منتقدان مغرض در رفتارشان تجدیدنظر کنند

یک عضو فراکسیون اقلیت مجلس با بیان این‌که برخی حامیان دولت برای مثبت جلوه دادن اقدامات دولت چشمان‌شان را روی حقایق می‌بندند، خاطرنشان کرد: مبنای نقادی‌های منتقدان و رقبای رییس‌جمهور، منافع و مصالح کشور و مطمئنا از سر دلسوزی است.

غلام‌حسین مظفری با بیان این‌که نقد وقتی به نیت اصلاح امور باشد حتما موثر و مفید است به خبرنگار پارلمانی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، گفت: نقدی که با هدف مچ‌گیری و ضعیف نشان دادن یک فرد یا نظام باشد، مفید نیست. اگرچه ممکن است در مورد اول نیز برداشت ناخوشایندی از نقدکننده شود، ولی وقتی نقد همراه با ارائه پیشنهاد و راه‌کار باشد تاثیر ناخوشایند آن از بین می‌رود.

این منتقد سیاست‌های دولت با رد این عقیده که معتقد است منتقدان حامی دولت، دلسوز ولی منتقدان مخالف دولت، غیردلسوز هستند، تاکید کرد: اعتقاد قلبی‌ام این است که انتقاداتی که به سیاست‌های دولت می‌کنم انتقاداتی از سر دلسوزی است. اگر حامی دولت به معنای متعارف آن نیستیم و نقدهایی به دولت که دولتی زحمت‌کش و هدفش رشد و تعالی کشور است، وارد می‌دانیم به معنای این است که با صداقت به دنبال اصلاح اموری هستیم که فکر می‌کنیم انحرافاتی از سند چشم‌انداز، برنامه چهارم و قانون بودجه به وجود آمده است.

عضو کمیسیون برنامه و بودجه یادآور شد: تعداد افرادی که نقد مغرضانه دارند بسیار کم است، بنابراین در رویه‌هایشان تجدید نظر کنند چراکه دولت با رای مردم بر سر کار آمده و باید از سوی همه افراد و جریان‌ها حمایت شود.

نماینده نیشابور با بیان این‌که نقد منصفانه باید مبتنی بر شاخص‌های کمی باشد، تصریح کرد: قوه مقننه را با شاخص‌های کمی نمی‌توان نقد کرد، ولی قوه مجریه را می‌توان بر مبنای شاخص‌های تصویب شده کمی مندرج در سند چشم‌انداز توسعه، برنامه چهارم توسعه به عنوان میثاق ملی قوا و قانون بودجه نقد کرد. دولت را می‌توان در این چارچوب نقد کرد.

مظفری تاکید کرد: قوه قضاییه، مجلس و دولت باید بپذیرند به رغم آرمانها و اهدافی که برای خودشان ترسیم کرده‌اند نمی‌توانند به تنهایی آنها را محقق کنند. قوای سه‌گانه باید به شدت از تقویت روحیه خودمحوری پرهیز و اصل تعاون و مشارکت را در تحقق اهداف سرلوحه اقدامات خود کنند در این صورت اگر پیشرفتی حاصل شود به اسم نظام و اگر عقب‌گردی شود قبل از خراب شدن دولت، وجه نظام جمهوری اسلامی زیر سوال می‌رود بنابراین همه باید کمک کنند تا شاخص‌های کمی مندرج در سیاستهای کلان اجرایی شوند.

او افزود: قوای سه‌گانه و حتی دولتهای گذشته، زنجیرهای جدا از همی نیستند. اگر بسیاری از اقداماتی که در دولت هاشمی رفسنجانی انجام شد، اتفاق نمی‌افتاد دولت خاتمی هرگز نمی‌توانست در حوزه‌های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی گام‌های بعدی را بردارد، این وضعیت در دولت احمدی‌نژاد نیز صادق است.