ستمکاری آمریکا به هائیتایی‌ها

در اواخر ماه سپتامبر، «رونالد ریگان»، رئیس‌جمهوری ایالات متحده، دستور داد اقدام‌هایی برای جلوگیری از ورود آوارگان هائیتیایی به ایالات متحده انجام شود. این هائیتیایی‌ها از رعب و وحشت رژیم «دووالیه»، دیکتاتور هائیتی‌ و همچنین از اوضاع اقتصادی وحشتناکی که اکثریت مردم در هائیتی با آن مواجه‌اند، می‌گریزند. حدود 80 درصد مردم هائیتی بی‌سواد هستند و 25 درصد کودکان در آنجا پیش از آن که به چهار سالگی برسند، جان می‌سپارند.
«ریگان» دستور داد از ورود هائیتیایی‌ها از راه دریا صورت می‌گیرد جلوگیری شود و گفت اقدام‌هایی برای متوقف کردن ورود آنها انجام خواهد شد اقدام‌هایی مانند توقیف قایق‌هایی که اینان را به ایالات متحده می‌آورد.
گزارش‌های خبری نشان می‌دهد که تقریباً 5000 هائیتیایی‌ در طول سال گذشته در فلوریدا پیدا شده‌اند.
در پس این دستور غیر انسانی، نفرت بیمارگونۀ حکومت کنونی ایالات متحده از خلق سیاه نهفته است و این نفرت در تبعیض علیه سیاهان ایالات متحده به چشم می‌خورد. سیاهان آمریکایی سخت‌ترین ضربه را در اثر سرکوبی، بیکاری و تورم در کشور می‌بینند.
وقتی مهاجران هائیتیایی به چنگ راهزنان دریایی می‌افتند، سرنوشت آنها بسیار هراس‌انگیز می‌شود. این راهزنان مبالغ هنگفتی پول طلب می‌کنند تا آنها را با قایق‌هایی که مناسب دریاها نیست، به ایالات متحده ببرند. «کاپیتان‌»ها بسیاری از هائیتی را به قتل رسانده‌اند و بیشتر آنها را به دریا سپرده‌اند.
در ماه ژوئیه 90 هائیتایی در حالی که می‌کوشیدند به ایالات متحده وارد شوند، در اثر گرسنگی، تشنگی و بی‌حفاظتی جان سپردند.
در نتیجۀ دزدی دریایی یانکی‌ها، در اواخر اکتبر 26 هائیتایی در دریا غرق شدند و عده‌یی نیز ناپدید گردیدند. این حادثه وقتی روی داد که گارد ساحلی نزدیک ساحل فلوریدا از حرکت قایق پناهندگان جلوگیری کرد و قایق غرق شد.
در دهم نوامبر، خبرگزاری‌ها گزارش دادند که 102 هائیتایی در «لوبوس کای» در «باهاماس» در خطر قابل ملاحظه‌یی قرار دارند، زیرا گردباد «حین» به این منطقه آسیب وارد می‌کند.
گارد ساحلی ایالات متحده در نهم ماه اکتبر این گروه را تشخیص داده بود و این گارد اصلاً هیچ کمکی را به آنها نکرد. «هائیتایی‌ها گفتند که فکر می‌کردند به بهشت می‌روند، اما در حقیقت در اردوگاه‌هایی جای داده شدند که سیم‌های خاردار آنها را احاطه کرده بود. آنان همچنین مقامات یانکی را متهم کردند که آنها زنان را واداشتند تا با بدن‌های عریان رژه بروند.
در این میان، اکنون آشکار شده است که مدتی است ایالات متحده با رژیم «دووالیه»
برای حق برپا کردن یک پایگاه نظامی نداشته است.
فشار یانکی‌ها برای به دست آوردن «امتیاز»، شامل باجگیری هم می‌شد و این موضوع وقتی پیش‌آمد که «ورنون والترز»، فرستادۀ‌ «ریگان» و معاون پیشین «سیا» به رژیم «دووالیه» گفت که اگر از اینکار سرباز بزند، همۀ کمک‌ها قطع خواهد شد، زیرا ایالات متحده در ازای پشتیبانی خود چیزی را انتظار داشت.
مطبوعات ایالات متحده گزارش داده‌اند که کمک مالی یانکی‌ها به هائیتی در سال 1981، از رقم دهۀ 1980 که 2/32 میلیون دلار است بالاتر است. این شامل وام‌های بانکی نمی‌شود، بلکه شامل کمک نظامی می‌گردد.
سروصدای زیادی که مقامات یانکی با جلوگیری از ورود هایتیایی‌های به فلوریدا و بازداشت آنها در دریا به راه انداخته‌اند، عجیب و قابل ملاحظه است. اما این اقدام‌ها می‌تواند به عنوان پوششی عمل کند که حکومت «ریگان» را قادر می‌سازد کشتی‌های آمریکایی را در گذرگاه «ویندوارد» مستقر سازد و در آنجا ایالات متحده هیچ نوع حاکمیتی ندارد.
در میان صداهای تهدیدآمیز و طرح‌های پرخاشگرانۀ امپریالیسم علیه کوبا، گرنادا و دیگر کشورهای منطقه، تقویت روابط میان واشینگتن و «دووالیه» و همچنین اقدام‌هایی که برای متوقف کردن ورود مهاجران هائیتایی به ایالات متحده انجام می‌شود، چیزهایی هستند که در ایالات متحده و بقیۀ جهان باید به آگاهی عمومی رسانده شود.
مخالفان هائیتایی رژیم «دووالیه»، اخیراً گزارش داده‌اند که حضور کشتی‌های ایالات متحده در هائیتی، نقض آشکار حاکمیت ملی هائیتی‌ است که رژیم «دووالیه» آن را در ازای کمک مالی مبادله کرده است، و این عمل وقتی صورت گرفت که رژیم «دووالیه» موافقت‌نامه مربوط به آن را در ماه نوامبر در واشنگتن امضا کرد.