محسن رضایی با حزب «اتحاد ملی» می‌آید

محسن رضایی با حزب «اتحاد ملی» می‌آید. در سال «اتحاد ملی و انسجام اسلامی» گروهی از نزدیکان و دوستان محسن رضایی درصدد تشکیل حزب جدیدی به نام «اتحاد ملی» هستند. آنگونه که سایت «الف» خبر داده این حزب از ائتلاف تشکل‌های نزدیک به محسن رضایی از جمله فراکسیون وفاق و کارآمدی مجلس هفتم و نیز گروه خدمتگزاران تشکیل خواهد شد. امیدوار رضایی، روح‌الامینی، طلایی‌نیک و امیدی از جمله اعضای هیات موسس حزب «اتحاد ملی» خواهند بود و در حال حاضر مشغول تهیه مقدمات و شناسایی نیرو برای دفاتر استانی و ثبت رسمی حزب هستند. تأسیس حزب «اتحاد ملی» به ماه‌ها تردید و گمانه‌زنی پیرامون بازگشت به عرصه نیروهای مسلح  پایان داد؛ شایعه‌ای که حتی ستاد کل نیروهای مسلح هم آن را تکذیب کرده بود و بدین ترتیب رضایی در دهمین سال وداع با خلعت نظامی ـ فرمانده کل سپاه انقلاب اسلامی ـ درصدد پوشیدن جامه تحزب است.

البته وی پیش از انقلاب سابقه فعالیت در تشکل‌های چریکی را داشت. در دوران دبیرستان وارد فعالیت‌های سیاسی شد و در سال 1353 که سازمان مجاهدین خلق به انحراف کشیده شد، گروه اسلامی منصورون را با جمعی از طرفداران حضرت امام (ره) تشکیل داد؛ گروهی که پس از انقلاب با ائتلاف جمعی دیگر از تشکل‌ها، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی را بنیان نهاد. رضایی پس از سال‌ها فرماندهی کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ردای سیاست را به جای ردای نظامی بر تن کرد و پس از آن وارد مجمع تشخیص مصلحت نظام شد. در جریان انتخابات ریاست جمهوری سال 84 وارد رقابت‌های انتخاباتی شد اما در روزهای پایانی تصمیم گرفت انصراف دهد. اقدامی که گفته بود: «از تصمیم‌های بزرگ و سخت زندگی من بود.» اما این اطمینان را داد که «از عرصه سیاست کناره‌گیری نکرده است».

رضایی گفت: «شما تصور نکنید که با استعفا کار من تمام شده است. کار من تازه آغاز شده است. من با چپ و راست اتمام حجت کرده‌ام. در جریان انتخابات مجلس [ششم] با چپ‌ها اتمام حجت کردم و در جریان انتخابات ریاست جمهوری با راست‌ها.» رضایی پس از انتخابات قائل به تقسیم‌بندی اصولگرایان، محافظه‌کاران و ارزشگرایان شد و در پنجم دی 85 در نامه‌ای به اصولگرایان نوشت: «مردم در سوم تیر می‌خواستند که اولاً دولتمردان از انفعال در سیاست خارجی بیرون آیند و ثانیاً به فکر مردم باشند ولی آیا آنان می‌خواستند که اولاً دولتمردان از انفعال در سیاست خارجی بیرون آیند و ثانیاً به فکر مردم باشند ولی آیا آنان می‌خواستند دولت از انفعال خارج شود و به ماجراجویی کشیده شود و یا به مردم نزدیک شود ولی از نخبگان فاصله بگیرد؟ متأسفانه، این دو برداشت اشتباه از پیام مردم باعث شد که نزدیکی به مردم با فاصله گرفتن از نخبگان و خروج از انفعال در سیاست خارجی، به ماجراجویی تعبیر شود.»