احمدی‌نژاد از دیروز تا امروز

گروه سیاسی - مجتبی حسینی: پیروزی محمود احمدی نژاد در انتخابات شاید در روزهای اول در دل بسیاری از مردمان خسته از قیل و های سیاسی دولت سید محمد خاتمی توانست موجی از امید بیافریند اما این روزها برخی از همان مردمان به انتظار فرارسیدن روز پایان ریاست جمهوری احمدی نژاد هستند. احمدی نژاد 55 ساله گویا ذهن مشغولی ها و دل مشغولی های فراوانی برای ایرانیان به ارمغان آورده است.همو که با زیر سئوال بردن دستاوردهای تمامی دولت های پس از انقلاب و با پروپاگاندای مبارزه با فساد ،رفع فاصله طبقاتی،برقراری عدالت و ...توانست دلربایی کند و رقابت بزرگان را با همسویی افکار عمومی ببرد. احیای شعارهای انقلابی، رجایی نمایی و رجایی گویی نیز در این میان راه را برای مرد آرادانی باز کرد و او را به عرصه قدرت رسانید. احمدی نژاد توانسته بود اعتماد برخی بزرگان نظام و انقلاب را به خود جلب کند.اما دیگرانی همچون هاشمی رفسنجانی او را نه تنها فرصت که تهدیدی برای انقلاب و نظام سیاسی ایران دانستند.
احمدی نژاد از همان ابتدای بر تن کردن قبای ریاست دولت نشان دادکه اهداف خفیه انقلابی را پیش خواهد برد اما گذر زمان نشان داد که احمدی نژاد رییس جمهور، همان احمدی نژاد شهردار نیست.او خود را تنها مجری سیاست های کلان نظام ندانسته بود و اینچنین بود که در قامت یک ایدئولوگ ظاهر گشت."هاله نور" و "دولت امام زمان" نشان از آن داشت که رییس جمهوری جدید ،حرف های جدیدی هم دارد.او پای خود را در نعلین روحانیت کرده بود و اینچنین بود که رابطه اش با قم به عنوان مرکز مذهبی نظام سیاسی تیره شد.
دگردیسی جدید در سپهر سیاسی ایران رقم خورده بود.مساله ای که کام پشتیبانان و یاران اولیه رییس جمهور نظیرآیت الله مصباح یزدی را تلخ ساخت تا این که وی که روزگاری آغوشش را بر روی رییس دولت گشوده بود به سرعت نه تنها آغوشش که حتی در بیت خود را بر وی ببند و نسبت به نفوذ فراماسونرها هشدار دهد و بگوید:"امروزه در دورن جامعه ما تشکیلاتی فراماسونری در حال شکل گرفتن است، و همان‌طور که در دوران مشروطه، فراماسونری با شعار قرآن و اسلام پیش آمد، امروز نیز فراماسونری با شعارهای انقلاب و اسلام جلوه می‌کند و تحت پوشش آن حرف خود را بیان می‌کند، یعنی قالب را حفظ و محتوا را عوض می‌کند."حتی آیت الله مصباح یزدی پا را فراتر از این گذاشت وگفت:" خطری که من احساس می‌کنم شدیدترین خطری است که تا کنون اسلام را تهدید کرده است و آن هم از سوی نفوذی‌هایی است که در بین خودی‌ها در حال رشد هستند..اگر برخی از کسانی که امروز دم از رهبری می‌زنند و از یاران رهبری هستند، فردا فتنه بزرگ‌تری را به وجود آورند."
دوستان دیروز،منتقدان و مخالفان امروز شدند.منتقدانی که باز هم خوشبینانه حساب او را از حساب چهره هایی مانند اسفندیار رحیم مشایی جدا می کردند.شاید چنین بود که در جلساتی ،حرف و حدیث ها در این مصرع خلاصه شده بود که"چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما؟" واحمدی نژاد و حلقه اش ،بی خبر از این ماجرا نبودند.
"خودی " های انقلاب، مضطرب از آنکه شاید سرباز قصد فرماندهی کرده که از دست بوسی رهبری معظم انقلاب در مراسم مشروع شدن قدرتش به نشانه اعتراض به حکم حکومتی ،یازده روز خانه نشین می شود. چنین بود که واسطه الخیرها،مجابش کردند که به صندلی ریاست جمهوری بازگردد که شاید اگر 11 روز ،12 روز می گشت ،اتفاق دیگری رقم می خورد.اما نازرییس دولت هرگز به مذاق حامیان انقلابی اش و نه آنانی که همواره دورادور او هستند،خوش نیامد چرا که زاویه برخی نگاههای دولت با اهداف نظام و انقلاب و شعارهای انتخاباتی اش روزافزون شده وتغییر جغرافیای ذهنی و هویتی احمدی نژاد ،احوالات بسیاری را آشفته ساخته بود.و این روایتی است ازمعایب ناشناخته بودن مردانی که خلق الساعه صاحب ضمیر قدرت شده و دلشوره سازی می کنند.اما این مرد دگر ناشناخته نیست .توانسته بزرگان و نام آشنایان بسیاری را از گردونه رقابت سیاسی در ایران حذف کند.به خاطر او ،چهره های انقلابی زیادی حاشیه نشین قدرت شده اند و این خود یک پیروزی بزرگ برای مرد آرادانی است.
شاید حامیان دیروز و منتقدان امروزش،بر این اعتقاد باشند که کمال همنشین در رییس دولت اثر کرده و باعث تغییر گفتمان انقلابی احمدی نژاد شده است اما به واقع در حد گمانه نباید این مساله را مطرح کرد که احمدی نژاد همین بود و بس.حال باید دید او چگونه قصد ماندگاری در قدرت را دارد،آنگاه که برخی ها دولتش را متهم به ماسونیسم می کنند.زمان به نفع چه کسی در حال سپری شدن است؟باید به انتظار نشست.