1390 سال قدرت گرفتن اسلامگرایان

کشور مصر در سالی که گذشت آبستن حوادث تلخ و شیرین فراوانی بود که هر کدام می توانست مسیر سرنوشت آن کشور را تغییر دهد. این کشور کهن و با ستانی که نام «مادر دنیا» را به خود گرفته است و تأثیر بسزایی در روند تحولات خاورمیانه و شمال آفریقا دارد، اکنون در مسیری گام برمی دارد که می توان به عنوان الگوی یک کشور مسلمان و انقلابی از آن یاد کرد.
بی شک برگزاری انتخابات پارلمانی در مصر و پیروزی قاطع اسلامگرایان در آن، مهم ترین حادثه سیاسی خاورمیانه در سال گذشته است. اسلامگرایان مصری (که «جماعت اخوان المسلمین» در صدر آن است) توانستند با به دست آوردن اکثریت کرسی های پارلمان (مجلس الشعب) به پیروزی چشمگیری دست یابند. در انتخابات پارلمانی مصر در سال گذشته که طی سه مرحله و در هر مرحله در دو نوبت برگزار شد، حزب «آزادی و عدالت» وابسته به اخوان المسلمین توانست بیش از دوسوم آرا را به خود اختصاص دهد و پس از آن حزب سلفی «النور» و حزب «الوفد» در جایگاه دوم و سوم قرار گرفتند.
همچنین در انتخابات مجلس سنا موسوم به «مجلس شورا»، حزب وابسته به اخوان المسلمین پیروزی خود را دوباره تکرار کرد و حزب سلفی النور پس از آن بیشترین آرا را به دست آورد. این درحالی است که براساس سیستم قانونگذاری مصر، این دو مجلس مکمل یکدیگر هستند و پس از تصویب طرح یا لایحه در مجلس الشعب، مجلس شورا مهر رد یا تأیید بر آن خواهد گذاشت.
این دو مجلس موظف هستند تا با انتخابات اعضای یک کمیته 100 نفره مقدمات پیش نویس قانون اساسی جدید مصر و انتخابات ریاست جمهوری را تا اردیبهشت ماه سال 91 فراهم کنند.
اگر چه پیروزی اسلامگرایان در انتخابات پارلمانی مصر بر سایرکشورهای منطقه بی تاثیر نبوده است و جنبش بیداری اسلامی را شتاب بیشتری بخشیده است، اما این کل اتفاقات سیاسی در آن کشور نیست، بلکه درسالی که گذشت، ملت مصر با خلق حماسه ای دیگر به جهانیان نشان دادند که انقلاب 25 ژانویه همچنان زنده و پویا است. حمله مردم مصر به سفارت رژیم صهیونیستی در قاهره و تصرف آن درسالی که گذشت همانند یک بمب خبری در رسانه های جهان انعکاس وسیعی داشت.
مردم مصر پس از تصرف سفارت رژیم صهیونیستی و فراری دادن اعضای این لانه جاسوسی، پرچم اسرائیل را به زیرآورده و پرچم کشورشان را بر سر در ساختمان نصب کردند تا نشان دهند همچنان با پیمان «کمپ دیوید» و موجودیت رژیم اشغالگر قدس به شدت مخالف هستند.
درسالی که گذشت مردم مصر برای سیزدهمین بار لوله صادرات گاز به رژیم صهیونیستی در شهر مرزی «العریش» را منفجر کردند تا این رژیم بیش از پیش در تنگنا قرار بگیرد.
اقدام دیگر مردم مصر که نباید آن را به فراموشی سپرد، ادامه اعتراض های خیابانی برای وادار کردن نظامیان به خالی کردن صحنه سیاسی آن کشور بود که متاسفانه صدها تن در این راه قربانی کینه توزی شورای عالی نیروهای مسلح در قاهره و ورزشگاه «پورت سعید» شدند.
از جمله حوادث جنجالی دیگر در مصر درسالی که گذشت، برگزاری جلسات محاکمه «حسنی مبارک» رئیس جمهور مخلوع این کشور بود که تعداد جلسات محاکمه وی از 13 جلسه گذشت و اکنون دیکتاتور مصر در چند قدمی دار مجازات قرار گرفته است. به هر جهت مردم مصر با تهیه مقدمات انتخابات ریاست جمهوری، تلاش می کنند، آینده خود را به روشنی ترسیم کنند.
عربستان در مسیر بیداری اسلامی
حاکمان آل سعود در سالی که گذشت، با ادامه سیاست سرکوب و قلع و قمع اعتراضات تلاش کردند که جنبش بیداری اسلامی را در شبه جزیره عرب خاموش کنند، اما ادامه اعتراضات مسالمت آمیز مردمی در شرق این کشور باعث شد که این موضوع همچون استخوانی درگلوی سردمداران عربستان قرار بگیرد.
ساکنان استانهای شرقی این کشور که اکنون یک سال تجربه مبارزاتی برای بی اثرکردن سیاست های رسانه های عربستان را به دست آورده اند با پیگیری مطالبات خود، مصمم تر از گذشته لرزه بر اندام حاکمان آل سعود انداخته اند.
سران آل سعود که در گذشته تلاش کردند که اعتراضات مردمی در شرق این کشور را، ناشی از اختلافات مذهبی و وابسته به بیگانگان جلوه دهند پس از شکست در طرح خود، همانند اسلاف خود به سرکوب اعتراضات بر حق مردمی روی آوردند و تعداد زیادی از جوانان و فرهیختگان را به خاک و خون کشیدند.
ادعای آل سعود بر این موضوع استوار بوده است که افراد مسلح خارجی با حملات مسلحانه به پلیس و نیروهای امنیتی موجب ناامنی در منطقه شده اند. در حالی که وجدان های آگاه و بیدار جهان، کشته شدن زنان، مردان و نوجوانان را بر روی سنگفرش های خیابان های عربستان مشاهده کرده اند.
اکنون پس از گذشت یک سال از اعتراضات مردمی و مسالمت آمیز مردم عربستان، در استان «الشرقیه» و شهرهایی همچون «القطیف»، «العوامیه»، «الربیعه»، «تاروت»، و کشته شدن 16 تن و زخمی شدن ده ها نفر، رژیم آل سعود مستأصل تر از گذشته نمی تواند ادعا کند که بیگانگان حوادث این استان نفت خیز را هدایت می کنند و سیاست بازداشت های گسترده و سرکوب و خفقان را بار دیگر ادامه می دهد. رژیم عربستان در سالی که گذشت علاوه بر سرکوب مردم کشورش، نیروهای خود را برای سرکوب اعتراضات مردمی به بحرین اعزام کرده تا از سقوط آل خلیفه جلوگیری کند.
اسلامگرایان تونس پیروز انتخابات
تونس در سالی که گذشت همانند گذشته آغازگر، حرکتی بود که سایر کشورهای اسلامی به تبعیت از آن پا به میدان گذاشتند. شاید مهم ترین اتفاق سیاسی در تونس، برگزاری انتخابات و پیروزی اسلامگرایان در سال گذشته بود. اتفاقی که در مصر و مغرب نیز به وقوع پیوست.
در تونس تشکیلات منسجم اسلامگرایان تحت عنوان «حزب النهضه» توانست با برنامه ریزی مدون و معرفی نامزدهای شایسته، در نخستین انتخابات پس از سرنگونی «زین العابدین بن علی» رئیس جمهور مخلوع به موفقیت چشم گیری نائل شود. این حزب اسلامگرا که رهبری آن را «راشد الغنوشی» مشهورترین چهره مسلمان تونس برعهده دارد، در انتخابات مجلس مؤسسان بیش از نیمی از کرسی ها را به خود اختصاص داد و براساس توافق با احزاب پیروز، «الجبالی» دبیرکل حزب به عنوان نخست وزیر انتخاب شد.
این درحالی است که مجلس مؤسسان در تونس طی فرصت باقیمانده تا سال آینده باید مقدمات تدوین قانون اساسی جدید و برگزاری انتخابات ریاست جمهوری را فراهم کند.
همچنین مجلس مؤسسان تونس که درحال حاضر نقش پارلمان را در عرصه سیاسی این کشور تا یک سال آینده ایفا می کند، از بین رهبران سه حزب پیروز رئیس جمهور، نخست وزیر و رئیس مجلس را به طور موقت انتخاب کرد.
انتخابات مجلس مؤسسان در تونس در هنگام برگزاری آن در سال 2012 افکار عمومی بسیاری از جهانیان در شرق و غرب را به خود جلب کرد و بسیاری مترصد این بودند که در این انتخابات چه خواهد گذشت.
این انتخابات با حضور گسترده مردم تونس در آرامش برگزار شد و طی آن نامزدهای حزب النهضه توانستند بیش از 47درصد آرا را به خود اختصاص دهند.
به این ترتیب، انقلاب 14ژانویه در تونس که توانست آغازگر سلسله انقلاب هایی در سایر کشورهای مغرب عربی و خاورمیانه باشد، موج اسلامگرایی را در منطقه فراگیر کرد و با کامل شدن جنبش بیداری اسلامی، اسلامگراها روی کار آمدند.
برگزاری انتخابات پارلمانی و روی کار آمدن احزاب اسلامگرای «آزادی و توسعه» وابسته به جماعت اخوان المسلمین و حزب سلفی «النور» در مصر و پیروزی اسلامگرایان در انتخابات پارلمانی مغرب را می توان در این راستا ارزیابی کرد. به عقیده بسیاری از آگاهان مسائل بین المللی و صاحبنظران تحولات خاورمیانه، سالی که گذشت سال پیروزی اسلامگرایان و برروی کار آمدن احزاب اسلامگرا است و این موضوع نشان دهنده استقبال مردم کشورهای مسلمان از برنامه های مدون آنهاست. به خاطر همین موضوع است که سال2012 را سال بیداری اسلامی و اسلامگرایان نامیده اند.
فراز و نشیب‌های انقلاب یمن
بیش از یک سال است که از انقلاب مردم مسلمان یمن در پرتو بیداری اسلامی در کشورهای منطقه می گذرد.
در این یک سال مردم این کشور با فراز و نشیب های مختلفی رو به رو شده اند تا اینکه استقامت و ایستادگی آنان در برابر رژیم دیکتاتوری علی عبدالله صالح نتیجه داد و دیکتاتور عبدالله صالح مجبور به انتقال قدرت به معاون خود عبدربه منصور هادی شد و یمن را به سوی آمریکا ترک کرد. انتخابات فرمایشی ریاست جمهوری موقت در شرایطی برگزار شد که تنها یک نفر نامزد یک پست بود و از آنجا که ابتکار عمل شورای همکاری خلیج فارس برای انتقال قدرت از همان ابتدا پاسخگوی مطالبات مشروع مردم نبود انقلابیون با برگزاری تظاهرات مخالفت خود را با این اقدام اعلام و تأکید کردند که انتخابات فرمایشی یمن خیانت به آرمان های انقلاب است و مردم انقلابی یمن ریاست جمهوری جدید و دولت جدید را قبول ندارند و همچنان برای تحقق اهداف انقلاب به اعتراضات خود ادامه می دهند.
انقلابیون یمن هنوز با قدرت در صحنه هستند و اعلام کرده اند که آرام نخواهند نشست و با هرگونه ابتکار عملی که منافع مردم را در نظر نگیرد مخالفت خواهند کرد.
احزاب مخالف یمن، الحوثی های جنوب این کشور و بسیاری از سازمان های یمنی ضمن تحریم انتخابات اعلام کردند که دولت جدید مشروعیت ندارد و این نظام تغییر نکرده و عوامل دیکتاتوری علی عبدالله صالح همچنان در قدرت هستند.
نظامیان یمن نیز در اعتراض به فساد فرماندهان خود که از اطرافیان علی عبدالله صالح هستند دست به تحصن و اعتراضات گسترده می زنند و مخالف ادامه دیکتاتوری بازمانده های علی عبدالله صالح در هرم قدرت هستند.
مردم یمن همچنین تأکید دارند که آمریکا و عربستان سعودی درصدد تحریف انقلاب و مصادره کردن آن به نفع خویش هستند و دخالت در امور داخلی یمن از طریق سفیر آمریکا صورت می گیرد به همین دلیل با برگزاری تظاهرات خواستار کوتاه شدن دست بیگانگان از کشور به ویژه سفیر آمریکا در یمن هستند.
در هر صورت اوضاع بی ثبات یمن فضای غبارآلودی را در کشور ایجاد کرده است و آینده این کشور را در هاله ای از ابهام فرو برده است.
به نظر نمی رسد جابه جایی قدرت در این کشور به چالش ها و اعتراضات مردمی پایان دهد بلکه برعکس تحلیلگران معتقدند یمن یا به درگیری های قومی و طایفه ای و جنگ داخلی کشیده خواهد شد و یا اینکه عبدربه منصور هادی با وضعیتی به مراتب بیشتر از علی عبدالله صالح به سرکوب اعتراضات مردمی می پردازد.
بدون شک انقلاب یمن با ابهام و موانعی عمیق تر از مصر و تونس روبه رو است اگر در قاهره و تونس تکنوکرات ها و ژنرال ها سوار بر مرکب قدرت شده اند در یمن همان گروه نظامیان و کهنه کاران سیاسی به کمک بازیگران پشت صحنه انقلاب نقش خویش را ایفا می کنند.
بازیگران اصلی انقلاب یعنی مردم یمن با اینکه صدها شهید برای تحقق انقلاب داده اند اما تأکید کرده اند که هنوز هم استوار و محکم تا پای جان ایستاده اند و بیداری اسلامی را همچون کشورهای دیگر منطقه به کشورشان خواهند آورد.
یک سال قیام علیه آل خلیفه
شیعیان بحرین همانند مردم کشورهای منطقه خاورمیانه علیه ظلم و ستم خاندان آل خلیفه به پا خاسته اند و تاکید دارند تا برقراری عدالت و اصلاحات در همه زمینه ها دست از مخالفت های خود برنمی دارند.
یک سال گذشته، بحرین شاهد تظاهرات گسترده مردمی بود. مردم این کشور با داشتن انگیزه ای بالا و روحیه ای مقاوم نه تنها رژیم آل خلیفه بلکه حامیان منطقه ای و فرامنطقه ای این خاندان را به وحشت انداخته اند.
تداخل منافع کشورهای مختلف باعث شده که این جزیره کوچک در خلیج فارس از اهمیت زیادی برخوردار شود، چرا که گسترش اعتراض ها در این کشور منافع عربستان سعودی، عمان، کویت، امارات متحده عربی، آمریکا و کشورهای غربی را به خطر انداخته و این کشورها برای سرکوب اعتراضات مردمی با آل خلیفه همدستی می کنند.
از همان روزهای آغاز انقلاب بحرین، عربستان سعودی با چراغ سبز آمریکا، انگلیس و فرانسه نظامیان خود را به بحرین فرستاد تا در کنار نیروهای امنیتی آل خلیفه اعتراضات را در نطفه خفه کنند اما عزیمت نظامیان آل سعود با پیشرفته ترین تجهیزات و ادوات جنگی باعث ترس و وحشت مردم نشد بلکه آنان را در تحقق خواسته هایشان مصمم تر کرد. کشتار معترضان بی گناه که تنها خواسته شان اجرای اصلاحات در کشور است به افزایش روزافزون نارضایتی عمومی منجر شده و اکنون پس از گذشت حدود یک سال از آغاز انقلاب بحرین، مردم این کشور خواستار سرنگونی نظام آل خلیفه و تحقق خواسته هایشان هستند. شیخ حمدبن عیسی آل خلیفه پادشاه بحرین با اینکه تاکنون بارها وعده اصلاحات داده است اما به وعده های خود عمل نکرده و سرکوب مردمی را شدت بخشیده است.
انقلابیون بحرین اعلام کرده اند که مردم بحرین هوشیار و آگاه هستند و فریب توطئه های آل خلیفه که با همدستی حامیان این خاندان صورت می گیرد را نمی خورند.
پادشاه بحرین با هدف اتلاف وقت و دور زدن انقلاب تلاش می کند که مردم را بفریبد و به نفع خویش بهره برداری کند ولی دست او برای مردم رو شده است. حضور ناوگان پنجم آمریکا در بحرین دلیل عمده حمایت آمریکا از این رژیم دیکتاتور است و سیاست سرکوب شیعیان در این کشور دقیقاً با چراغ سبز آمریکا صورت می گیرد.
مردم بحرین با تداوم اعتراضات تاکید کرده اند که تا تحقق کامل اهدافشان خیابان ها را ترک نخواهند کرد و دور جدید اعتراضات مردمی با تحصن معترضان در میدان شهدا (لؤلؤ) آغاز شده است. مردم بحرین همچون دیگر مردم منطقه از دخالت بیگانگان و ظلم و ستم حاکمان خود به ستوه آمده اند و مطمئن هستند که بالاخره استقامت آنان نتیجه خواهد داد و به پیروزی خواهند رسید.
قدرت گرفتن اسلامگرایان در لیبی
سقوط طرابلس، کشته شدن سرهنگ قذافی، دستگیری سیف الاسلام و روی کار آمدن اسلامگرایان در لیبی مهم ترین تحولات این کشور در سال گذشته بود.
انقلابی که از 27 بهمن 1389 در لیبی شروع شد در 31 مرداد 1390 نتیجه داد و انقلابیون لیبی با تصرف طرابلس به چهاردهه حکومت مطلقه معمر قذافی پایان دادند و مردم در شهرهای مختلف این کشور با فریادهای الله اکبر خود این پیروزی بزرگ را جشن گرفتند.
دو ماه پس از سقوط طرابلس، سرت آخرین پایگاه و زادگاه دیکتاتور لیبی نیز در مهرماه به دست انقلابیون افتاد و سرهنگ قذافی به دست انقلابیون کشته شد. انتشار تصاویری از جسد خون آلود وی، به نمایش عمومی گذاشتن آن و دفن در مکانی نامعلوم عبرتی شد برای دیکتاتورهایی که به جای تکیه به ملت به اروپا و آمریکا تکیه می کنند و دوستان دیروز سرهنگ اولین کسانی بودند که کشته شدن وی را تبریک گفتند!
دستگیری سیف الاسلام قذافی در 27 آبان سال 90 که از وی به عنوان جانشین سرهنگ قذافی نام برده می شد آخرین امیدهای بقایای رژیم سابق را برای بازگشت به عرصه قدرت نقش بر آب کرد. و به دنبال تصرف کامل کشور و کشته شدن قذافی و دستگیری سیف الاسلام مباحثات متعددی بین انقلابیون، مردم و کشورهای غربی در مورد حکومت آینده لیبی شکل گرفت.
کشورهای عضو ناتو که پس از تصرف طرابلس در «پاریس» گرد هم آمده بودند تا برای حفظ سلطه خود بر منابع سرشار نفتی لیبی جدید نقشه بکشند، اعلام کردند که حکومت آینده لیبی باید مدل یک حکومت دموکراسی غربی باشد. پس از این اجلاس ده ها هزار نفر از مردم لیبی در خیابان های شهرهای مختلف این کشور فریاد الله اکبر و نه شرقی و نه غربی سر دادند. و با این شعار عملا ساختار حکومت آینده لیبی را مشخص کردند.
عبدالجلیل رئیس شورای انتقالی لیبی نیز که در اجلاس پاریس مواضع سازشکارانه ای گرفته بود بعد از تظاهرات گسترده مردمی در شهرهای مختلف لیبی و تحت فشار شدید افکار عمومی، اعلام کرد اسلام منبع اصلی قانونگذاری در این کشور خواهد بود. وی در میدان شهدای طرابلس در میان هزاران لیبیایی گفت: ما مسلمان هستیم و از اسلام محافظت خواهیم کرد. به دنبال این اظهارات بود که راسموسن دبیرکل پیمان آتلانتیک شمالی ناتو از احتمال روی کارآمدن یک حکومت اسلامی در لیبی به شدت ابراز نگرانی کرد.
در میان نگرانی شدید غرب و ناتو از قدرت گرفتن اسلامگرایان در لیبی دولت جدید این کشور با 20 وزیر و با نخست وزیری «محمود جبرئیل» در 27 شهریورماه سال90 آغاز به کار کرد. و در دوم آبان ماه نیز آزادی لیبی ملی یک مراسم رسمی در شهر بنغازی اعلام شد و عبدالجلیل رئیس شورای انتقالی در حضور هزاران نفر از شرکت کنندگان در این جشن بار دیگر اعلام کرد که قوانین اسلامی منبع اصلی قانونگذاری در لیبی خواهد بود.
در حالی که مردم لیبی برای انتخابات سراسری مجلس این کشور که به گفته نخست وزیر دولت موقت در آینده نزدیک برگزار خواهد شد آماده می شوند آمریکا به دنبال تثبیت حضور خود در لیبی است. خبرگزاری ها در پنج بهمن ماه از استقرار 12هزار تفنگدار آمریکایی در شهر نفت خیز «البریقه» به بهانه ایجاد امنیت خبردادند که به گفته آگاهانه هدف نهایی آمریکا کنترل چاه های نفت و بنادر استراتژیک لیبی است. گذر زمان در سال آینده توطئه های جدید اروپا و آمریکا علیه نظام نوپای لیبی و مردم مسلمان این کشور را بیش از پیش مشخص خواهد کرد باید منتظر بود و دید که مردم و انقلابیون تا کجا حاضرند برای حاکمیت اسلام در کشور لیبی استقامت کنند.
فلسطین؛ موفقیت‌های پی‌درپی
از مهم ترین رخدادهای فلسطین طی سال گذشته می توان به تبادل اسیران فلسطینی با گلعادشالیت اسیر اسرائیلی، توافق گروه های فلسطینی بر سر اجرای پیمان آشتی ملی به ویژه توافق فتح و حماس، دیدار اسماعیل هنیه نخست وزیر منتخب حماس و محمودعباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین پس از پنج سال و توافقنامه دوحه اشاره کرد.
در سال گذشته بیش از 1000 اسیر فلسطینی در قبال آزادی شالیت اسیر اسرائیلی که بیش از 5 سال در اسارت نیروهای مقاومت بود آزاد شدند و پیروزی بزرگی برای رزمندگان فلسطینی رقم خورد.
در جریان مبادله اسیران فلسطینی جنبش مقاومت اسلامی فلسطین(حماس) بار دیگر توانمندی خود را در مقابله با سیاست های توسعه طلبانه رژیم صهیونیستی به نمایش گذاشت و کشورهای دیگر را به تحسین واداشت چرا که رژیمی که موجودیت گروه های فلسطینی را به رسمیت نمی شناخت و حاضر به مذاکره با حماس یا سایر گروه های فلسطینی نبود مجبور شد به توانمندی بالای حماس اعتراف کند و شرایط این جنبش فلسطینی را بپذیرد.
مبادله تبادل اسیران به اعتراف خود صهیونیست ها ضربه بزرگی بر پیکره رژیم صهیونیستی وارد آورد و به انزوای رژیم صهیونیستی منجر شد.
به جریان افتادن پرونده آشتی ملی فلسطینیان از دیگر تحولات مهم فلسطین در سال گذشته بود چرا که آشتی میان گروه های فلسطینی از عمده ترین راه های مقابله با تجاوزات و طرح های رژیم صهیونیستی در قدس اشغالی و کرانه باختری و غزه به شمار می رود.
با تحقق آشتی ملی میان فلسطینیان به آنها فرصت داده می شود تا وضعیت داخلی خود را سامان بخشند، اختلافات را کنار بگذارند و با موضعی متحد و یکپارچه به وظایف خود در قبال فلسطین عمل کنند.
از سوی دیگر مسئله به تأخیر افتادن آشتی ملی و ادامه اختلافات گروه های فلسطینی از جمله مسائلی بود که باعث رنجش مردم فلسطین شده بود و ملت فلسطین بارها نارضایتی خود را از وجود اختلاف و درگیری میان گروه های فلسطینی اعلام کرده بود.
توافقنامه دوحه که میان محمود عباس و خالد مشعل رئیس دفترسیاسی حماس به امضا رسید مهر تایید دیگری بر توافق آشتی ملی فلسطینیان بود. در همین رابطه گروه های فلسطینی توافقنامه دوحه را گامی جدی برای اجرایی شدن تلاش های آشتی ملی و ایجاد وحدت میان فلسطینی ها ارزیابی کردند. طبق این توافقنامه مقرر شد که دولت وحدت ملی تشکیل و محمود عباس به عنوان نخست وزیر دولت موقت و برگزار کننده انتخابات در کرانه باختری و نوار غزه انتخاب شود. پس از توافقنامه دوحه رژیم صهیونیستی محمود عباس را تهدید کرد که وی باید میان مذاکرات سازش و حماس یکی را انتخاب کند.
اتحادیه اروپا نیز حمایت از تشکیلات خودگردان فلسطین را مشروط کرد و از محمود عباس خواست دست از مذاکرات به اصطلاح صلح خاورمیانه برندارد، در غیر این صورت کمک های مالی خود را قطع خواهد کرد.
از دیگر رخدادهای فلسطین در سال گذشته افزایش حملات صهیونیست ها نسبت به شهر مقدس قدس و مسجد مبارک الاقصی است که واکنش های زیادی را از سوی فلسطینی ها و مسلمانان جهان درپی داشته است. جوانان فلسطینی در حمایت از قدس با صهیونیست ها درگیر شده اند و روزی نیست که اشغالگران صهیونیست عده ای از فلسطینی ها را بازداشت نکنند.
کشورهای عربی و اسلامی نیز با برگزاری همایش ها و صدور بیانیه های مختلف اقدام صهیونیست ها در تعرض به مقدسات اسلامی را محکوم و خواستار تحرک فوری جامعه بین الملل برای توقف جنایات رژیم صهیونیستی شده اند. اما نجات قدس از سیطره صهیونیست ها نباید محدود به صدور بیانیه ها و محکومیت ها شود بلکه مسلمانان جهان باید برای مقابله با سیاست های تجاوزکارانه رژیم صهیونیستی اقدامی جدی و تحرکی قاطع به عمل آورند و قبله مسلمانان جهان را از وجود صهیونیست ها پاک کنند.
اشغالگری اسرائیل عامل اصلی تهدید صلح است و تا زمانی که آمریکا و کشورهای غربی از این رژیم حمایت می کنند اسرائیل دست از تجاوزات خود نسبت به سرزمین فلسطین برنمی دارد. دلیل اصلی دشمنی جهان اسلام با آمریکا نیز سرکوب فلسطینیان و همدستی آمریکا با آنهاست.
نخست وزیر منتخب حماس با توافق به عمل آمده در دوحه بار دیگر ثابت کرد که این جنبش فلسطینی خواستار وحدت میان گروه های فلسطینی است و از تنش و اختلاف پرهیز می کند و مهم رأی و خواست مردم فلسطین است.
در هر صورت پایان یافتن اختلافات و تلاش های صورت گرفته برای تحقق آشتی ملی تحول مثبتی است که در صورت گرفتارنشدن به دام طرح های سازش با صهیونیست ها جایگاه فلسطین و جنبش های مقاومت را در عرصه بیداری اسلامی موجه تر می سازد.