شکست آتش‌بس؛ بحران در دولت اسرائیل

بالاخره آتش‌بس موجود میان اسرائیل و فلسطین شکسته و درهای منطقه به روی تمامی احتمالات باز شد. تلاش‌های پشت‌پرده برای فتنه‌فکنی و اختلاف میان دولت، تشکیلات خودگردان و گروه‌های فلسطینی که تاکنون از سوی اسرائیل انجام گرفته است نیز مقوله‌ای است که در این مقال نمی‌گنجد.

اسرائیل هرگز نمی‌تواند با این واقعیت کنار بیاید که خود را در کنار یک شریک فلسطینی بیابد، شریکی که باید بر سر یک میز مذاکره با آن بنشیند و از بسیاری از حقوق به ناحق خود که از فلسطینی‌ها سلب کرده است، بگذرد. تاریخ سیاسی اسرائیل برای همگان روشن است و هیچ‌ شک و شبهه‌ای در آن نیست که این رژیم براساس منطق زور و اشغال خاک طرف دیگر چه فلسطینی، چه سوری، چه لبنانی و چه مصری قوام مملکت خود را شکل داده است. اسرائیل در طول عمر سیاسی خود هرگز با هیچ منطق و قانونی جز منطق و قانون دست ساخته خود کنار نیامده است.

در هر زمانی که جامعه جهانی و منطقه تلاش کرده است که اوضاع نابسامان و بحران زده منطقه را سروسامان دهد و گفت‌وگوهای صلح را دوباره در این منطقه آشوب‌زده از سر بگیرد، این اسرائیل بود که با عناوین مختلف بر سر این راه سنگ‌اندازی کرده است و مانع از سرگیری این گفت‌وگوها شده است. جالب آنکه در طول این مدت تنها طرفی که در این زمینه یعنی نقض قطعنامه‌ها و قوانین بین‌المللی محکوم نشده است، اسرائیل بوده است. خاک کشورهای عربی و فلسطین تحت اشغال اسرائیل به سر می‌برد، جنگنده‌های اسرائیلی همیشه در حال نقض حریم هوایی همسایگان عرب خود چون سوریه و لبنان هستند، ارتش اسرائیل همیشه در حال در هم کوبیدن مناطق و مرزهای جنوبی لبنان و مناطق فلسطینی است و اگر لازم باشد بدون هیچ ترس و هراسی از تحریم‌ها و فشارهای بین‌المللی و مرزهای دیگر کشورهای عربی را نیز در هم خواهد کوبید.

دلیل این سیاست خودسرانه اسرائیل کاملا مشخص است. تا زمانی که این رژیم می‌داند در صورت قتل‌عام کامل مردم یک شهر فلسطینی و حتی عربی حق وتوی آمریکا همیشه برای نجاتش وجود دارد و تل‌آویو را از هرگونه محکومیتی حتی در حد لفظی و نه کتبی محافظت خواهد کرد، هرگز ترس و نگرانی نسبت به ادامه این سیاست‌های وحشیانه در منطقه به دل راه نخواهد داد. در حال حاضر تمامی منطقه در وضعیت انفجار قرار گرفته است. تحولات جاری در عراق و افزایش روزافزون بحران در این کشور از یک سو و به تشنج کشیده شدن اوضاع داخلی سرزمین‌های اشغالی از سوی دیگر و بالاخره بحران هسته‌ای ایران، همه و همه، منطقه را در حالتی از فوران پیش از انفجار یک آتشفشان بزرگ قرار داده است؛ گویا خاکستر این آتشفشان فعال تمامی راه‌های ممکن و طرح‌های موجود برای حل بحران منطقه را در زیر خود پنهان کرده است و در آینده‌ای نزدیک هیچ‌کس صدایی جز صدای توپ و تانک نخواهد شنید.

تجربه ثابت کرده است در هر زمانی که اسرائیل به مانور نظامی گسترده در مناطق فلسطینی اقدام کند دلیل واضح و روشن بر گسترش بحران داخلی در درون دولت اسرائیل است و همین امر نیز عامل اصلی آغاز حملات مجدد اسرائیل به مناطق فلسطینی می‌باشد. اگر کمی تامل کنیم می‌بینیم که آغاز حملات نظامی گسترده اسرائیل به مناطق فلسطین درست چند روز پیش از صدور گزارش کمیته وینو گراد یعنی کمیته تحقیق اسرائیل در زمینه عوامل شکست تل‌آویو در جنگ لبنان آغاز شد. براساس اطلاعات اولیه کمیته ایهود اولمرت، نخست‌وزیر اسرائیل و امیر پرتز، وزیر جنگ اسرائیل عامل اصلی شکست تل‌آویو در جنگ لبنان هستند و این برابر با تضعیف حزب کادیما یعنی حزب اولمرت و به حاشیه کشیده شدن این حزب به سود حزب لیکود است. دولت اولمرت در حال حاضر با خطر فروپاشی حقیقی روبه‌رو است و هیچ چیزی جز یک مانور نظامی گسترده نمی‌تواند این دولت را از صدور حکم اعدام نجات دهد.

دیگر عوامل پشت پرده آغاز مجدد حملات نظامی اسرائیل به مناطق فلسطینی را می‌توان بدین‌ترتیب تقسیم‌بندی کرد:‌

تحریک گروه‌های فلسطینی به انجام حملات موشکی به مناطق اسرائیلی تنها راه‌حل موجود برای نقض آتش‌بس بود. در واقع هدف اصلی از سرگیری این حملات به مناطق فلسطینی متوقف ساختن تلاش‌های موجود برای پایان دادن به تحریم‌های جهانی علیه فلسطین است و نقض آتش‌بس این زمینه را می‌تواند فراهم سازد و از سویی نتایج مثبت به دست آمده از سفر ابومازن به کشورهای اروپایی نیز به خودی خود به شدت کمرنگ می‌شود.

به هر حال اسرائیل به خوبی از پیامدهای این‌گونه سیاست‌های خود مطلع است و می‌داند گرچه فلسطینی‌ها به خواب طلایی خود یعنی صلح دست نمی‌یابند اما در عوض اسرائیل نیز برقراری امنیت در مناطق یهودی‌نشین را در خواب نیز نخواهد دید. گروه‌های مقاومت اسلامی فلسطین همیشه هوشیار و پابرجا و دست به سلاح خواهند ماند و ماشه تفنگ یک فلسطینی برای پایان دادن به عمر یک اسرائیلی اشغالگر همیشه آماده شلیک خواهد بود. هیچ‌کس نمی‌تواند حق مقاومت را از فلسطینی‌ها سلب کند و بی‌اعتنایی‌های جامعه جهانی نسبت به نقض صریح حقوق فلسطینی‌ها از سوی اسرائیل به چیزی جز تقویت روح برادری و همبستگی و اتحاد میان فلسطینی‌ها نخواهد انجامید.