یکسال از خیزش اسلامی مردم بحرین گذشت
قیام مردم بحرین در روز دوشنبه 25 بهمن 1389 (14 فوریه 2011) به تأسی از انقلابهای پیروزمردم تونس و مصر، از سوی جوانان بحرینی با عنوان "روز خشم" آغاز شد.
تظاهرات مسالمتآمیز مردم بحرین با حمله نیروهای امنیتی به خشونت کشیده شد. در اولین روز تظاهرات بحرین یک جوان 21 ساله به نام "عبدالهادی علی المشیمع" شهید و 20 تن دیگر زخمی شدند. با این خشونت غیرمنتظره حکومت، اعتراضات خیابانی اوج گرفت و به شهرها و مناطق دیگر نیز سرایت کرد. اما در روز دوم انقلاب نیز یک نفر دیگر شهیدت و چند نفر زخمی شدند.
همزمان با آغاز اعتراضات، هفت جمعیت سیاسی بحرین بیانیهای صادر کردند که در آن آمده بود: "وظیفه سیاسی ما اقتضا میکند که خواستار تسریع در روند تغییرات در همه جنبهها و نیز انتقال به حاکمیت قانون شویم؛ حاکمیت قانون همان نظام دموکراتیک است که مردم در یک همه پرسی آن را تایید کردند و بر ماده نخست قانون اساسی مبنی براینکه مردم میتوانند حکومت خود را انتخاب کنند، تاکید میکند. زمان انجام تغییرات گسترده و بازسازی کشور بر پایه آزادی، دموکراسی، عدالت و دولت قانون فرا رسیده است".
خواستههای ابتدایی مردم
خواستههای مردم در روزهای اول انقلاب عبارت بود از:
ایجاد تغییرات و اصلاحات سیاسی
آزادی فعالان زندانی
بازگشت فعالان تبعیدی
توقف اعطای تابعیت سیاسی
اما خشونت حکومت باعث شد که مردم از خواستههای فوق عبور کنند و سطح مطالباتشان را افزایش دهند. مردم به دولت اعلام کرده بودند: "اعتراضات ما تنها برای اصلاحات و از بین رفتن تبعیض است و قصد براندازی حکومت را نداریم، ولی اگر تنها یک نفر از معترضین کشته شود دیگر به کمتر از تغییر رژیم رضایت نخواهیم داد".
همانطور که گفته شد یکی از مهمترین دلایل اعتراضات مردم در انقلاب بحرین، "اعطای تابعیت وسیع سیاسی به اتباع بیگانه با هدف شکستن اکثریت شیعی این کشور" بود.
در حالی که در سال 1380 بحرینیها 4/62 % جمعیت این کشور را تشکیل میدادند و معادل 6/37% نیز اتباع خارجی بودند، اعطای وسیع تابعیت باعث شد که مطابق برآورد دولتی در سال 86 معادل 52/49% از کل جمعیت این کشور اتباع خارجی باشند. بسیاری از این خارجیها، اعراب آفریقایی و اهالی شبه قاره هند هستند که یا سنی و یا غیر مسلماناند.
اعطای تابعیت گسترده به این افراد، علاوه بر آن که به بحران بیکاری در این کشور دامن زده، مشکلات عدیده اجتماعی نیز برای جامعه کوچک بحرین به وجود آورده است.
تعلیق فعالیت فراکسیون شیعیان در مجلس
فراکسیون "وفاق ملی" متشکل از 18 نماینده شیعه در مجلس بحرین روز سه شنبه 26 بهمن 1389 در اعتراض به کشته شدن یک شهروند بحرینی در تظاهرات روز اول، فعالیت خود را به حالت تعلیق درآورد.
اعضای این فراکسیون روز 8 اسفند کنارهگیری خود از مجلس را قطعی نمودند و اعلام کردند که مجلس دیگر مشروعیت دارد.
میدان اللؤلؤ، میدان التحریر منامه
هزاران نفر از مردم بحرین در دومین روز انقلاب، با الگوگیری از جوانان متحصن در "میدان التحریر" قاهره، در "میدان اللؤلؤ" منامه تجمع کردند. در حالی که منابع بحرینی تخمین میزدند که بیش از 100هزار نفر در "میدان لؤلؤ" جمع شده باشند تعدادی جیپ و کامیون ارتشی در اطراف این میدان موضع گرفتند.
با غروب آفتاب در بحرین، شهروندان معترض بحرینی چادرهای خود را در "میدان اللؤلؤ" برپا کردند. آنان با نصب پلاکاردهایی در اطراف میدان، خواستار کنارهگیری خاندان حاکم از قدرت و عقوبت قاتلان شهدا شدند.
"عبدالرؤوف الشایب" دبیرکل جنبش الخلاص گفت: "تجمعات و تظاهرات مردم به دعوت هیچ حزب و گروه و جمعیتی نیست. مردم به صورت خودجوش آمدهاند و تنها سقوط نظام را میخواهند. وی افزود: "پادشاه گفته است که قصد دارد ساختار دولت را اصلاح و مجلس را منحل کند؛ ولی مردم معترض به هیچ عنوان زیر بار اصلاحات ادعایی نخواهند رفت. آنها میخواهند حکومتی آزاد و دموکراتیک داشته باشند ".
با اوجگیری اعتراضات مردمی، "حمد بن عیسی آل خلیفه" با حضور در تلویزیون بحرین ضمن تسلیت به خانوادههای دو شهید روزهای اول انقلاب، اعلام کرد که برای بررسی شهادت این دو نفر، کمیته تحقیق تشکیل داده است و مسببان مجازات خواهند شد. وزیر کشور بحرین هم مدعی شد: "قاتلان شهدای دیروز منامه بازداشت شده و در حال بازجویی هستند".
اما "علی مشیمع" یکی از فعالان سیاسی بحرین گفت: "ما با قطع و یقین میدانیم که اینگونه مسائل از خود دیوان پادشاهی نشأت میگیرد".
"نبیل رجب" فعال حقوق بشری بحرین گفت: "سخنان دیشب پادشاه بحرین بسیار دیر بیان شده و در پی خشونت اعمال شده از سوی حکومت بحرین در تظاهرات دیروز، مردم این کشور به فکر تغییرات اساسی و بنیادین در نظام سیاسی این کشور هستند. یکی از این تغییرات اساسی این است که دیگر انتخاب مسوولان رده بالای حکومت نباید توسط پادشاه انتخاب شوند".
در همان اولین روزهای قیام، بسیاری از مردم منامه از حضور در محل کار خود خودداری کردند و گفتند که وظیفه خود میدانند که در مراسم تشییع و نیز در میدان اللؤلؤ حضوری فعال داشته باشند. شرکت ارتباطی "زین" هم 50 تن از کارکنان خود را به جرم حضور در مراسم تشییع شهدا از کار اخراج کرد. در روزها و ماههای بعد دامنه اخراج شهروندان شیعه از ادارات و مراکز بحرینی بسیار وسعت یافت و به صدها تن رسید.
مردم معترض بحرین در شعارها، نمادها و پلاکاردهای خود تأکید کردند که: "لاشیعیة، لاسنیة، بحرینیة بحرینیة" و بدین ترتیب طایفهای بودن اعتراضات را رد کرده و اعلام داشتند که برای منافع کشور و حقوق همه مردم بحرین قیام کردهاند.
ژست آمریکا و بیانیه وزارت خارجه بحرین
روز چهارشنبه 27 بهمن "فلیپ کراولی" سخنگوی کاخ سفید از دولت بحرین خواست به وعدههای خود در مورد اصلاحات عمل کند و در مورد برخورد خشونتبار نیروهای امنیتی با معترضان به تحقیق بپردازد.
وزارت امور خارجه بحرین نیز در واکنش به اعتراضات جهانی بیانیهای رسمی صادر و اعلام کرد:
اعتراضهایی که در بحرین دیده شد تنها در کشورهای دموکراتیک دیده میشوند. کشور پادشاهی بحرین هیچوقت از زور علیه مردم کشورش استفاده نخواهد کرد.
برنامه اصلاحات و تغییر هنوز در دستور کار پادشاه بحرین است. این تغییرات شامل "تضمین تقسیم قدرت"، "رعایت اصول حقوق بشر" و "آزادی بیان" است.
کمیته ویژهای به ریاست معاون نخستوزیر جهت تحقیق برای مرگ دو جوان بحرینی تشکیل شده است. این کمیته کار خود را بیطرفانه و صادقانه انجام خواهد داد. وزارت کشور هم بسرعت کسانی که مشکوک بودند که در قتل آن دو جوان دست داشتند را دستگیر کردند.
آزادی بیان با رعایت "قانون اساسی" و "قوانین کشور بحرین" حق همه مردم است و باید از سوی همه مورد احترام قرار بگیرد.
میدان لؤلؤ به خون کشیده شد
اما تنها یک روز بعد، دولت بحرین بر خلاف اظهارات فوق، در اقدامی ناجوانمردانه با حمله به میدان اللؤلؤ مردم را به خاک و خون کشید. پلیس و نیروهای امنیتی رژیم بحرین ساعت سه بامداد روز پنجشنبه 28 بهمن 1389 (17 فوریه 2011) به وقت منامه، با حمله ناگهانی به معترضانی که در میدان اللؤلؤ شهر "منامه " تحصن کرده بودند، دستکم چهار نفر از آنها را به شهادت رساندند و بیش از یکصد نفر را نیز زخمی کردند این نیروها بدون هشدار قبلی ناگهان به سمت تحصن کنندگان حمله ور شدند و به آنها تیراندازی نموده و گاز اشکآور نیز شلیک کردند. گروهی از این تحصنکنندگان ـ اعم از زن، مرد و کودک ـ در خواب بودند که به ناگاه نیروهای امنیتی به سمت آنها یورش بردند.
دو تن از زخمیهای این هجوم نیز بعداً به شهادت رسیدند و تعداد شهدای میدان به شش نفر افزایش یافت.
میدان اللؤلؤ بحرین پس از هجوم پلیس، به وسیله نیروهای سرکوبگر بحرین بسته شد و از حضور آمبولانسها در آن جلوگیری گردید. پزشکان حاضر در این میدان با وسایل ابتدایی به مداوای مجروحان پرداخته و با پاره کردن لباسها و درست کردن باندهای زخم، محل جراحت مجروحان را بستند.
نیروهای امنیتی بحرین همچنین با یورش به بیمارستان سلمانیه که مجروحان سحرگاه در آن بستری بودند، پزشکان و کادر پرستاری این مرکز درمانی را در حالی که مشغول مداوای مجروحان بودند، مورد ضرب و شتم شدید قرار دادند. این بیمارستان تا قبل از این در محاصره کامل نیروهای بحرین قرار داشت.
"شیخ خالد بن احمد آل خلیفه" وزیر خارجه بحرین در توجیه سرکوب مردم در میدان اللؤلؤ گفت: "خشونتها و تیراندازیهای صورتگرفته قابل تأسف اما لازم بود".
وی این سخنان را در کنفرانسی مطبوعاتی که به همراه وزیر خارجه امارات و همچنین دبیرکل شورای همکاری خلیج فارس برگزار کرد اظهار داشت.
اعضای شورای همکاری خلیج فارس شامگاه 28 بهمن 1389 نشست فوقالعادهای در منامه برگزار کردند. این شورا در پایان نشست خود با انتشار بیانیهای از اقدام دولت پادشاهی بحرین در سرکوب مردم معترض و کشتار آنان حمایت کرد!
حضور فعال زنان بحرینی در اعتراضات
یکی از وجوه ممیزه انقلاب بحرین، حضور بشدت فعال بانوان بحرینی در صفوف مبارزات است. این بانوان ـ که به شکل یکدست محجبه بودند، ـ در تمامی مراحل اعتراض به خاندان آلخلیفه در کنار شوهران، برادران و فرزندان خود قرار داشتند.
"آیتالله شیخ عیسی قاسم" دبیرکل جبهه الوفاق و از علمای بحرین با اظهارات شدیداللحنی اقدام حاکمان بحرین در کشتار مردم را محکوم کرد و گفت: "این مردم چرا کشته شدند؟ این افراد بیگناه، اعم از زن و مرد و پیر و کودک و شیرخواره که به شکلی مسالمتآمیز بر روی زمین فرش گسترده بودند در اواخر شب محاصره شدند و مورد هجوم مسلح قرار گرفتند تا کشتارگاهی وحشتناک آفریده شود و خونهای پاکی جاری گردد".
وی در نماز جمعه 29 بهمن منامه، مسؤولیت این فجایع را متوجه دولت دانست و گفت: "این حمله از سوی چه کسانی صورت گرفت؟ از سوی حکومتی که مسؤول رعایت حال شهروندان و محافظ جان و امنیت مردم است. این قتلگاه سهواً یا به اشتباه ایجاد نشد. این کار عمداً و با تصمیم قبلی صورت گرفت و تمام قرائن و شواهد حاکی از آن است که این عملیات نه برای متفرق کردن مردم بلکه برای کشتن و قلع و قمع کردن متحصنان انجام شد و هدف از آن، زهرچشم گرفتن از مردم و نشان دادن قساوت قلب بود".
وی با اشاره به اینکه خشونت، راه اصلاح نیست گفت: "اگر روشهای خشونتآمیز برای ساکت کردن مردم مفید بود در طول این سالها که حکومت دائماً در حال اعمال خشونت علیه مردم بود این روشها پاسخ میداد. اما این کارها فایدهای ندارد و نمیتواند ملت را ساکت کند. ما به تمام جهانیان، به سازمان ملل متحد، به مؤسسات حقوق بشری، و به وجدانهای انسانی اعلام میکنیم که حکومت ما را در بین دو کار مخیّر کرده است: یکی اینکه کاملاً تسلیم شویم و بند بردگی را بر گردن خویش بیاندازیم و دیگر اینکه مورد تصفیه طائفی قرار گیریم و قتلگاهها یکی پس از دیگری به مسلخ و قتلگاه کشیده شویم. و مسؤولیت این وضعیت بر عهده جهانیان است".
سخنان شیخ عیسی قاسم بارها با شعارهای "هیهات منا الذله"، "الله اکبر"، "النصر للإسلام"، "شیعه و سنی برادرند"، لن نرکع الا لله" و "بالروح بالدم نفدیک یا بحرین" همراه شد.
روز شنبه 30 بهمن 1389 و به دستور ولیعهد بحرین، ارتش از میدان الؤلؤ و کلیه خیابانهای منامه عقبنشینی کرده و امنیت این شهر به پلیس سپرده شد.
با رفتن تانکها، مردم دوباره به میدان الؤلؤ برگشتند و چادرهای خود را برافراشتند. بعد از نماز عشای شنبه، تحصن عمومی در میدان با سخنرانی "شیخ علی سلمان" آغاز شد. مردم گقتند که این تحصن را تا اجرای کلیه مطالبات ادامه خواهند داد.
خواستههای معترضان و نیز متحصنان میدان اللؤلؤ به شرح زیر اعلام شد:
استعفای دولت
آزادی زندانیان سیاسی
پیگیری اوضاع مفقودین حوادث اخیر
محاکمه وزیران کشور و دفاع و قاتلان شهدای حوادث اخیر
تشکیل دولت نجات ملی با رأی مردم به عنوان تضمینی برای آغاز مذاکره مستقیم
بهبود اوضاع اقتصادی مردم
منع اعطای تابعیت سیاسی به غیربحرینیها
تبدیل پادشاهی خاندان آلخلیفه به پادشاهی مشروطه.
سفر پادشاه بحرین به عربستان
"حمد بن عیسی آل خلیفه" دیکتاتور بحرین روز 4 اسفند 1389 برای انجام برخی گفت وگوهای محرمانه با سران رژیم سعودی، در سفری غیر منتظره وارد ریاض شد.
این در حالی بود که سه گردان وابسته به ارتش عربستان با حضور در مناطق شرقی این کشور، در نزدیکی مرز آبی بحرین مستقر شدند تا در صورت نیاز و در لحظه صدور دستور، از راه پل "ملک فهد" ـ که تنها راه ارتباطی زمینی میان عربستان و بحرین است ـ گذر کرده و به نیروهای رژیم بحرین در کشتار معترضین کمک کنند.
پیش از این نیز مقامات ارشد سعودی و اماراتی اعلام کرده بودند که در کنار رژیم حاکم بحرین ایستاده و هر گونه حمایت لازم و مورد نیاز این رژیم برای مقابله با معترضین و قتل عام آنان را فراهم خواهند کرد.
پادشاه بحرین در پی تقاضای مردم در قبال بازخواست عوامل کشتار معترضان، روز 7 اسفند چهار وزیر را برکنار کرد. این وزیران شامل "شیخ احمد بن عطیهالله آل خلیفه" وزیر امور نخستوزیری، "فیصل الحمر" وزیر بهداشت، "فهمی الجودر" وزیر امور آب و برق و "شیخ ابراهیم بن خلیفه آل خلیفه" وزیر مسکن میشوند که به نظر پادشاه، مسبب بحران فعلی بحرین هستند.
در پی تقاضاهای مکرر پادشاه و ولیعهد بحرین برای مذاکره با مخالفان، گروههای معارض آغاز هرگونه گفتگو را مشروط به 4 شرط زیر کردند:
انحلال پارلمان و برکناری فوری نخستوزیر و هیأت دولت فعلی
محاکمه مسؤولان شهادت شهروندان بحرینی
تشکیل دولت موقت ملی برای برگزاری انتخابات مجلس تدوین قانون اساسی جدید
تشکیل پارلمانی منبعث از آراء مردم و دارای تمامی صلاحیتها.
تعدادی از فعالان سیاسی بحرینی تأکید کردندکه اگر حکومت به خواستههای انقلابیون تن ندهد، نافرمانی مدنی آغاز خواهد شد.
یک روزنامه انگلیسی فاش کرد "ملک عبدالله" به "حمد بن عیسی آل خلیفه" پادشاه بحرین گفته که اگر نتواند موج انقلاب را فروبنشاند، این کشور با اعزام 10 هزار نیروی امنیتی این کار را انجام خواهد داد، چرا که به هیچ وجه دوست ندارد این اعتراضات دامنگیر این کشور نیز بشود.
برغم این تهدید که در برخی از رسانههای بحرینی نیز منعکس شد، مردم این کشور شنبه 14 اسفند 1389 بلندترین زنجیره انسانی را از میدان شهدای منامه تا مسجد الفاتح این شهر تشکیل دادند. میدان و مسجد الفاتح محل تجمع طرفداران شاه بحرین در آن روزها بود.
تشکیل ائتلاف "همپیمانی برای جمهوری"
در حالی که "گروه جوانان 14 فوریه" روز 17 اسفند خواستار الغاء پادشاهی و ایجاد نظام جمهوری در بحرین شدند، ائتلاف سیاسی جدید مخالفان بحرین هم از تلاش خود برای لغو پادشاهی در این کشور و ایجاد نظام جمهوری خبر داد. این ائتلاف سیاسی با عنوان "همپیمانی برای جمهوری" متشکل از سه گروه "جریان وفاداری اسلامی"، "جنبش حق" و "جنبش احرار" است.
این سه گروه سیاسی در بیانیه مشترکی اعلام کردند که ائتلاف آنها گزینه سرنگونی نظام موجود در بحرین و ایجاد نظام جمهوری دموکراتیک را در دستور کار قرار داده و خواهان تغییر مسالمت آمیز از طریق نافرمانی مدنی است.
حمایت آمریکا از رژیم آل خلیفه
وزیر دفاع آمریکا روز 20 اسفند 1389 با اعلام حمایت از خاندان آل خلیفه در برابر قیام مردم این کشور وارد منامه شد. "رابرت گیتس " پس از شرکت در نشست ناتو در بروکسل در سفری غیرمنتظره عازم منامه شد. "جف مورل " سخنگوی هیئت همراه رابرت گیتس هدف از سفر وزیر دفاع آمریکا به بحرین را اطمینان بخشیدن به رهبران بحرینی نسبت به حمایت واشنگتن از آنها و ترغیب به ضرورت انجام گفتوگو با گروههای معارض دانست. وی افزود: رابرت گیتس احساس کرد که ضرورت دارد با پادشاه بحرین و ولیعهد آن درباره اوضاع کنونی در این کشور و منطقه گفتوگو کند.
هدف واقعی سفر وزیر آمریکایی به بحرین چند روز بعد معلوم شد؛ زمانی که ارتش سعودی بحرین را اشغال کرد؛ میدان اللؤلؤه تخریب شد؛ و قلع و قمع مخالفان آغاز گردید. به اعتقاد ناظران سیاسی، تمام این اتفاقات با چراغ سبز گیتس صورت پذیرفت.
ورود نظامیان عربستان به بحرین برای سرکوب مردم
روز 23 اسفند 1389 صدها تن از نیروهای امنیتی سعودی بهمنظور سرکوب انقلاب مردمی وارد بحرین شدند. این نظامیان، اولین گروه از نیروهای کشورهای شورای همکاری خلیج فارس ـ موسوم به "سپر جزیره" ـ بودند که بهمنظور آنچه "حفظ نظام " در منامه مینامیدند، وارد بحرین شدند. شایع بود که به نیروهای سعودی قبل از اعزام، گفته شده است که معترضان بحرین کافر هستند و میتوانید آنها را بکشید.
وزیر خارجه امارات هم تأیید کرد که کشورش روز 23 اسفند 500 نیروی امنیتی به بحرین اعزام کرده است تا دولت بحرین را در سرکوب تظاهرات اعتراضآمیز مردم یاری دهند!
ناظران این کار را اشغال بحرین خواندند و با توجه به اینکه معاهده کشورهای خلیج، درباره استفاده از سپر جزیره در صورت حمله خارجی به یکی از اعضای شورای همکاری بوده است، استفاده از ارتش عربستان را خلاف قوانین شورای همکاری دانستند.
اعلام حالت فوقالعاده به مدت سه ماه
روز 24 اسفند "حمد بن عسی آلخلیفه" شاه بحرین به مدت 3 ماه در این کشور، حالت فوقالعاده اعلام کرد. با این اعلام، قلع و قمع شدید آغاز شد و در همان روز، چهار نفر از شهروندان بحرینی در هجوم نیروهای سعودی به منطقه "الستره" به شهادت رسیدند و حدود 200 نفر مجروح شدند.
"شیخ حسن عیسی" از نمایندگان مستعفی مجلس گفت: دولت بحرین با کمک ارتشهای خارجی و در سایه حکومت نظامی و حالت فوقالعاده، میخواهد دست به قتل عام مردم بزند.
"شیخ علی الهاشمی" از علمای بحرین و تعدادی دیگر از روحانیون بحرینی در تماس با برخی مراجع درخواست صدور فتوای جهاد علیه نیروهای اشغالگر سعودی کردند.
همچنین با اعلام "شیخ فاضل ذاکی" عضو مجلس علمائی که از مردم درخواست کرده بود هیچکس در خانه نماند، هزاران نفر به سوی میدان اللؤلؤه حرکت کردند.
کشتار مردم در میدان لؤلؤ
روز 25 اسفند 1389 تانکهای سعودی با حمله مجدد به میدان الؤلؤ، مردم متحصن را قلع و قمع کردند و چادرهای آنان را آتش زدند. همچنین ارتش بحرین به مدت یک ماه حکومت نظامی اعلام کرد که بر مبنای آن، ایجاد هرگونه تجمع ممنوع بوده و از ساعت 16 الی 4 بامداد منع آمد و شد برقرار است.
در همان روز وزارت آموزش وپرورش بحرین با انتشار بیانیهای که توسط تلویزیون این کشور پخش شد اعلام کرد: "مدارس، دانشگاهها و مهدکودکهای دولتی و خصوصی تا اطلاع ثانوی تعطیل است". بورس بحرین هم اعلام کرد که این بخش مالی کشور به دلیل حالت فوق العاده، تعطیل است. بیمارستان السلمانیه منامه نیز همچنان در محاصره نیروهای امنیتی بحرینی و سعودی قرار داشت. اما مردم بحرین که از محل تحصن خود بیرون رانده شده بودند تأکید کردند که با نیروی جدید به این میدان بازخواهند گشت. شهروندان بحرینی از مساجد بانگ "حی علی الجهاد" سر میدادند.
روز 26 اسفند 1389 بولدوزرها و ماشینهای سنگین دولتی، اقدام به تخریب میدان و لوازم و نمادهای متحصنین کردند. آنان حتی به خودروهای مردم که پس از حمله دیروز تانکها و به آتش کشیدن چادرهای آنان به جا مانده بود هم رحم نکردند.
مظلومیت مطلق
رهبر معظم انقلاب اسلامی در سالگرد امام راحل(ره) درباره مردم بحرین تعبیر "مظلومیت مطلق" را به کار بردند و فرمودند: "مردم بحرین در مظلومیت مطلق به سر میبرند".
برخی از نشانههای این مظلومیت مطلق را میتوان در موارد زیر ملاحظه کرد:
1- اکثریت مردم بحرین در طول تاریخ تحت سیطره اقلیت سنی بودهاند. این ملت از حقوق اولیه یک شهروند و از حق تشکیل دولت و حکومت در کشور خود، در خاک خود و در سرزمین خود محروم است.
2- در حالی که رسانههای جهان، انقلاب در کشورهای دیگر را به شکلی انبوه پوشش میدادند و حتی اخبار میدان التحریر قاهره را لحظه به لحظه مخابره میکردند، رویدادهای بحرین را بشدت بایکوت کرده، در رابطه با آن سکوت نمودند. به عنوان مثال، وزارت خارجه قطر با ارسال دستور العملی به شبکه الجزیره به این شبکه خبری دستور داد در خبرهای خود رویدادها و جنایاتی که رژیم آل خلیفه علیه مردم بحرین مرتکب میشود را پوشش ندهد. این دستور در حالی صادر شد که مسؤولان قطری بارها بر بیطرفی این شبکه در نقل اخبار و تحولات کشورها تاکید کرده بودند.
3- مردم مصر حق داشتند که در "میدان التحریر" تجمع کنند. مردم یمن هم میتوانستند در "میدان التغییر" نمازجمعه بخوانند و تحصن کنند اما مردم بحرین حتی از محلی برای تجمع محروم هستند.
4- مردم مصر، یمن و دیگر کشورهای انقلابی با نیروهای امنیتی هموطن خود روبرو بودند؛ اما مردم بحرین با نیروهای اشغالگری مواجهند که اعتقاد دارند معترضان بحرین کافر و مهدورالدم هستند.
5- مردم تونس، مصر و یمن در اعتراضات خود به برخی اماکن حمله کردند. مردم لیبی نیز رسماً دست به اسلحه بردند و با قذافی وارد جنگ شدند. اما خیزش مردم بحرین، مسالمتآمیزترین قیام بهار عربی بود. مردم مظلوم بحرین گلولهای شلیک نکردند وحتی شیشهای نشکستند اما با سختترین برخوردها مواجه شدند.
6- انقلاب در کشورهای مختلف، به دلیل سنی بودن اکثریت جمعیت آنها مورد حمایت علماء و خطباء قرار گرفت؛ اما از آنجا که اکثریت مردم بحرین شیعه هستند به این انقلاب انگ طایفهگرایی زده شد. گذشته از وهابیونی نظیر "شیخ محمد العریفی" که به عناد با مذهب اهلبیت(ع) معروف هستند، حتی چهرهای مانند "شیخ یوسف القرضاوی" که خود را به عنوان یک روحانی معتدل وانمود میکرد در برابر قیام اسلامی مردم مظلوم بحرین موضع منفی گرفت و آن را "اختلاف شیعه و سنی" نامید. علیرغم همه این دشمنیها، این قیام یکساله شده و با تمام توان در مقابل رژیم آل خلیفه ایستاده و اعلام کرده تا سرنگونی رژیم ظالم و حامیان آن دست از مبارزه برنخواهد داشت.
نظرات بینندگان
پربیننده ترین
ارسال خبرنامه
برای عضویت در خبرنامه سایت ایمیل خود را وارد نمایید.
