطه خاصی با خدا دارند و گویا هر که در نژاد آنها یا جزو جمعیت آنها می‌شد، بدون اینکه اعمال صالحی داشته باشد، از دوستان و فرزندان خدا می‌شد! قرآن کریم با همه این امتیازات موهوم مبارزه می‌کند و امتیاز هر کسی را تنها در ایمان، عمل صالح و پرهیزگاری او می‌شمارد از این رو در این آیه برای ابطال این ادعا چنین می‌گوید: «... قل فلم یعذبکم بذنوبکم ...». «جوزف گئر»، از اینکه دین یهود در مقایسه با دیگر ادیان جهان دارای پیروان کمتری است، اظهار شگفتی می‌کند زیرا دین یهود آیینی جهانی بوده است. دلیل این موضوع همان امتیازات ویژه‌ای است که این گروه برای خود قائلند. وی می‌گوید: «شگفت آنکه این مذهب توحیدی و آیین جهانی به علت حوادث تاریخی به یک قوم خاص منحصر شد زیرا با سرنوشت این قوم مخلوط و مربوط شد وگرنه باید مقبول بسیاری از اقوام می‌شد».
یهود؛ ملت برگزیده!
یکی از دلایل خودخواهی ملت یهود و اعتقاد آنان به برتری این است که آنان خود را تافته‌ای جدابافته می‌دانند و معتقدند گنهکاران ملت یهود فقط چند روز مجازات خواهند شد، سپس بهشت الهی تا ابد در اختیار آنان خواهد بود. این امتیازطلبی با هیچ منطقی سازگار نیست زیرا هیچ تفاوتی بین انسان‌ها از نظر کیفر و پاداش اعمال در پیشگاه خدا وجود ندارد. قرآن کریم به یکی دیگر از گفته‌های بی‌اساس یهود که آنان را به خود مغرور کرده و سرچشمه قسمتی از انحرافات آنها شده است، اشاره می‌کند و می‌فرماید: «و قالو لن تمسنا النار الا ایاما معدوده قل اتخذتم عندالله عهدا فلن یخلف الله عهده ام تقولون علی الله ما لا تعلمون؛ و گفتند: هرگز آتش دوزخ جز چند روزی به ما نخواهد رسید. بگو: آیا پیمانی از خدا گرفته‌اید - پس خداوند هرگز از پیمانش تخلف نمی‌ورزد - یا چیزی را که نمی‌دانید به خدا نسبت می‌دهید؟» (بقره، 80)
مگر یهود چه کرده بود که باید تبصره‌ای به سود آنها بر قانون کلی مجازات زده شود؟ به هر حال، این آیه با یک بیان منطقی، این پندار غلط را ابطال می‌کند و می‌گوید: این گفتار شما از 2 حال خارج نیست: یا باید عهد و پیمان خاصی از خدا در این زمینه گرفته باشید- که نگرفته‌اید- یا دروغ و تهمت به خدا می‌بندید! از آیات مورد بحث نتیجه می‌شود که روح تبعیض نژادی یهود- که امروز نیز در دنیا سرچشمه بدبختی‌های فراوان شده- از آن زمان در یهود بوده است و امتیازات موهومی برای نژاد بنی‌اسرائیل قائل بوده‌اند. متاسفانه بعد از گذشت هزاران سال هم آن روحیه بر آنها حاکم است و در واقع پیدایش کشور غاصب اسرائیل نیز همین روح نژادپرستی است. آنها نه فقط در این دنیا برای خود برتری قائل هستند، بلکه معتقدند این امتیاز نژادی در آخرت نیز به کمک آنها می‌شتابد و گنهکارانشان برخلاف افراد دیگر، تنها مجازات کوتاه‌مدت و خفیفی خواهند دید و همین پندارهای غلط آنها را آلوده انواع جنایات، بدبختی‌ها و سیه‌روزی‌ها کرده است.