ترکیه و پ.ک.ک

اعتراضات مردمی
مردم کردستان ترکیه بخاطر محرومیتهای فرهنگی ـ اقتصادی و منکوب شدن هویت اسلامی ـ کردی آنان بوسیله مکتب پان ترکیزم، نوعی واکنش علیه دولت ترکیه را در اذهان آن مردمان بوجود آورده، بدین سبب گروه‌های معارض کردی در این مناطق از حمایت‌های مردمی بهره می‌برند. چنانچه «پ.ک.ک» در میان گروه‌های مبارز از بالاترین پایگاه اجتماعی برخوردار بوده که بعضی معتقدند اگر چنانچه در کردستان رأی‌گیری انجام گیرد 90% آراء به نفع «پ.ک.ک» خواهد بود لذا هر از چند گاهی دانشجویان کرد و ترک در شهرهای استانبول، وان، آنکارا و غیره به حمایت از این گروه به راهپیمائی می‌پردازند. در مورخه 11/2/69 بمناسبت روز جهانی کارگر یکی از اکراد هوادار به قصد اعتراض، در مرکز استان دیار بکر، خود را به آتش کشید و اوایل تابستان 70 تظاهرات ضد دولتی در استان دیار بکر و توابع آن شدت گرفت که قریب 100 نفر از مردم کشته و تعدادی مجروح شدند. در بین مجروحین چهار تن (عضو حزب امک) از وکلای مجلس بودند، این چهار تن عبارتند از: «فهی اشکلار» (رئیس سابق حزب امک) نماینده استانبول، «ابراهیم اک سوی» نماینده مالاتیا، «احمد تورک» نماینده ماردین و «عدنان اکمن» نماینده ماردین در کل، راهپیمایی‌ها و اعتصابات فراوانی از طرف گروه «پ.ک.ک» و احزاب تابعه با حمایت اکراد منطقه صورت می‌گیرد و هر ساله به مناسبت عید نوروز مردم کرد به جهت اعتراض اقدام به تظاهرات می‌نمایند که متعاقب آن، بین مردم و نیروهای انتظامی زد و خوردهای شدیدی روی می‌دهد و در این حول و حوش افرادی کشته و یا زخمی هم می‌شوند و هنگامی نیز به دلیل شدت قتل‌عام، رهبر «پ.ک.ک» عزای عمومی اعلام می‌کند دو شاخه نظامی حزب در پی آن بوده تا متقابلا ضربه سنگینی به نیروهای دولتی وارد آورد. از آنجایی که عید نوروز از اعیاد بزرگ آریاییها و ایرانیان باستان است مردم کرد ترکیه نیز به این امر باستانی اعتقاد بسیار ورزیده و آغاز سال نو را همچون ایرانیان جشن می‌گیرند. اما دولت ترکیه برای حفظ حریم پان‌ ترکزیم و مسدود کردن حرکتهای قومی ـ فرهنگی ـ اکراد درصدد بوده تا با رشد و توسعه فرهنگ عید نوروز به منظور حفاظت از تاریخ و تمدن ترک، مقابله کند. از این رو اوج تظاهرات مردم کرد در ایام نوروز تجلی پیدا می‌کرد. مثلا در تاریخ 1/1/71 به همین مناسبت مردم شیرناک علیه دولت ترکیه اقدام به تظاهرات نموده که موجب مخاصمه با نیروهای انتظامی گردید و 24 نفر به قتل رسیدند و گروه «پ.ک.ک» در قبال این کشتار بر علیه هنگ شیرناک دست به عملیات نظامی زد که به مدت یک روز درگیری ادامه داشت و «عبدالله اوجالان» به خاطر کشتار مردم شیرناک 3 روز در کردستان عزای عمومی اعلام نمود.
در تاریخ 1/1/72 مردم شهرهای آدانا، مالازگریت و باتمان دست به راهپیمایی وسیعی زدند که منجر به درگیری شدیدی با نیروهای دولتی شد که تنها در آدانا 4 نفر کشته و قریب 400 نفر مجروح و تعداد بیشماری دستگیر شدند. در نتیجه فشارهای بین‌المللی و گروههای کردی بر ترکیه باعث شده تا دولت آنکارا علیرغم سیاستهای اعتقادی پان ترکیزم، پوشیدن لباس و گفتگوی کردی را آزاد اعلان کند. و در پی اجرای این سیاست نیز با خانم تانسو چیلر اجرای جشن عید نوروز را برای اکراد مجاز دانست.
الشراع (10/11/73) می‌نویسد: ناظران سیاسی انتظار دارند که جنگ ترکی ـ کردی در آینده گسترش بیشتری یابد بخصوص که دامنه این جنگ به شهرهای بزرگی چون استانبول، آنکارا و ازمیز نیز کشیده شده است.
منابع مالی
پس از فروپاشی منابع مالی نظام شوروی، گروه «پ.ک.ک» برای رفع مشکلات مالی خود مجبور بود منبع مالی جدیدی را جستجو کند از این رو کمکهای هواداران تا حدودی می‌توانست قابل توجه باشد اما مخارج مبارزه را تأمین نمی‌کرد. لذا برای حل این مشکل ناچاراًً صاحبان کارخانه؛ تجاوز و سرمایه‌داران مناطق کردی از سوی «پ.ک.ک» ملزم به تأمین گوشه‌ای از بودجه مورد نیاز شدند. در این باره یکی از تجار معروف ترکیه در بازار مشترک با ایران ابراز نمود: «نیمه‌های شب عوامل اکراد معارض با پرتاب نامه به داخل منازل ما متقاضی پول بسیاری هستند و در صورت عدم پرداخت ما را به مرگ تهدید می‌کنند.» و به تناسب مالی افراد و اصناف به مثابه یک دولت مالیات می‌گیرند.
باورهای سیاسی
باورهای سیاسی حزب چنان در فکر اعضا رسوخ کرده که حتی حاضرند جهت پیشبرد اهداف به خشونت متوسل شدند. مثلاً در برخی از عملیات به هنگام عقب‌نشینی مجبورند مجروحین غیرقابل انتقال را با تیر خلاص راحت کنند تا به دست قوای دولتی اسیر نشوند. چنانچه اگر زنان و دختران عضو در اثر روابط نامشروع حامله گردند به اعدام محکوم خواهند شد، زیرا حریم بسیار شدیدی در روابط زن و مرد عضو قائلند همینطور شرب خمر و استعمال مواد مخدر به طور کلی ممنوع می‌باشد که تخطی از آن مستوجب مجازات است. از پانزده میلیون کرد ترکیه هشت میلیون نفر آن به مبارزه «پ.ک.ک» علیه رژیم ترکیه اعتقاد دارند و از عملکردهای آن حزب همواره حمایت می‌کنند.
انحصارطلبی
تمام مقررات حزبی به وسیله «عبدالله اوجالان» تدوین و ابلاغ می‌گردد. و کسی توان سرپیچی از دستورات رهبریت را ندارد. چنانچه شخی قصد خروج و یا انشعاب از تشکیلات را داشته باشد تهدید به مرگ می‌شود. و حتی فعالیت هیچ حزب و یاسازمان هم عقیده خویش را در منطقه پذیرا نیست و تنها «پ.ک.ک» را حاکم مطلق سیاسی منطقه دانشته و به مبارزات فرهنگی مسالمـت‌آمیز نیز اعتقادی ندارند. تا جایی که اگر خبرنگاری علیه «پ.ک.ک» مطلبی بنویسد، شناسایی و سپس ترور خواهد شد. که این قضیه وحشت خاصی را در بین خبرنگاران ترکیه به وجود آورده است. بهار سال 69 چند خبرنگار از مطبوعات ترکیه علیه مبارزان کرد مطالبی به قلم آوردند که چندی نگذشته توسط «پ.ک.ک» به قتل رسیدند.
یک سال بعد از کودتای 1980 «پ.ک.ک» با چندی از احزاب چپ‌گرای ترکیه جبهۀ مشترکی به نام «جبهه متحد مقاومت علیه فاشیست» را به وجود آوردند. از جمله: راه انقلاب (طرفدار سوسیال دمکرات اروپا که در سواحل دریای سیاه فعالیت دارند)، جنگ انقلاب، حزب کمونیست ترکیه، حزب میهن سوسیالیست، حزب زحمتکش ترکیه، حزب زحمتکش کمونیست ترکیه حزب عاجلجلی، لیکن به لحاظ اختلافات سیاسی ـ ایدئولوژیک این جبهه توفیقی در این اتحاد نیافت و سرانجام در سال 1983 به سوی انحلال رفت. بر همین اساس «پ.ک.ک» با اکثر احزاب داخل ترکیه نتوانسته رابطۀ نزدیکی برقرار سازد و حتی بعضاً با آنها درگیری مسلحانه دارد.
در آبان 72 «حیاتی‌ قهرمان» نمایندۀ حزب سوسیالیست خلق ترکیه در دیار بکر به وسیله «پ.ک.ک» که به گروگان گرفته شد که در قبال آزادیش، خواهان استعفای وی و یا انحلال حزب مزبور در کردستان بودند و «حیاتی قهرمان» هم طی جلسه‌ای استعفای خود را از حزب اعلام نمود اما پس از گذشت چندی، جنگ سختی میان آن دو حزب رخ داد و تلفاتی چندی از یکدیگر گرفتند. همچنین اول زمستان 72 جنگ شدیدی بین نیروهای «پ.ک.ک» و حزب کمونیست کردستان ترکیه در، درسیم آغاز شد و به مدت 2 روز ادامه داشت. در پاییز 72 گروههای کرد مخالف دولت که بیش از 20 حزب هستند قصد تشکیل جبهه کردستانی در ترکیه را داشتند ولی با مخالفت «پ.ک.ک» مواج شدند که «مسعود بارزانی» و «جلال طالبانی» این عمل را خیانت به ملت کرد دانستند.
در طول حیات «پ.ک.ک» خشونتهای درون گروهی و مشی مبارزه مسلحانه برای بعضی از اعضاء خوشایند نبود در نتیجه افرادی هم در حزب قصد انشعاب می‌کردند، که این موضوع بر پیکره تشکیلات لطمات فراوانی وارد ساخت بنابراین «عبدالله اوجالان» هر شخصی و یا جمعی که قصد انشعاب داشت به قتل تهدید می‌کرد.