باید ایده‌های فرهنگی به برنامه تبدیل شود

* همان طور که مقام معظم رهبری هم فرمودند ما در دوران جنگ نرم به سر می بریم. مسلما بیشترین هجمه دشمن در جنگ نرم در حوزه فرهنگ است. مشکل اینجاست که ما جبهه دشمن را بهتر از جبهه خودی شناخته ایم. در واقع محورهای داخلی و خطوط خودمان را نشناخته ایم.
یکی از متولیان این امر شورای عالی انقلاب فرهنگی است که متأسفانه در این سی سال اخیر تغییری نکرده است. به نظر شما این شورا چه کارهایی باید انجام می داده و نداده است، جایگاه اولیه و امروزی این شورا کجاست و در جنگ نرم چه توانایی هایی در مقابل دشمن دارد؟
** شورای عالی انقلاب فرهنگی نهادی متصل به ساختار سیاست گذاری و برنامه ریزی کشور در حوزه فرهنگ است و به هر حال چون یک نهاد رسمی است، همه نهادها و از هر سه قوه در این شورا دخل و تصرف دارند. نقد کردن چنین سازمانی کار خیلی سخت و پیچیده ای است. نمی توان این شورا را مثل سازمان ها و نهادهای دیگر به راحتی ارزیابی کرد.
آن داوری شما هم که فرمودید؛ این شورا در این سی سال هیچ تغییری نکرده غلط است. واقعا این طور نیست. اگرچه ساختار شورای انقلاب فرهنگی سنتی است، ولی به نظر من ترکیب متناقض و متضادی دارد. بخشی از افراد که دولتی هستند و حضور آن ها اجباری است؛ یعنی، شخصیت حقوقی اند و انتخاب آن ها اصلا دست شورا نیست. مثلا رئیس جمهور، وزیر آموزش عالی، رئیس قوه قضائیه و رئیس مجلس هر کسی باشند در این شورا حضور دارند. بنابراین حضور یک سری از افراد در این شورا ماهیت حقوقی دارد و اجباری است.
به همین دلیل داوری کردن این مجموعه خیلی کار سختی است. به دلیل وجود این ترکیب به هر حال هر چهار سال یا هشت سال قطعا تغییراتی در شورا ایجاد می شود؛ یعنی، تعدادی از افراد جابه جا می شوند، علاوه بر اینکه بعضا افرادی که از طرف رهبری انتخاب می شوند هم تغییر می کنند. به همین دلیل، من قبول ندارم که این ساختار دست نخورده است.
اما در مورد این که این نهاد بسیار مهم و ارزشمند است درست می فرمایید، چون این شورا سیاست گذار در حوزه فرهنگ عمومی کشور است و این سیاست گذاری در حوزه آموزش و پژوهش کشور، ساختارهای برنامه ریزی فرهنگی و سیاست های فرهنگی و آموزشی کشور تأثیر می گذارد.
لذا این شورا نقطه عطف و در پروژه جنگ نرم از جمله نهادهای مورد توجه است؛ هم در حوزه آفندی و هم در حوزه پدافندی. این شورا شاید جزو نهادهایی است که در پیشانی و خط مقدم مباحث فرهنگی قرار دارند؛ چه آن جایی که مورد تهاجم قرار می گیریم و چه آنجایی که می خواهیم دفاع کنیم. پس نمی شود در مقابل این نهاد، تصمیمات آن، ساختارش، نحوه مسایلی که در آن می گذرد و افرادی که در آن وجود دارند بی تفاوت بود.
به خود ساختار دبیرخانه این شورا اشکالات بسیاری وارد است. دبیرخانه در واقع قلب این شوراست. خیلی ها این را متوجه نمی شوند، فکر می کنند فرقی ندارد چه افرادی و با چه شاخصه ها، توانمندی ها و گرایش هایی در دبیرخانه حضور داشته باشند. همان طور که می دانید، فلسفه وجودی این نهاد موضوع فرهنگ است و انقلاب فرهنگی عموماً متوجه حوزه علوم انسانی بود. در علوم دیگر هم تأثیر داشت، ولی بیشترین تأثیر در حوزه علوم انسانی بود، چون علوم انسانی خودش تولیدکننده فرهنگ است. بقیه علوم در این زمینه یا منطبق کننده هستند یا مصرف کننده.
عجیب این است که تحولات زیادی در این شورا اتفاق افتاده است، غیر از حوزه فرهنگ که این نقش بزرگ هم برعهده دبیرخانه شوراست؛ یعنی، اگر افراد دبیرخانه تأملی در حوزه فرهنگ نداشته باشند یا حداقل حوزه علوم انسانی را خوب نشناسند، تأثیرات منفی بسیاری خواهند داشت، چون دبیرخانه و افراد آن تقریباً همه کاره هستند. آن ها برنامه ها را تنظیم و براساس اهمیت دسته بندی می کنند و در دستور قرار می دهند. کار دبیرخانه خیلی مهم است.
اگر افراد دبیرخانه دستی در فرهنگ نداشته باشند، ریزه کاری های فرهنگ را ندانند و متخصص در حوزه علوم انسانی و فرهنگ نباشند، باعث می شوند این شورا از مسیر درست خارج شود. متأسفانه تقریباً می توان گفت، به جز آن دوره هیجانی که افرادی مثل سروش آمدند و می خواستند تحولاتی ایجاد کنند و خودشان بعداً در جهت عکس شعارهایشان گام برداشتند، از اول انقلاب این دبیرخانه چندان تغییر نکرده است. با وجود این که آدم های بزرگ در این دبیرخانه حضور دارند، ولی این افراد نمی توانند پیشانی فرهنگی ما در جنگ نرم باشند.
* چطور با این که اعضای دبیرخانه افراد بزرگی هستند نمی توانند در حوزه جنگ نرم خوب عمل کنند؟
** حوزه جنگ نرم چون مربوط به حوزه فرهنگ است، استراتژیست فرهنگی می خواهد. تفکرات استراتژیک یعنی تفکرات منظم و برنامه ریزی شده در تبدیل منابع و سرمایه های فرهنگی به برنامه ها، سیاست گذاری ها، راهبردها و در نهایت تولید. چنین موضوعی مستلزم این است که دبیرخانه و رئیس دبیرخانه بر منابع فرهنگی کشور سیطره داشته باشند و روزنه های رخنه فرهنگی را از قبل بشناسند. دبیرخانه مثل وزیر معادن است؛ اگر شما فرد یا افرادی را برای این سازمان انتخاب کنید که هیچ تسلطی بر ذخایر و معادن فرهنگی ما ندارند، نمی توانند استراتژی تنظیم کنند.
در حوزه تولید فرهنگ اولین بحث مهم که موضع اختلاف ما با روشن فکران غرب زده هم هست همین است که به کدام سرمایه ها و ذخایر باید رجوع کنیم؛ آیا این سرمایه را باید وام بگیریم؟ وقتی سرمایه اولیه را وام بگیریم، بخش زیادی از تولید را باید صرف بازپرداخت وام کنیم و درواقع داریم برای آن ها تولید می کنیم. راه دیگر این است که به سرمایه خودمان رجوع کنیم. محل اختلاف ما با غرب زده ها در همین جاست. آن ها می گویند ما توانایی تولید فرهنگی نداریم و باید همه را از غرب وام بگیریم.
اگر شما بخواهید سرمایه فرهنگی را بر سرمایه های داخلی مبتنی کنید، اولین بحث این است که چقدر از سرمایه های فرهنگی شناخت دارید. بنابراین اول باید منابع را شناسایی و استخراج کنیم و سپس آن ها را تصفیه کنیم، چون بعداز استخراج ممکن است ناخالصی هایی وجود داشته باشد. عین این کار را ما در حوزه فقه انجام می دهیم؛ یعنی، درمیان همه منابع روایی و سرمایه های مذهبی مان می گردیم و سپس آن ها را تصفیه می کنیم تا ببینیم آیا آن روایت قابل اعتنا و اعتماد است و می توان براساس آن تولید کرد یا خیر. این تصفیه فرهنگی در حوزه ها انجام می شود، ولی متأسفانه در دانشگاه هایمان این اتفاق نمی افتد.
درحالی که شورای عالی انقلاب فرهنگی بیشتر از حوزه ها بر دانشگاه های ما تاثیر دارد، چون حوزه ها سازمان خودشان را دارند و انصافا هم این سازمان در مکانیسم خود تا امروز خوب کار کرده است و البته اگر بعد از این عدول کند، او هم می بازد. بنابراین مرحله تصفیه فرهنگی خیلی مهم است. آخرین مرحله بعداز تصفیه تولید است؛ یعنی، وقتی تمام سرمایه ها را تصفیه کردیم، آن را مبنایی برای باز تولید فرهنگی قرار می دهیم. دقیقا همان کاری که در معادن انجام می شود. فرهنگ هم ذخایر و منابع فراوانی دارد.
اگر دبیرخانه ای استعداد شناخت منابع و ذخایر فرهنگی را نداشته باشد، در شناسایی، استخراج، تصفیه و تولید فرهنگی مشکل خواهیم داشت، چون تولید یعنی تقسیم ذخایر. این نقشه جامع علمی کشور که مقام معظم رهبری سال هاست تکرار می کنند همین است؛ یعنی، همان چهار مرحله که بیان کردم.
این مراحل عین نقشه عملیاتی هستند. ما در جنگ وقتی می خواستیم نقشه عملیاتی ترسیم کنیم، بالایش نمی نوشتیم این نقشه باید مبتنی بر تفکر توحیدی باشد. این ها اسناد بالادستی است و در نقشه های عملیاتی کسی این اسناد را بیان نمی کند، چون پیش فرض است و کسی نباید از آن عدول کند. ولی جالب است که نقشه های جامع علمی کشور عموما اسناد بالادستی را تکرار می کنند.
نقشه باید عملیاتی باشد؛ یعنی، هر کسی نقشه را نگاه می کند به راحتی جایگاه خودش را پیدا کند. اگر یک منبع تولیدکننده، تصفیه کننده یا استخراج کننده است، جای خودش را بداند کجاست. در نقشه های عملیاتی وقتی فرمانده ها نقشه را پهن می کردند، هرکسی که نقشه را نگاه می کرد می توانست مواضع دشمن، مواضع خودی، امکانات، استعدادها و راه های مواصلاتی را ببیند. در آن نقشه ترسیم شده بود برای این که ما از این حالت به فلان وضعیت برسیم چه کارهایی باید انجام دهیم.
همه این ها روی نقشه ترسیم شده بود. جای هر گردان عملیاتی مشخص بود؛ یعنی، من می دانستم باید فلان قسمت را بگیرم. اگر آنجا را نگیرم، بقیه زحمت ها به هدر می رود. نقشه جامع علمی کشور هم باید همین طور باشد؛ یعنی، همه چیز در آن مشخص باشد. مثلا من که الان در یکی از پژوهشکده های علوم انسانی نشسته ام باید بدانم که قرار است چه چیزی را در اینجا عملیاتی کنم.
این ها در حالی است که چنین چیزی در کشور وجود ندارد. این کار وظیفه شورای عالی انقلاب فرهنگی بود و تشخیص آن با دبیرخانه این شورا بود. یک بار دولت روی آن دست گذاشت، یک بار معاونت علمی مجلس، یک بار خود شورای عالی انقلاب فرهنگی و یک بار هم وزارت علوم. این جمع هنوز به وجود نیامده است.
* به نظر من نقشه جامع علمی کشور این استعداد را ندارد؛ یعنی، نقشه عملیاتی نیست. فقط به کلیات پرداخته است. در صورتی که شما نقشه را می کشید تا تکلیف خودتان را بدانید و یک تصویر کلی از فضا داشته باشید. در مناطق عملیاتی وقتی یک تصویر کلی از نقشه عملیاتی تنظیم می شد، همه گردان های عملیاتی نقشه های جزئی داشتند. از بالاترین رتبه تا پائین ترین نیروی عمل کننده که دسته باشد نقشه داشتند؛ یعنی، یک فرمانده دسته می دانست وظیفه اش چیست.
در صورتی که من نوعی الان در پژوهشگاه نشسته ام و نمی دانم در حوزه تولید، استخراج یا تصفیه منابع فرهنگی چه نقشی دارم. من یک نهاد عملیاتی هستم، ولی دارم برنامه پنج ساله تدوین می کنم. این برنامه احمقانه است. بر مبنای چه، در کدام پازل و برای چه تولید می کنم؟
** در اینجا هزینه های سنگینی برای تولید برنامه ها می شود، ولی من نمی دانم در وزارت علوم، در میان آن نقشه، جای من یا این پژوهشگاه کجاست. کما اینکه دانشگاه هم نمی داند برای چه مدام دوره تأسیس می کند و دانشجو بیرون می فرستد؛ یعنی، وزارت علوم هم این نقشه را ندارد، چون نمی داند جایش در حوزه تولید کجاست و باید به چه برسد. حوزه علمیه قم هم الان سرگردان است. مثلا گروهی در موضوع نانوتکنولوژی کار می کنند و گروهی دیگر در زمینه سلول های بنیادین فعالیت دارند، چون وظیفه خودشان را نمی دانند و می خواهند در همه چیز دست داشته باشند.
قطب ها تعریف درستی ندارند و حتی می توانیم بگوییم قطبی وجود ندارد. مثلا می گویند فلان دانشگاه قطب اندیشه سیاسی است، در صورتی که آن ساختار اصلا استعداد این کار را ندارد. معلوم است که نتایج حاصل از آن چه خواهد بود. در عین حال این امر باعث موازی کاری، اتلاف سرمایه، نیرو و امکانات و بلاتکلیفی اعضای هیئت علمی می شود و شاهد کم مایگی بعضی از مسئولین خواهیم بود، چون باری به هر جهت حرکت می کنند.
* مگر می شود مدیر در مراکز علمی مدیر استراتژیک نباشد؟ مدیر مثل یک فرمانده عملیاتی باید قسمتش را هدایت کند. فرمانده بدون عملیات به درد ما نمی خورد و اصلا در جنگ معنایی ندارد. اوضاع امروز ما هم دقیقاً اوضاع جنگی است که از آن تحت عنوان جنگ نرم یاد می شود. نوک حملات جنگ نرم تولیدکنندگان فرهنگی و آن هایی هستند که ذخایر فرهنگی را می شناسند و آن را استخراج و تصفیه می کنند. آیا اصلا ما این چهار جریان را در کشور تفکیک کرده ایم؟ آیا شورای عالی انقلاب فرهنگی تا امروز روی این موضوع کار کرده است؟
** چرا ما در جنگ پیروز شدیم و حتی یک وجب از خاکمان را ندادیم؟ برای این که جای تمام این عناصر در جنگ مشخص بود؛ یعنی، ما می دانستیم قرارگاهی که سرمایه را شناسایی می کند قرارگاه خاتم است. قرارگاه هایی که کار استخراج و تصفیه را انجام می دادند قرارگاه های پنج گانه و شش گانه بودند. همین طور آرام آرام می آمد تا به گروه های عملیاتی، گردان ها و لشکرها می رسید. در صورتی که در حوزه فرهنگ چنین چیزی در کشور نداریم.
سی سال است که داریم اتلاف وقت می کنیم. به نظر من هرکدام از اساتید بزرگواری که در شورای عالی انقلاب فرهنگی حضور دارند به تنهایی افراد بزرگی هستند، ولی وقتی جمع می شوند، آن معنا را ندارند، چون آن تفکر استراتژیک در رأس آن ها وجود ندارد. آن کسی که باید این نیروها را سازمان دهی کند، از آن ها کار بخواهد و انرژی شان را تلف نکند دبیرخانه است که متأسفانه این کار را انجام نمی دهد.
* پس اشکال اول به دبیرخانه برمی گردد. بسیاری از آن ها رشته هایی نامرتبط با حوزه علوم انسانی خوانده اند.
** بله، البته همه آن ها آدم های بزرگی هستند، ولی فرد مناسبی برای این قسمت نیستند. این انتقاد است، ما نمی خواهیم کسی را تخریب کنیم، بلکه می خواهیم مشکل کار را پیدا کنیم. گیر کار ما این است که آن استاد بزرگواری که مثلا در رشته ای غیرمرتبط تخصص دارد و انسان محترم و قابل توجهی است در جای خودش قرار ندارد. او تفکر استراتژیک برای دبیرخانه شورای عالی انقلاب فرهنگی ندارد. برای همین هم نمی تواند سازمان ها را به سمت آن اهداف هدایت کند و آن 4 مرحله شناسایی، استخراج، تصفیه و تقسیم آن ها در حوزه تولید را به خوبی انجام دهد و به مرحله اجرا درآورد. به نظر من، این بزرگ ترین اشکال است.
مسلماً وقتی با این فضا وارد عملیات شویم، شکست خواهیم خورد و این سرمایه عظیم در حوزه فرهنگ ناکارآمد می شود. سی سال است که داریم این ها را تجربه می کنیم. فتنه 88 به ما نشان داد که ما در حوزه فرهنگ، به ویژه در دانشگاه هایمان، شدیداً مشکل داریم، چون بخش زیادی از سازمان دهی فتنه در درون حوزه فرهنگ و نیروهای فرهنگی بود و عین همان داستانی که در جنگ اتفاق افتاده بود تکرار شد.
در جنگ نیروهایی که به صورت کلاسیک عمل می کردند سازمان دهی مقاومت نداشتند و تفکر بسیجی به کمک آمد. چنین ظرفیتی در کشور وجود دارد و باید در حوزه فرهنگ از آن استفاده کنیم. همان طور که در دفاع از مرزهای جغرافیایی از آن استفاده کردیم، امروز هم در حوزه فرهنگ باید این تفکر به کار گرفته شود.
امروز آن نیروهایی که آماده استخراج، تصفیه و تولید هستند وجود دارند، اما آن رهبری که باید آن ها را بر مبنای یک نقشه هدایت کند وجود ندارد. متأسفانه این نقطه ضعف ماست و یقین بدانید با این وضعیت در جنگ نرم شکست خواهیم خورد. در دهه دوم و سوم انقلاب این اتفاق برای ما افتاده است؛ یعنی، خیلی از مواضع خودمان را از دست داده ایم و باید نیروهای گران قدری را شهید کنیم تا آرام آرام بتوانیم دوباره آن مواضع را پس بگیریم.
در دهه اول و دوم انقلاب این اتفاق برای ما افتاد. دراین دو دهه به دلیل این که این تفکر و رهبری استراتژیک وجود نداشت، ما بسیاری از مواضعمان را از دست دادیم و بسیاری گفتند داستان انقلاب اسلامی تمام شده است. حتی بسیاری از نیروهای انقلاب به جبهه دشمن پیوستند و باورشان شده بود که دیگر زمانه امام خمینی(ره) و به طورکلی مرجعیت سنتی به پایان رسیده است. به تعبیر کسانی مثل حجاریان دوران کاریزماتیک و آرمان های امام(ره) به پایان رسیده بود و تفکر سنتی و در رأس آن روحانیت و حوزه علمیه هم دیگر نمی توانستند مرجع قدرت باشند. به همین دلیل باید به منبع سوم حقوقی و قانونی مراجعه کنیم که منشأ آن نخبه ها، احزاب و جریان های سیاسی و تفکر مدرن است.
باید بپذیریم که دهه چهارم دهه جنگ نرم است. استراتژی های جنگ نرم چندان تفاوتی با جنگ سرد ندارد. در آن زمان جنگ میان آمریکا و شوروی بود، امروز جنگ میان تمام دنیای غرب و جمهوری اسلامی است. مسلما امروز ما یک ابرقرت هستیم. اگر نبودیم، این همه سرمایه صرف ما نمی کردند. بعضی ها می گویند انقلاب ما کار بزرگی نبود و اهمیتی ندارد، باید از آن ها پرسید اگر این انقلاب اهمیت ندارد، چرا این همه علیه آن سرمایه گذاری می کنند؟
چرا این همه شبکه های اینترنتی، ماهواره ای و برنامه های مختلف از سوی تمام بدنه استکبار جهانی و متحدانش علیه جمهوری اسلامی سازمان دهی می شود؟ چرا این اقدامات علیه کشورهای دیگر دنیا انجام نمی شود؟ معلوم است که ما در دنیا یک قدرت هستیم و کاری کرده ایم که به مذاق آن ها خوش نیامده است. در واقع ما یک نظم انحصاری را به هم ریخته ایم. به همین دلیل یک سرمایه گذاری سنگین علیه ما انجام می شود.
متاسفانه ما در بزرگ ترین نهاد برنامه ریز فرهنگی کشور این تفکر را نداریم. به نظر من شورای عالی انقلاب فرهنگی نیاز به تجدید ساختار مدیریت دارد. افرادی که وارد شورای عالی انقلاب فرهنگی می شوند، مسلما از نخبه های ما هستند. این افراد سال ها در حوزه فرهنگ کار کرده اند و صاحب سبک هستند. نباید این ها را انکار کنیم، انصافا ما بهتر از این ها نداریم. دلیل این که این مجموعه کارآمد نمی شود همان نکته ای است که گفتم؛ آن تفکر استراتژیک که باید این مجموعه را سازمان دهی کند وجود ندارد.
من تمام اشکال را در این قسمت می بینم. به نظر من اگر آن تفکر وجود داشته باشد، این بدنه مستعد را وادار به حرکت می کند. به نظر من درحوزه فرهنگ شناخت لازم از آن مراحلی که گفتم، یعنی شناسایی ذخایر فرهنگی، استخراج، تصفیه و تقسیم وظایف، وجود ندارد و اگر هم باشد، براساس یک تفکر استراتژیک نیست.
* مسأله اینجاست که آیا اعضای این شورا خودشان تفکر استراتژیک دارند یا خیر؟
** اصلا لزومی ندارد این گونه باشند. درست است که در همه این سال ها ما برنامه پنج ساله، چشم انداز و برنامه سالانه داشته ایم، ولی می بینید که یک مدیر استراتژیک با مدیریت قوی می تواند منابع را به سمت منافع ملی ببرد و دیگری همین منابع را اتلاف می کند.
* آیا می توان گفت به نوعی وظیفه این شورا را رهبری به دوش می کشد، به این دلیل که ایشان انتقال دهنده تفکر استراتژیک به نسل حاضر هستند؟
** دقیقا روی نقطه درستی دست گذاشتید. وظیفه رهبری تفکر استراتژیک نیست، چون حوزه تفکر استراتژیک حوزه عملیات است، در حالی که رهبر فصل الخطاب است و از بالا نظارت می کند تا این تزاحم ها به وجود نیاید، نظام از مسیرش خارج نشود و هر کس سر جای خودش باشد، سؤال اینجاست که در کدام بخش کشور این تفکر استراتژیک وجود دارد؟ شورای عالی انقلاب فرهنگی امروز یک قانون تصویب می کند و فردا آن را لغو می کند. عین همین موضوع در مجلس هم اتفاق می افتد.
اگر شما کل قوانینی که از اول انقلاب تا به امروز در مجلس تصویب شده است جمع کنید، فکر نمی کنم یک کتاب 100 صفحه ای بشود. در صورتی که فکر می کنم مجموع مصوبات مجلس بالای 20 یا 30 جلد 500 صفحه ای است که اکثر آن حاشیه و اصلاحیه است؛ یعنی، در موقع تصویب به اندازه کافی درباره آن قانون فکر و برنامه ریزی نکرده اند. بعد از تصویب و اجرایی شدن، پاسخ منفی بوده و نیاز به اصلاحیه داشته است. کجای دنیا هفته ای سه بار مجلس قانون تصویب می کند؟ این ها انتقادات بزرگی است که به مجلس وارد است.
در همه جای دنیا مجلس سالی دو قانون تصویب می کند و آن ها را عملیاتی می کند. وقتی مدام در حال تصویب و لغو قوانین هستند، دیگر وقتی برای پیگیری و برآورد قوانین مصوب نخواهند داشت. نمی توانند درباره آثار قوانین مصوب تحقیق کنند، زمینه های آن قانون را ببینند و آن ها را بررسی کنند. اگر این کار را می کردند، 50 جلد کتاب برای مصوبات ادوار مجلس نداشتیم. عین همین موضوع در شورای عالی انقلاب فرهنگی وجود دارد.
* به عنوان راهکاری برای برون رفت از این شرایط، به نظر شما شورای عالی انقلاب فرهنگی در موضع آفندی و پدافندی چه کارهایی باید انجام دهد؟
** شورای عالی انقلاب فرهنگی در موضع آفندی و پدافندی باید تمام هزینه ها و سرمایه های خودش را روی نقشه جامع علمی کشور متمرکز کند. اگر این نقشه نباشد، تمام این سرمایه عظیم بی معنی خواهد بود. این نقشه باید با تمام جزئیاتش در کشور اجرا شود. باید روی آن سرمایه گذاری کنند و شجاعت این را داشته باشند که انتقادات را بپذیرند. باید از کسانی که فهم درستی از نقشه دارند استفاده کنند. ابتدا باید سرمایه ها و ذخایر را شناسایی کنند، دوم نیروهای استخراج گر را تعیین کنند، سوم نیروهای تصفیه کننده را مشخص کنند و چهارم نیروهای عملیاتی را در جای خودشان قرار دهند. باید این تفکیک در کشور صورت بگیرد.
در حوزه فرهنگ این کار برعهده شورای عالی انقلاب فرهنگی است. وظیفه این شورا تعیین هیئت علمی دانشگاه ها نیست، باید تمام این کارها را تعطیل کند و ساختار نخبه های کشور را تعیین کند.در واقع باید چیزی شبیه قرارگاه خاتم الانبیاء درست کند که ترکیبی باشد از قسمت های متعددی که درحوزه های تخصصی باید نظر بدهند. این ها نباید منفک از هم باشند، چون برای مثال علوم تجربی با علوم انسانی و فنی و مهندسی هم مرز است.
بنابر این مرزهای مشترک دارند، باید نقشه عملیاتی مشترک داشته باشند. در زمان جنگ قرارگاه نجف در حوزه غرب کشور و قرارگاه کربلا درحوزه جنوب کشور فعالیت می کردند و منطقه جنوب غرب حوزه عملیاتی مشترک این دو قرارگاه بود. بنابر این باید نقشه هایشان ترکیب می شد. دقیقاً چنین چیزی باید در شورای عالی انقلاب فرهنگی هم اجرا شود، ولی متاسفانه این گونه نیست، چون بسیاری از کسانی که دراین شورا فعالیت می کنند درجنگ نبوده اند.
به نظر من بچه های تحصیل کرده و خوش فکر بسیجی باید کارگروه هایی را تشکیل دهند و وارد عمل شوند، چون عرصه جنگ نرم مرد جنگی وقرارگاه می خواهد. جنگ نرم با قرارگاه های کلاسیک گل و بلبلی امکان پذیر نیست.
اختلاف در زمان جنگ هم وجود داشت، اما این موضوع نباید مانعی پیش روی نیروهای عملیاتی باشد، ولی متأسفانه این اختلافات وارد سطوح علمی، دانشگاهی و تولیدی ما می شوند. این موضوع باعث نقض نقشه می شود؛ یعنی، همه تلاش ها را از بین می برد. رفع این مشکل نیازمند تفکر استراتژیک است که وظیفه فرمانده قرارگاه است و به نظر من فرمانده قرارگاه در شورای عالی انقلاب فرهنگی دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی است.
او رئیس ستاد مشترک قواست که فرمانده کل قوا او را برای هماهنگی نیروها تعیین می کند، به نظر من او باید رئیس شورای عالی امنیت فرهنگی باشد، چون امنیت فرهنگی چیزی کم از امنیت مرزی ندارد. در صورتی که ما اصلا شورای عالی امنیت فرهنگی نداریم. اگر داشتیم، وضعیت به این گونه که دشمنان بتوانند تا عالی ترین ارکان کشور نفوذ کنند و کسانی را که قبلا مسئولیت بزرگ داشتند شکار کنند. در فتنه اخیر کسانی که خودشان را فروختند یا اسیر دشمنان شدند نیروهای نظام بودند.
باید بدانیم که امروز عصر جنگ نرم است و آرام آرام سلاح های استراتژیک از رده خارج می شوند و سلاح های استراتژیک فرهنگی جان آن ها را می گیرند. فضای مجازی، تلفن همراه، سینما، کتاب، تئاتر و ... همه سلاح استراتژی فرهنگی هستند. چرا امرو تئاتر درکشور ما به گونه ای است که به یک قشر خاص تعلق دارد؟ انگار کسانی که در این تئاتر کار می کنند دراین کشور نیستند. فرهنگ آن ها شبیه فرهنگ طبقه نخبه در دو قرن پیش اروپاست. این افراد اصلا کاری به فرهنگ توده ندارند. علت مشکلاتی از این دست استراتژی های فرهنگی هستند. ما در استراتژی های فرهنگی دچار مشکل هستیم.