سریلانکا پایگاه آمریکا و اسرائیل در آسیای شرقی
آمریکا با چشمان طماع و حریص از پایگاه دریائی خود واقع در جزیره «دیهگوگارسیا» کشورهای شبه قاره هند و غیرمتعهد جنوب آسیا را زیرنظر دارد.
«سریلانکا» کشوری در نوک تیز قسمت جنوبی شبه جزیره هند و منطقهای با اهمیت استراتژیکی فوقالعاده برای ابرقدرتها بخصوص آمریکا است کشورهای دیگر شبه قاره در موقعیتی قرار دارند که نظر آمریکا نسبت به آینده آنها همراه با شک و بدبینی است پاکستان و بنگلادش دچار آشوبها و ناآرامیهای فزاینده سیاسی میباشند لذا رژیمهای نظامی حاکم بر این دو کشور که با غرب روابط نزدیکی دارند اصولا نمیتوانند به آینده خود خوشبین باشند.
هند نیز که در قبال آمریکا سیاست خارجی مستقلی را دنبال میکند منافع کاخ سفید را تا حدودی خدشهدار میسازد از اینرو سریلانکا میتواند جایگاه نسبتا مناسبی برای آمریکا جهت اهداف سیاسی و نظامی خود باشد و از این طریق دیپلماسی مستقل هند را تحتتاثیر قرار دهد.
از طرف دیگر روند حوادث در این منطقه و تحولات عظیم در خاورمیانه و خلیجفارس اشتیاق بیشتری برای آمریکا در کسب «جای پا» در سریلانکا به منظور تثبیت حضورش در اقیانوس هند بوجود آورده است آمریکا میتواند در مواقع ضروری با استفاده از پایگاه «دیهگوگارسیا» و موقعیت سریلانکا به اهداف نظامی مشخص خویش دست یابد.
از طرف دیگر به نظر میرسد که روسها پیشروی نفوذ آمریکا را در اقیانوس هند شدیدا تحت کنترل دارند روسها میگویند که در چند مورد، کاخ سفید تلاش کرده است بعضی از رهبران جنبش تامیل را متقاعد کرده که در جهت حمایت از خطمشی سیاسی آمریکا در این منطقه حرکت کنند به ادعای روسها در این راه سرویسهای میسیونری آمریکائی کار گرفته شدهاند ولی تاکنون موفقیتی نصیب آمریکا نشده است حزب کمونیست سریلانکا که طرفدار شوروی است بوسیله رئیسجمهور آن کشور تحریم و فعالیتهایش منع شده است.
جدا از دو ابرقدرت کشور هند یک نیروی منطقهای دیگر و یک همسایه بلافصل سریلانکا است دولت محلی ایالت جنوبی هند (تامیل نادو) که تامیلها اکثریت سکنه آنجا را تشکیل میدهند دولت مرکزی راجیو گاندی را تحت فشار قرار داده تا تامیلهای تحت تعقیب دولت «جای واردنه» را نجات دهد. اما گذشته از اینها جاهطلبیهای سیاسی هند نیز محرک دخالت این کشور در امور سریلانکا میباشد.
در این مثلث نفوذ و فشار قدرت آینده سریلانکا در غباری از ابهام فرو رفته است کشمکشهای فرقهای و نژادی در سریلانکا ریشهای عمیق در تاریخ گذشته استعماری این کشور دارد، تا قبل از کسب استقلال از انگلستان در دوم فوریه 1948 اقلیت تامیل از لحاظ اشغال پستهای دولتی و بازرگانی در موقعیت بهتری قرار داشتند بعد از استقلال دولت حاکم (سینالی) روند این وضع را به نفع سینالیها عوض کرد این سیاست که چندان فرقی با شعار قدیمی روباه پیر استعمار (انگلستان) یعنی تفرقه بیانداز و حکومت کن) ندارد ریشه اصلی اختلافات دو فرقه «تامیل» و «سینالی» است در دهه 1950 و 60 بعلت گستردهتر شدن شکاف و اختلافات موجود زدوخوردهای فراوانی بین تامیلها و سینالیها روی داد.
در حال حاضر وضع به گونهای است که نشان میدهد زدوخوردها ادامه برخوردهای سالهای 1958، 1960، 1977 و 1983 است در سال 1971 در حدود 1400 نفر در کشمکشهایی که در آن «جبهه متحد آزادیبخش تامیل» نقش عمدهای را داشت کشته شدند و در سال 1983 علاوه بر صدها کشته نهادهای اجتماعی و اقتصادی و سیاسی دولت ضربه سختی خوردند و به شدت تحتتاثیر قرار گرفتند در سال 1983 آتش خشونت با یک حادثه دوباره شعلهور شد دو خودرو ارتش مورد حمله تامیلیها قرار گرفت، دولت کوشید تا این حادثه را فورا بخواباند ولی در هنگام خاکسپاری 13 سرباز کشته شده، مردم در محل اجتماع کردند و در همین حال حمله و یورش سینالیهای خشمگین به خانهها، مغازهها، و اماکن تامیلیها آغاز شد.
فردای آن روز زندانیان سینالی در یک زندان با شکستن میلهها به سلولهای زندانیان تامیل وارد شده و 23 تن از 73 نفر آنان را کشتند خبر کشتن آنها و دیگر حوادث به سرعت برق در سراسر سریلانکا پیچید این درگیریها پس از آرامش نسبی حدود 500 کشته و یکصد هزار بیخانمان و 18000 خانه خراب شده بر جای گذاشت شدت برخوردها به نحوی بود که زندگی اقتصادی در «کلمبو» را کاملا فلج کرد.
تا قبل از این جریانات تامیلها 80 درصد اقتصاد و 60 درصد کل بازرگانی و امور تجارت را در دست داشتند.
نحوه توزیع ثروت و قدرت در جامعه سریلانکا بگونهای است که به نفع سینالیهاست در میان تامیلها بیقراری گستردهای بوجود آمده که آنرا نتیجه تسلط سینالیها میدانند در برخوردهای پراکنده کنونی سینالیها بعلت حمایت ارتش در موقعیت بهتری قرار دارند ایالتهای شمالی و شرقی سریلانکا به یک محل بالقوه وحشت و ترس تبدیل شده است و اگر در این ایالات کسی میخواهد زنده بماند باید بسیار محتاطانه رفتار کند عدم حمایت از تامیلها نتیجهاش ترور شدن است و مخالفت با سینالیها تحت تعقیب قرار گرفتن از سوی مقامات رسمی است.
در حال حاضر ساخت اداری محلی به انحطاط گرائیده بازرگانی میان شمال و جنوب از بین رفته و جادهها خراب شده و کشاورزی صدمه زیادی دیده است در واقع وضع کنونی فاصلهای با آنارشیسم و هرج و مرج ندارد.
جنبشهای اولیه برای ایجاد یک کشور مستقل تامیل در استان شمالی از سال 1960 ایجاد گردیدند و دارای ایدئولوژی خاصی هستند که به مارکسیسم نزدیک است تامیلیها در دولت فعلی دارای 16 کرسی در پارلمان هستند و نمایندگان آنها عقیده دارند که ادعاهای فریبنده «جونیوس جای واردنه» که 1977 وعده آن را داده عملی نگردیده است عمده این وعدهها عبارت است از:
1ـ شناسائی زبان تامیلی به عنوان یک زبان ملی
2ـ کم کردن فاصله تقریبی شهر و روستا
3ـ اعطای حق رای و شناسائی کارگران مهاجر هندی
در سریلانکا حدود دوازده هزار روحانی بودائی زندگی میکنند که این روحانیون قطعنظر از رهبران «جبهه متحد تامیل» دولت را تحت فشار قرار دادهاند تا در مجازاتهای تصویب شده بر علیه مخالفین که عبارت از: محدودیت حقوق مدنی برای چندین سال و اخراج از پارلمان و مصادره اموال است تجدیدنظر کند این روحانیون قدرت قابل توجهی در کشور دارند و از نظر سنتی به نخستوزیر پیشین این کشور خانم «باندرانایکه» رهبر حزب آزادی سریلانکا که در سال 1980 به علت سواستفاده از قدرت خلع شد نزدیک هستند رئیسجمهور «جای واردنه» احتمالا دعوت گفتگو با رهبران مخالف تامیل را خواهد پذیرفت چرا که بخوبی میداند اگر روحانیون بودائی را نادیده بگیرد خانم باندرانایکه برنده اصلی این جریان خواهد بود.
دولت واشنگتن محتملا عقیده دارد تا زمانی که جنبش آزادیخواهانه تامیل به اهداف خود نزدیک نشده حمایت از دولت کنونی سریلانکا تنها راه حفظ منافع و اهداف آمریکاست. بخصوص اینکه تاسیس دفتر حفظ منافع اسرائیل در کلمبو که به علت تشنجات خلیجفارس از یک طرف و ناآرامیهای داخلی هند از طرف دیگر اذهان عمومی را در سطح جهان تحتتاثیر قرار داده بود واکنشهایی را در خود سریلانکا و خارج از آن به همراه داشت فعالیت جاسوسان و مستشاران اسرائیلی در سریلانکا بتدریج موجب توسعه نفوذ آمریکا و رژیم صهیونیستی در این کشور کوچک آسیائی شده است مسلمانان این کشور که بیشتر در ایالت شرقی زندگی میکنند کمیتهای را بنام «سازمانهای مسلمان برای حفظ سریلانکا از خطر اسرائیل» تشکیل داده و مخالفت خود را به صورت تعطیل مغازهها و تشکیل جلسات و ارسال تلگرافهای اعتراض بیان داشتهاند مذاکرات میان رئیسجمهور و راجیو گاندی نیز رهبران تامیل را متقاعد نکرد هماکنون 4000 تامیلی در هند تحت آموزش نظامی هستند.
رئیسجمهور به خوبی موارد فوق و اوضاع و احوال کنونی کشور را درک نکرده است او در یکی از سخنرانیهایش در جهت بیان راهحل عمومی چنین میگوید «خرابکاران تامیل و دیگر گروههای سرسپردگان کمونیسم بینالمللی هستند و چه کسی جز غرب میتواند به ما کمک کند؟»
نظرات بینندگان
پربیننده ترین
ارسال خبرنامه
برای عضویت در خبرنامه سایت ایمیل خود را وارد نمایید.
