صنایع و برنامه‌ریزی انقلابی

یکی از مسائل حادی که بعد از پیروزی انقلاب با آن مواجه بوده و هستیم کمبود مواد اولیه است. قبل از انقلاب مدیران کارخانجات در اثر بند و بست‌هایی که با تولیدکنندگان مواد اولیه در خارج از کشور داشتند به موقع اقدام به خرید و ذخیره مواد مورد نیاز واحدهای صنعتی خود می‌نمودند.
اما در ماههای آخر قبل از انقلاب بدلیل اینکه مدیران وابسته صاحبان ثروتمند اینگونه واحدها احساس خطر میکردند و دوران چندین ساله خود را سپری میدیدند اعمال ضد انقلابی خود را آغاز کردند بدین شکل که سعی کردند اولاً تا حد امکان مواد اولیه و واسطه موجود خود را به کالا تبدیل و بفروش رسانند در ثانی چون مقدمات فرار خود را فراهم کرده بودند دیگر سفارش مواد اولیه را لازم نمیدادند زیرا امیدوار بودند با این کارشان هرچه زودتر واحدهای تولیدی تعطیل و اقتصاد کشور به رکود کشیده شده و رژیم بعدی که پایه‌هایش پی‌ریزی میشد هرچه زودتر سقوط کند تا بلکه مجدداً بتوانند جای پای خود را محکم کرده به چپاول و استثمار ملت بپردازند.
بعد از انقلاب اکثر این واحدها ملی اعلام شد و از طرف دولت مدیرانی برای آنها انتخاب شد. مدیران جدید با انبوهی از مشکلات از جمله درگیریهای داخل کارخانه‌ها که در اثر سم‌پاشی گروهکهای سیاسی پدید میآمد و مهمتر از همه نداشتن و یا کمبود مواد اولیه مواجه شدند. بهمین خاطر هر روز اخباری از کارخانه‌ها بگوش میرسید که فلان واحد در حال تعطیل است، فلان واحد با ظرفیت بسیار پائین مشغول کار است و...
متاسفانه دولت موقت هم هیچگونه راه‌حل اساسی جهت رفع این کمبودها ارائه نداد و این امر مستمسکی شده بود برای گروهکهای ضد انقلاب که هرچه بیشتر برعلیه رژیم جمهوری اسلامی سمپاشی کنند.
از طرف دیگر تحریم اقتصادی و بروز جنگ تحمیلی عراق بر علیه ایران بر مشکلات قبلی افزود که می‌بایستی چاره‌ای اساسی اندیشیده و بکار گرفته شود. خوشبختانه دولت آقای رجائی برای رفع این کمبودها دست به یک سلسله اقدامات کوتاه‌مدت و بلندمدت زده است که قابل تقدیر می‌باشد.
برای کوتاه‌مدت دولت تصمیم دارد تسهیلاتی برای تامین مواد اولیه بعضی از صنایع که از اولویت و اهمیت خاصی برخوردارند فراهم آورد برای مثال ستاد بسیج اقتصادی کشور از مدیران و صاحبان صنایع صابون و مواد پاک‌کننده که از نظر تامین مواد اولیه در مضیقه هستند درخواست کرد تا ضمن تماس با این ستاد میزان مواد اولیه مورد احتیاج خود را اعلام کنند که هرچه زودتر دولت نسبت به ورود آنها اقدامات لازم بعمل آورد.
از طرف دیگر دولت برای تامین مواد اولیه صنایع کشور در سال 1360 اقدام بیک برنامه‌ریزی اساسی نموده است. بدین ترتیب که ستاد بسیج اقتصادی اخیرا فرمی در جراید به چاپ رسانیده و از کلیه مدیران صنایع داخلی اعم از صنایع دولتی، صنایع ملی شده، صنایع وابسته به بنیاد مستضعفان و بخش خصوصی درخواست کرده است که ظرف 15 روز این فرم را تکمیل و به واحد تامین مواد اولیه کارخانجات ارسال دارند. در این فرم نام علمی و تجارتی کالای مورد نیاز، مشخصات و شماره استاندارد، نام و آدرس کارخانه تولیدکننده، این مواد، آخرین و کمترین قیمت خرید، مقدار موجودی این مواد در کارخانه، مقدار سفارش داده شده و کل نیاز کارخانه در سال آینده مشخص میشود.
پس از تکمیل و ارسال این پرسشنامه‌ها، واحد تامین مواد اولیه قادر خواهد بود اولاً میزان کل مورد نیاز از هر ماده را مشخص و با توجه به قیمت و آدرس کارخانه‌های تولیدکننده، این مواد را با نازلترین قیمت تهیه و در اختیار کارخانجات قرار دهد.
بعلاوه با این کار دولت قادر خواهد بود اجرای اصل 44 قانون اساسی مبنی بر ملی کردن تجارت خارجی را سرعت بخشد.
همچنین دولت این امکان را پیدا خواهد کرد که با توجه به قیمت تمام شده مواد اولیه مزبور اولاً روی قیمت فروش کالاهای تولید شده کنترل دقیق داشته باشد، ثانیاً خواهد توانست برنامه‌ریزی بازار را بشکل صحیحتر و کاملتر انجام دهد.