سپری موشکی در برابر تهدید ایران!

حالا، شانزده سال بعد از پایان جنگ سرد، دیگر غرب و روسیه رقیب محسوب نمی‌شوند. در واقع در بسیاری از موضوعات ما شریک به حساب می‌آییم. دو طرف با چالش‌های مشترکی دست و پنجه نرم می‌کنند که شاید مهم‌ترین آنها احتمال حمله موشکی یک دولت خطرناک به جوامع ما باشد؛ موشک‌های بالستیکی که می‌توانند به کلاهک‌های اتمی با دیگر سلاح‌های کشتار جمعی مجهز شوند، بزرگ‌ترین تهدید برای جوامع غربی به شمار می‌روند.

با وجود تلاش‌های فراوان ما ـ موفقیت قابل توجه در لیبی و انهدام شبکه اتمی عبدالغدیر خان پاکستانی ـ تولید سلاح‌های کشتار جمعی و گسترش قابلیت‌هنای موشکی در بخش‌هایی از جهان همچنان ادامه دارد. ما صادقانه امیدواریم تلاش‌های دیپلماتیک فعلی ما برای مقابله با برنامه اتمی کشورهای سرسخت با موفقیت روبه‌رو شود. ما در مورد برنامه اتمی کره شمالی به پیشرفت‌هایی دست یافته‌ایم و در مورد ایران هم احتمالا فشارهای دیپلماتیک کارساز خواهد بود.[!]

به هر حال ما نمی‌توانیم موفقیت دیپلماسی را تضمین کنیم و فراموش نکنیم دولت‌ها مسوولیت دفاع از شهروندان خود را برعهده دارند. منطق جنگ سردی «انهدام حتمی طرفین» در محیط استراتژیک معاصر بی‌معنی شده است. علاوه بر این در جهان امروز نمی‌توانیم بگوییم که چون قدرتمند هستیم پس می‌توانیم آنهایی را که به فکر نابودی ما هستند نابود کنیم. صریحا بگویم تهدید موشکی از جانب ایران را بسیار جدی قلمداد می‌کنیم و این فقط مشکل ایالات متحده نیست، از دید ما ارواپ و روسیه هم در خطرند.[!] به اعتقاد ما در چند سال آینده احتمال گسترش چنین تهدیداتی از سوی بعضی دیگر از کشورهای جهان هم غرب را تهدید خواهد کرد.

پس این سیستم دفاع موشکی ـ که ما در حال توسعه‌اش هستیم ـ در برابر چنین تهدیداتی واقعا مناسب و حتی ملایم جلوه می‌کند. هدف ما ایجاد سیستمی است که هم بتواند از ایالات متحده و نیروهایش حفاظت کند و هم به دوستان اروپایی‌مان امنیت ببخشد.

از اروپا در آن سوی اقیانوس اطلس سخن می‌گوییم چون به این نتیجه رسیده‌ایم که امنیت ما از یکدیگر جدا نیست. اگر متحدان ما امنیت نداشته باشند، ایالات متحده هم امن نیست. آمریکا نمی‌تواند از راه دور و به تنهایی از امنیت مشترک دو قاره مطمئن شود، ما باید دفاع را از جایی شروع کنیم که به منبع تهدید نزدیک‌تر است.

بنابراین ما تصمیم گرفتیم در خاک دو کشور متحدمان سیستم دفاع موشکی مستقر کنیم: 10 موشک رهگیر در خاک لهستان و یک تاسیسات راداری در جمهوری چک. آمریکا بدون این سیستم‌ها هم می‌تواند از قلمرو خود محافظت کند، پس هدف استقرار سیستم دفاع موشکی در لهستان و چک تامین امنیت بخش اعظمی از قاره اروپا خواهد بود. استراتژی ما شناسایی و مقابله با یک حمله موشکی است. سیستم‌های دفاع موشکی بخشی از عملیات دفاعی محسوب می‌شوند و هدفشان ثبات است. جهان تابستان گذشته شاهد بود که ما سیستم دفاع موشکی ایالات متحده را برای اولین بار در واکنش به آزمایش موشکی کره شمالی فعال کردیم. از دید ما چنین سیستم‌هایی حتی باعث می‌شوند که دولت‌های خودسر به فکر تولید موشک‌های دوربرد نیفتند. سیستم‌های جدید بسیار پیشرفته شده‌اند و به طرح‌های آزمون و خطای دهه‌های 80 و 90 میلادی شبیه نیستند. از سال 2001 ما سیستم دفاع موشکی‌مان را 34 دفعه آزمایش کرده‌ایم که 26 بار آن با موفقیت و بدون خطا صورت گرفته است. این سیستم‌ها ثابت کرده‌اند که برای مقابله با تهدیدات قرن بیست و یکم آماده‌اند.

سیستم‌هایی که قرار است در چک و لهستان نصب شوند به شدت محدودند و روی موشک‌هایشان کلاهکی قرار ندارد. این سیستم برای مقابله با دشمنی با زرادخانه کوچک طراحی شده است. ما می‌خواهیم جلوی هرج و مرج را بگیریم و نگذاریم هیچ کشوری با تولید سلاح‌های کشتار جمعی بتواند از ما باج بگیرد.

مسکو نباید از نقشه هراسی داشته باشد، چون واضح است که برای مقابله با زرادخانه اتمی عظیم کرملین طراحی نشده است. روسیه از یک مسابقه تسلیحاتی تازه سخن می‌گوید و این اشتباه است. جورج بوش به پوتین گفته است که ما میل داریم با روسیه بر سر سیستم دفاع موشکی همکاری داشته باشیم. یک هیات آمریکایی هفدهم آوریل به مسکو رفت تا راه‌های همکاری متقابل در مورد طرح سپر موشکی را مورد بحث قرار دهد. از دیدار وزیر دفاع ایالات متحده از مسکو چند روز بیشتر نمی‌گذرد و وزیر امور خارجه آمرکیا هم قصد دارد ماه آینده به این کشور سفر کند. ما به جلب موافقت روسیه امیدواریم.

طرح  پدافند مشترک برای ما بسیار مهم است. ما ـ ایالات متحده، کشورهای عضو ناتو و روسیه ـ با تهدیدات مشترکی دست و پنجه نرم می‌کنیم و آمریکا برای مقابله با آن راه‌حلی عملی توصیه کرده است. اروپا باید دقیق‌تر به تاریخ اولین دهه‌های قرن بیستم توجه کند. اروپا باید بداند بهتر آن است که حالا باید با آمریکا همکاری کند و نگذارد کار به جایی بکشد که با تهدیدی قریب‌الوقوع روبه‌رو شویم. آن زمان برای هر واکنشی دیر شده است.