انگلیس «WEDNESDAY» دارد اما «9دی» ندارد!!

حسین قدیانی
علی عبدالله صالح با اگزوز موتور، حسنی مبارک با دم شتر، دیوید کامرون با سم اسب، پلیس لندن با شیهه شلاق، زوزه روباه پیر، با قلاده، با چند راس اسب، با هینده، پتیکو پتیکو پتیکو بر سینه دانشجویان انگلیسی! با وحشت! با ماشین آب پاش! با تفنگ گلوله پاش! پلیس ضدشورش با سگ هار، اوباما با سیلی بدون پشتوانه، قابیل با بیل، زنبیل با شنود، ملک عبدالله با نفت، گوساله سامری با تلمود، بزغاله های اسرائیل با تحریف، نمرود با آتش، سارکوزی با سانسور، آل خلیفه با آلت قتاله، قذافی با قتل، بن علی با تانک، و نتانیاهو با صحنه جرم، ساکت می کنند مردمان شان را. این همه که گفتم، «ببرهای قابیل»اند. فرزندان ناخلف آدم. مخالفان حوا. شیرمادر بزرگ، حرام شد بر حرامیان. آه آدم گرفت دامن نابرادران یوسف را. عزیز مصر، فرزند یعقوب است و فراعنه مصر، حواریون ابلیس. آه از اصحاب تثلیث. ارباب لفت و لیس. چکمه پوشان انگلیس. شیاطین سرخ! تهمت زنندگان به مریم. به مردم. به شکم های بی غذا. به قحطی زدگان بور. به شهروندان نمودار خودکشی. همان آزاردهندگان عیسی. اذیت کنندگان موسی. اپوزیسیون نانجیب نوح. بت های زمان ابراهیم. ابوسفیان های آخر الزمان. طعنه زنندگان با زبان. خوارج از راه عدل. خرس گنده های «قطب جنون». کرکس های ناکس. شاهین های بی ترازو... دم شتر و سم اسب و شیهه شلاق و داغ دروغ... جمهوری اسلامی اما با مردمش، تاکید می کنم با مردمش، باز هم تاکید می کنم با مردمش، با یوم الله 9دی، با قشنگ ترین چهارشنبه همه تاریخ، در خیابان انقلاب اسلامی، سیلی می زند به آمریکا و اسرائیل. «آقا»، این رهبر عاشورایی ما که لب تر کند، جان ناقابل می دهیم برایش، اخیرا گفت: «انقلاب اسلامی در بین تمام انقلاب ها یک استثناست»، آری! جمهوری اسلامی هم در بین همه نظام ها یک استثناست. پلیس ضدشورش این نظام الهی، یک ملت عاشورایی است که وقتی بسیج می شود، از حادثه آشوب، حماسه عاشورا می سازد: یوم الله 23تیر و یوم الله 9دی. جمهوری اسلامی با مردمش بر دهان اغتشاش می زند.
اینجا که لندن نیست؛ مردم دوست دارند نظام شان را. انگلیس «WEDNESDAY» دارد، اما این قدرت را ندارد که از چهارشنبه هایش «9دی » بسازد. «9دی» دلیل استثنای جمهوری اسلامی از هر نظامی در هر گوشه جهان است. جمهوری اسلامی ملت دارد، ولی انگلیس ملت ندارد. در جنگ ساندیس و انگلیس، باز هم بی بی سی باخت. «بی بی سی فارسی» ندا را کشت و «بی بی سی انگلیسی»اطلاع رسانی آزاد را، اما دنیا دید که دست دیوید کامرون آلوده شد به خون جوانان انگلیسی. دیوید کامرونوویچ! قصاب بالکن سلطنتی! جنایتکار شهر جنگ زده لندن. شهر شیشه های شکسته. شهر غارت. شهر دست برد به سوپر مارکت ها. سرقت از بانک ها. شهر ارواح گرسنه. طیاره های یونیسف به جای شمال آفریقا، باید بر فراز شهر لندن بچرخند و برای قحطی زدگان چشم آبی، ساندویچ بفرستند پایین. اشغال گران قدس از کودکان غزه گرسنه ترند. اسرائیل دارد در فلسطین اشغالی، شهرک می سازد، تا وقتی کودکان غزه بزرگ شدند و به سرزمین مادری شان برگشتند، برای خانه سازی، نیازی به عمله و بنا نداشته باشند. به به! دنیا تازه دارد زیبا می شود. ما برخلاف تمدن غرب هرگز به پایان تاریخ فکر نمی کنیم. برای ما تازه تاریخ دارد آغاز می شود. مردم انگلیس، مرغ عزا و عروسی اند؛ عروسی سلطنتی. حکومت نظامی سلطنتی. قتل سلطنتی. سگ سلطنتی. اسب سلطنتی. لعنت به سلطنت دیکتاتورها. مرگ بر این سلطنت انگلی. بنازم خدای خامنه ای را که چه جای حقی نشسته است. ما که داریم از چوب خدا لذت می بریم؛ بکش کامرون، بکش! تیر برگشت به صاحب کمان، در ماه مرداد. همان ماه 28مرداد. انگلیس اصلا از جنس کودتاست، اما چون روباه قصه ما پیر شده است، حالا علیه مردم خود کودتا می کند این پیر خرفت! کشتن مردم که هنر نیست. حالا فلان روزنامه غربی، به لندن می گوید «شهر جنگ زده» کامرونی ها شاکی هستند از نام فامیلی دیوید. داوود پیامبر خوش الحانی بود؛ این صدا، کاریکاتور آن صداست! من عاشق «ربنای داوود» هستم. به دیو می زند این نخست وزیر دیوانه. صدای سم اسب. صدای نکره عرعر! سرهنگ زرد برادر دیکتاتور سبز است. سرهنگ دیوید کامرون(!)، سرهنگ قذافی را عامل اغتشاش انگلیس می داند!! نگو جنگ خرچنگ ها، بگو جنگ سرهنگ ها! خدایا! تو را شکر که احمق اند جملگی دشمنان ما. لندن کار قذافی بود! بیرمنگام کار ایمن الظواهری! منچستر کار ببرهای تامیل! لیورپول کار گالیور! اگر سرهنگ دیوید کامرون راست می گوید؛ پس خاک بر سر حکومتی که از دیشب نه پریشب در استادیوم آزادی بوقچی پرسپولیس عجب شعار قشنگی می داد:«منچستر انگلیس، خاک بر سر انگلیس»!!
بعد از بهار عربی، پس از پائیز عبری، حالا این تمدن غرب است که درون قفس نشسته است. جوجه را اما آخر پائیز باید شمرد. اقتصاد ما را تحریم می کنند، دلار خودشان سقوط می کند. سیاست ما را تهدید می کنند، خودشان فرو می پاشند. در معجزه بودن انقلاب اسلامی چه کسی شک دارد؟!رهبرا! ای امام خوبی ها! ای سالار! ای اشبه الناس به سیمای روح الله! ای حضرت ماه! ای فرزند زهرا! ای دلیل بودن ما! ای امام سیدحسن نصرالله! ای صاحب پلاک، ملاک، راه و چفیه شهدا! ای جانباز! ای عباس نگهدار! هر چقدر هم خدا را بابت شما، بابت نعمتی به نام «خامنه ای» شکر کنیم، کم است. «آقا»! حق با شماست؛ الحق که انقلاب اسلامی یک استثناست. در فتنه 88 کلمه به کلمه ات، «حمایت همراه با هدایت» بود، و این هر 2 همراه با «بصیرت». این فقط ملت شماست و این فقط ملت خمینی و خامنه ای، ملت ماست که می تواند «9دی» خلق کند. دهه فجر ما از 12 بهمن 57 شروع شد، اما هنوز ادامه دارد. «این بانگ آزادی» هنوز هم دارد «کز نای جان» می خیزد. روزی در مصر، روزی در مصراته، هم اینک در قلب اروپا. این بار مردم مغرب زمین، از مسلمین، «علم مبارزه» دارند می آموزند. دانشجویان آکسفورد، فقط رازی به کاشف الکل نیستند؛ شیعه و سنی برای شان شده اند کاشف اعتراض. کاشف قیام. با اتوبوس و ساندیس و مرخصی و تبلیغات هم کسی حاضر نیست خودش را هزینه سرهنگ دیوید کامرون کند! اما اینجا ما عشق می ورزیم به خامنه ای. حتی ساندیس این نظام هم برای ما مقدس است. دشمن بخواهد حرف مفت بزند، به او می گوییم: «چهارشنبه اتوبوسی که ما را آورد راهپیمایی، همان اتوبوسی بود که پدرم را برد جبهه»، اما انگلیس بهتر است سربازان خود را از عراق و افغانستان فرابخواند، برای لندنستان و منچسترستان! نیروهای ناتو، حالا یک چشم شان به قلب اروپاست!! یونیسف باید سفیر صلح بفرستد به لندن. دیده بان حقوق بشر باید مجازات کند قاتل لندن را.
حکومت نظامی توهین به کرامت شهروندان انگلیسی است. قالیباف باید به شهردار لندن نامه بنویسد. علی لاریجانی باید نامه بنویسد به مجلس نشینان انگلیس، که وکیل سلطنت اید یا نماینده مردم؟! احمدی نژاد باید دعوت به آرامش کند سرهنگ دیوانه را. سرهنگ دیوید کامرون! ما هم می خواستیم بی جنبه بازی درآوریم، همین «حاج حسین» در همین «کیهان» باید تیتر می زد: «انگلیس هفته بعد سقوط می کند»، ولی ما بی جنبه نیستیم. در انگلیس، هفته قبل، کرامت انسانی سقوط کرد!! ما این را گفته بودیم سال ها پیش که «مرگ بر انگلیس». انگلیس به جای سم اسب، به جای سگ هار، اگر می تواند با ملتش به جنگ اغتشاش طلبان برود. کوکاکولا هم بدهند، ما قبول می کنیم! مرخصی هم! اتوبوس هم! انگلیس اما «9دی» ندارد. آمریکا برای دلار مفلوک، «9دی» ندارد. بی پشتوانه تر از پول غرب، تمدن غرب است. بی پشتوانه تر از دلار، سرهنگ باراک اوباماست! باراک اوباماوویچ! قصاب گوآنتانامو! کاخ سفیدوویچ! قصاب هیروشیما! آمریکاوویچ! قصاب ناکازاکی! کراوات زده هایی که از قذافی هم سرهنگ ترند! حکومت نمی ماند با تفنگ. با سم اسب. با سگ هار. ملتی اگر دارید، بفرستید. تیر نکشید علیه ملت خود. جنایت کار نخوانید ملت تان را. این آشوب طلبان، ملت خودتان اند. اگر نیستند، ملت شما کجاست؟! سرهنگ سارکوزی! در آشوب چند وقت پیش پاریس، ملت تو کجا بود؟! انگلیس باید به جای لقب «سر»، لقب «سرهنگ» بدهد به دیوید کامرون! آن جا لندن است. هنوز هم شیشه های شهر جنگی شکسته اند. اینجا اما تهران است. اینجا ام القرای جهان اسلام است. اینجا ایران است. اینجا جمهوری اسلامی است. اینجا یک استثناست. اینجا «9دی» دارد. اینجا «سیدعلی» دارد. اینجا ما می میریم برای امام مان. «آقا»ی مان. اینجا که کوفه نیست. اینجا عشق تکرار می شود؛ مشروطه مشروعه معشوقه! اینجا به کوری چشم «ایالت عیش»، «ولایت عشق» است... گفت: رهبرا! شاید از حادثه می ترسیدیم؛ تو به ما جرئت طوفان دادی.