خیانت اصلاح‌طلبان مثنوی هفتاد من کاغذ

رحیم زیادعلی
هر چه به زمان برگزاری انتخابات مجلس شورای اسلامی نزدیک‌تر می‌شویم، عطش احزاب، شخصیت‌ها و گروه‌های سیاسی برای فعالیت و ایفای نقش بیشتر در این عرصه افزون تر می‌شود.
مردمسالاری دینی هم ایجاب می‌کند با رعایت همه الزامات قانونی، همه افراد واجد شرایط در چارچوب‌های تعیین شده وارد این رقابت مدنی شده و خود را در معرض رأی مردم قرار دهند، اما در انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ و حوادث پس از آن، جریانات اصلاح‌طلب که با تابلوی « جنبش سبز » وارد رقابت‌های انتخاباتی شدند، برای نخستین بار قواعد رقابت‌های قانونی را با حمایت آشکار و پنهان خارجی و ائتلاف با دشمنان قسم خورده انقلاب از جمله منافقین، سلطنت‌طلبان، بهائیان و. . . به هم زدند و بزرگ‌ترین جشنواره ملی کشور را که می‌توانست علاوه بر استحکام داخلی پایه‌های نظام، قدرت چانه‌زنی کشور را در نظام بین‌الملل ارتقا دهد، با چالش اساسی روبه‌رو کردند. این جماعت که پس از آن در ادبیات سیاسی کشور با عنوان «فتنه‌گران» شناخته شدند، از همه خطوط قرمز نظام عبور کرده و در نقش پیاده نظام دشمن، بیشترین ساختارشکنی‌ها را علیه نهادهای قانونی نظام رقم زدند، اکنون پس از دو سال از آن فتنه انگیزی‌ها، فعال شده و عزم بازگشت به درون حاکمیت کرده‌اند!
داستان امروز اصلاح‌طلبان فتنه‌گر، شبیه داستان کسی است که او را به ده راه نمی‌دادند، سراغ خانه کدخدا را می‌گرفت. آنها البته برای بازگشت خود گویی سناریوها طراحی کرده و هرکدام مأموریتی دارند. برخی برای اینکه همچنان بر مواضع باطل خود پافشاری کنند، در راستای همان سناریوی سال ۸۸، تحریم انتخابات را تبلیغ می‌کنند. این دسته از اصلاح‌طلبان همان کسانی هستند که طی چند سال اخیر به خارج از کشور فرار کرده و پادوی رسانه‌های استکباری شده‌اند. برخی دیگر ضمن چشم پوشی از همه جرائم خود، رویه ناز و عشوه برای نظام را در پیش گرفته و فراتر از آن پیش شرط تعیین می‌کنند. اینان هم که در توهم پایگاه اجتماعی سالیان گذشته خود به سر می‌برند، غافل از آنکه این پایگاه اکنون فرو ریخته و از آن اثری نیست، به واسطه مدارای نظام اکنون طلبکار شده‌اند. اما خارج از این دو گروه فتنه‌گر و متوهم، گروه دیگری هم هستند که می‌توان از آنها به عنوان عقلای اصلاح‌طلب یاد کرد. این دسته ضمن اعلام برائت‌های بعضاً آشکار و پنهان از فتنه سال ۸۸، نه تنها انتخابات را تحریم نکرده‌اند که با هرگونه تحریم و شرط گذاری مخالفت کرده بر حضور پرشور انتخاباتی تأکید دارند.
در این یادداشت روی سخن نگارنده با آن دسته از اصلاح‌طلبانی است که به رغم هزینه‌های فراوان درفتنه سال ۸۸ اکنون طلبکارانه ظاهر شده و شرط‌گذاری می‌کنند و حتی فراتر از آن، هم‌کیشان خود را تهدید می‌کنند که بدون اجازه آنها کسی حق شرکت در انتخابات را ندارند. محمدرضا خاتمی اخیراً در یکی از مواضع پر از تناقض خود در موضعی تهدید آمیز و قیم‌مآبانه از افراد و طیف‌های اصلاح‌طلب خواسته است: هر کسی یا طیفی که از سوی جریان منتسب به اصلاح‌طلب در انتخابات مجلس نهم می‌خواهد فعالیت کند بایستی موضع خود را نسبت به جریانات دو سال پیش و انتخابات سال ۸۸ مشخص نماید. بدیهی است که منظور او از طرح این سخنان اعلام برائت اصلاح‌طلبان از فتنه سال ۸۸ نیست، چراکه اگر غیر از این بود، خود او می‌بایست اولین کسی بود که اعلام برائت می‌کرد و این به معنای پذیرفتن جرم بزرگی است که آنها مرتکب شدند. بنابراین طیف افراطی اصلاح‌طلب همچنان با اصرار بر خطاهای خود بر طبل نافرمانی و مقابله با نظام می‌کوبد و صد البته موضع نظام به نمایندگی از ملت (که با حضور حماسی و میلیونی خود در ۹ دی خواستار محاکمه فتنه‌گران شدند) کاملاً روشن است. شاید با آگاهی از این رویکرد است که محمدرضا خاتمی در اقدامی فرافکنانه اذعان می‌دارد: انتخابات و ورود به آن از سوی اصلاح‌طلبان در صورتی محرز خواهد شد که در آن همه شخصیت‌ها و چهره‌ها بدون هیچ گونه ممیزی و به دور از فضای سنگین سیاسی بتوانند به فعالیت‌های خود ادامه دهند. خیانت‌های اصلاح‌طلبان افراطی در طول حاکمیت هشت ساله بر سرنوشت مردم و حوادث پس از انتخابات ۸۸ که آشکارا امام خمینی(ره) را به موزه تاریخ سپردند، امام حسین(ع) را واجد استیضاح دانستند، حادثه عاشورا را نتیجه خشونت پیامبر در صدر اسلام توصیف کردند و در آخرین اقدام خود به ساحت مقدس امام عصر در ۶دی ۸۸ اهانت کردند، خود داستان هفتاد من کاغذ است. با این توصیف آنها که با مدارای فروتنانه نظام اسلامی آزادند، چگونه خود را دارای پایگاه اجتماعی می‌دانند و برای نظام خط و نشان می‌کشند؟ نجابت نزد این جریان به چه معناست که از آن دم می‌زنند؟ آنها درقبال پول‌هایی که از آل سعود دریافت کردند، تا تنور فتنه انگیزی‌ها را همچنان روشن نگه دارند و جوانان این کشور را در خیابان‌ها تحریک و به خاک و خون بکشند، چه پاسخی برای ملت دارند؟
با این تفاسیر سوابق رفتاری آنها کمترین تردیدی را باقی نگذاشته است که در میان ملت هیچ پایگاه و جایگاهی برای خود باقی نگذاشته‌اند، بنابراین به جای خط و نشان کشیدن، بهتر است ضمن اعلام ندامت و برائت از فتنه سال ۸۸، از پیشگاه ملت و رهبرمعظم انقلاب رسماً عذرخواهی کنند.