شورای نظامی ژنرالهای قدرتمند آرژانتین این افتخار را نخواهد داشت تا کشور همسایه یعنی بولیوی را تحت قیمومیت خود بگیرد ولی آرژانتین درصدد است که به بولیوی کمک کند و موقعیت نامأنوس این طفل را مستحکم سازد. این نحوه نگرش و ابراز احساسات رقتبار است ولی آنچه که موجبات نگرانی بیشتر را فراهم میسازد احتمال دخالت نظامیان آرژانتین در کودتای اخیر بولیوی است. همکاری بین دو رژیم مورد علاقه طرفین است شورای نظامی بولیوی بدوستانی احتیاج دارد تا بر روی فضاحتی که در اثر عدم آزادی در انتخابات قتلها و سفاکیها و گزارشاتی که در زمینه ارتباط با رهبران بولیوی با کانالهای مجذوبکننده بینالمللی داشته است، سرپوش بگذارد.
گفتار خوزه وبدلا بخوبی مبین علایق آرژانتین در بولیوی است که میگوید: ایجاد دموکراسی در کشور همسایه! یعنی بولیوی احتمالاً عقایدی را اشاعه خواهد داد که مخالف نحوه زندگی و حضور نظامیان در این کشور است.
ولی آیا این ژنرالها مطمئناند که با شرطبندی بر روی انگیزههای داخلی سیاستهای دل خوشکن شورای نظامی بولیوی به تنهائی موفق میشوند تا دموکراسی را اشاعه دهند! علیرغم انکار آرژانتین، دیپلماتها اصرار میورزند که افسران آرژانتین بطور فعال در برنامهریزی کودتای بولیوی و اعدامهائی که طی آن صورت گرفت دست داشتهاند.
ژنرل ویدلا در حالیکه از علایق آرژانتین بدفاع برمیخیزد، چنین ابراز میدارد: "ما خواستار چنان وضعیتی در آمریکای لاتین نیستیم که احتمالاً در حال حاضر کوبا در آمریکای مرکزی با آن روبروست. ولی مسئلهای که فیدل کاسترو با آن درگیر است علاوه بر بیش از حد ساده جلوه دادن سیاستهای آمریکای مرکزی این است که انقلاب نظامی کمونیستی بهمان میزان در منطقه اشاعه یابد که دموکراسی صلحآمیز در آمریکای جنوبی!! کوبا در این گیرودار میگوید: چنانچه اتهامات درباره دخالت آرژانتین در کودتای بولیوی صحت داشته باشد، آرژانتین متهم به صدور دیکتاتوری مسلحانه در منطقه خواهد بود.
اکنون که شورای نظامی بولیوی درصدد است با مطبوعات خارجی از در دوستی برآید دنیا میرود تا حقایق و جزئیات محبوس بولیوی را دریابد.
گفته میشود هدف از سفاکیهای شورای نظامی، سرکوب مقاومتهای مردم است. شکنجه، تحقیر و کشتنها، اعدامهای جمعی مردم مناطق فقیرنشین و تورم سرسامآور و رفتار ناشایست با دختران جوان، ملل جهان متمدن را به انزجار برمیانگیزد.