ائتلاف افراطی‌ها علیه اصولگرایان

علی رضائی
ساز و کار انتخاباتی اصولگرایان برای پیروزی در انتخابات نهم مجلس شورای اسلامی در مسیری پیش می‌رود که ریل اصلی آن را «وحدت فکری» و «اتحاد عملی» شکل داده است. همدلی اصولگرایان البته به موازات اوج‌گیری برای نیل به هدف، در دایره وسیعتری از تخریب و گاها تحریف توسط اصلاح طلبانی که خود گرفتار هیاهوی درونی و سهم خواهی در عین بی‌برنامگی شده‌اند، قرار می‌گیرد. «وحدت» و «تخریب» دو بار مغناطیسی در میدان جاذبه انتخاباتی اصولگرایان محسوب می‌شود که شناورسازی آراء مردم به سمت هدف آرمانی بستگی به شنای اصولگرایان در دریای پرتلاطم انتخابات دارد. گرچه وحدت اصولگرایان در شرایط فعلی بسیار مطلوب و مناسب است اما حفظ مسیر طی ماه‌های آینده است که می‌تواند چشم مردم را خیره به روشنایی وحدت میان اصولگرایان کند یا تاریکی تلاش سایر گروه‌ها برای تخریب اصولگرایان را به یک سرنوشت غبارآلود گره زند.
هجوم به اصولگرایی از سه جهت
برای شناسایی بیشتر موقعیت اصولگرایان در شرایط حاضر لازم است تا جریان‌های مقابل این جبهه سیاسی را بهتر بشناسیم.
نخستین و مهمترین رقیب اصولگرایان آنچنان که از شواهد و قرائن پیداست و پیش از این نیز ذکر شد، جبهه اصلاح طلبان است. رسانه‌های خبری و تحلیلی این طیف سیاسی از هفته‌های پیش روندی را در اعلام گزارشات خود برگزیده‌اند که عمدتا برپایه تحریف اصولگرایی و تعریف مشی و روش برخی از اصولگرایان در دایره اصلاح طلبی است. آنان می‌کوشند تا از سه جهت بر کوه اصولگرایی ضربه وارد کنند: ۱ ـ تحریف مبانی اصولگرایی و قرینه‌سازی آن با ریشه‌های فکری رادیکال‌ها ۲ ـ تعریف برخی از اصولگرایان معترض و منتقد در چیدمان اصلاحات ۳ ـ تخریب اصولگرایانی که تنها دل در گرو اصولگرایی دارند و به هیچ بهایی حاضر به تعویض آن با نگرش دیگری نیستند.
آنان بی‌توجه به آنکه اصولگرایان حقیقی زیر یک چتر حرکت می‌کنند و نظرات متفاوت را نیز برای تقویت بیشتر گفتمان انقلاب اسلامی مطرح می‌سازند، در تکاپوی انحراف افکار عمومی از توفیقات روزافزون اصولگرایی می‌کوشند. به گونه‌ای که قصد دارند شاکله و سرانجام اصولگرایی را، انحرافات جریان انحرافی نشان دهند.
طراحی نقشه در مسیر چرخش قدرت
باطل بودن تلاش آنان زمانی آشکار و مبرهن می‌شود که اصولگرایان پیش از اصلاح طلبان به نقد جریان فاسد و انحرافی پرداخته‌اند و آن را همچون یک غده سرطانی درون بدن سالم اصولگرایی می‌دانند.
با بررسی بیشتر در زمینه جریان انحرافی حتی می‌توان به کشفیات نابی دست یافت که نشان می‌دهد آنان، نقشه‌های خود را پای میز اصلاح طلبان طراحی می‌کنند. بدین طریق که ابتدا عده‌ای قدرت طلب فاسد به این نتیجه رسیدند که چرخش قدرت یک امر ثابت شده و دائمی است. مدتی اصولگرایان، سپس اصلاح طلبان، دوباره اصولگرایان و بار دیگر اصلاح طلبان و... . بر این اساس تشخیص دادند که در آینده اصلاح طلبان هستند که روی هرم قدرت، حکمرانی می‌کنند و ائتلاف با اصلاح طلبان را برای تثبیت خود در جایگاه قدرت عملی کردند و سپس ضربه زدن به اصولگرایان برای دلزدگی ملت از این جریان سیاسی را پیوست نقشه‌های ائتلافی خود ساختند تا اینگونه القا کنند که جامعه برای جلوگیری از پوسیدگی باید در انتخابات بعدی، به اصلاح طلبان روی آورد. اقبال جامعه به اصلاح طلبان نیز تصویری است که آنان همچون اقبال جامعه به خود در سر می‌پندارند.
توفیقات اصلاح‌طلبان از اظهارات ناشیانه جریان انحرافی
شاهد این ادعاها، نیشخندها و طعنه هایی است که اصلاح طلبان پس از شکل‌گیری جریان انحرافی برآمده از دایره اصولگرایی، به اصولگرایان واقعی و حامیان اصولگرایی ابراز داشته و تاکنون توانسته‌اند توفیقاتی را در این زمینه کسب کنند. تحرکات جریان انحرافی آنگونه که امروز مشهود است همگی به نفع جریان فتنه ۸۸ و اصلاحات پیش رفته و کمترین نفعی را برای اصولگرایان نداشته که بیشترین ضرر را هم داشته است. با این وصف ذره‌ای منطقی و عقلانی به نظر نمی‌رسد که این جریان قدرت طلب فاسد که در ظاهر خود را اصولگرا می‌داند، برای منافع جبهه اصولگرایی وارد تفکرات انحرافی شده باشد. تنها نتیجه‌ای که می‌توان از تحرکات آنان دریافت همان ائتلافی است که میان جریان انحرافی با اصلاح طلبان تندرو، تعدادی از فتنه‌گران و پشتیبانی بازیگر پنهان تشکیل شده است، بدین منظور که بتوانند در این مدت کوتاه تا برگزاری انتخابات که امکان ایجاد یک جبهه مستقل سیاسی پر طرفدار و پر رای وجود ندارد، خود را درون جریانی شناور سازند که به‌ عقیده خودشان نوبت نشستن بر کرسی قدرت با اوست.
در غیر اینصورت باید پرسید که آیا افراد جریان انحرافی سرانجام گفته‌های ناشیانه خود و مضراتی که برای جبهه اصولگرایی به بار می‌آورند را نمی‌دانند یا با این نحوه عملکرد و اختلاف اندازی میان اصولگرایان نقشه‌های انتخاباتی خود را در مسیر دیگری دنبال می‌کنند؟ بی‌شک در این شرایط تنها راهی که برای اصولگرایان دلسوز باقی می‌ماند آن است که با وحدت فکری و اتحاد عملی، هرگونه تلاش ائتلاف مزبور را خنثی کنند و با مراقبت خود از ورود به پازل دشمنان اسلام و انقلاب و نیز تقید به قانون و توافقات شکل گرفته، اصولگرایی را از تحریفات، تعریفات غلط و تخریب‌های دیگران نجات دهند.