اگر کسی در حکومت گذشته خدمتی کرده نباید او را حذف کرد(!)

گروه سیاسی: غلامحسین کرباسچی، عضو حلقه شیخ پرده نشین و باند سید مهدی هاشمی، گفتگویی با هفته نامه "آسمان" (شنبه 6 خرداد 1391) انجام داده است تا نظرات خویش را درباره مشی سیاسی حضرت امام خمینی(ره) ابراز کند.
این هفته نامه که از سوی نسل سومی های باند سید مهدی هاشمی منتشر می‌شود، در گفتگوها و مصاحبه‌هایش با امام جمارانی، مجید انصاری و کرباسچی سعی کرده است، قرائت منتظری و باند سید مهدی هاشمی را از حضرت امام(ره) ترسیم کند.
گفتگوی کرباسچی، پس از یک دوره سکوت ظاهری و بعد از فتنه 1388، جالب توجه است. به ویژه آنکه مردم هنوز فراموش نکرده‌اند که وی "معاون اول دولت خیالی مهدی کروبی" بود. کابینه‌ای که وقتی آرای باطله هم از کروبی پیشی گرفتند قرار بود با زور و قلدری تشکیل شود!
آقای کرباسچی به نمایندگی از کروبی در نشستی با "شورای نگهبان" می‌گوید: «نظر آقای کروبی، ابطال انتخابات است.» این در حالی بود که وفق مکاتبات شورای نگهبان با آقایان کروبی و موسوی که مشروح آن در گزارش این شورا و در قالب کتاب "نگهبان آرا"(چاپ مرکز اسناد انقلاب اسلامی. تابستان 1388) آمده است، معترضان به انتخابات، هیچگاه گزارش ها و اسناد مستدلی در خصوص ادعای "تقلب گسترده" در انتخابات 1388 ارائه ندادند. حتی برخی از مسئولان ستادهای انتخاباتی کروبی و موسوی، از جمله نمایندگان مستقر ایشان در هیات مرکزی نظارت بر انتخابات، بر حسن برگزاری انتخابات تصریح کرده بودند.
حال بعد از این سکوت طولانی، آقای کرباسچی به آسمان چه می گوید؟ یک بند از اظهارات وی که تفسیرهای جعلی وی را از مشی حضرت امام خمینی(ره) ابراز می‌کند بیشتر مورد توجه ماست. او به "آسمان" می‌گوید: «ایشان به دنبال این بود که از همه نیروهای جامعه استفاده شود... این جمله معروف که گفتند میزان حال فعلی افراد است، معطوف به این موضوع بود که اگر کسی در گذشته کاری کرده، خدمتی حتی به رژیم گذشته کرده، اگر لغزشی داشته، نباید او را حذف کرد. ملاک حال فعلی افراد است. در حالی که حالا از این سخن امام استفاده عکس می کنند. یعنی امام دنبال پرونده سازی برای افراد نبودند.»
نص صریح جملات حضرت امام خمینی(ره) در وصیت نامه ایشان چنین است: «من در طول مدت نهضت و انقلاب به واسطه سالوسى و اسلام‏‌نمایى بعضى افراد ذکرى از آنان کرده و تمجیدى نموده‏ام، که بعد فهمیدم از دغل‌بازى آنان اغفال شده‏ام. آن تمجیدها در حالى بود که خود را به جمهورى اسلامى متعهد و وفادار مى‏نمایاندند، و نباید از آن مسائل سوء استفاده شود. و میزان در هر کس حال فعلى او است.»
بنابراین برخلاف ادعای آقای کرباسچی، حضرت امام خمینی(ره) صراحت دارند که حتی اگر شخصاً از کسی تجلیلی کرده‌اند، به تعهد آنان با جمهوری اسلامی نگریسته شود و آنان نباید از تجلیل امام نسبت به خود سوء استفاده کنند. بدیهی است، حتی اگر آقای کرباسچی زمانی در حلقه اطرافیان حضرت امام خمینی(ره) جای گرفته بود و با نظر ایشان به استانداری اصفهان، مأمور شده بود، این امر، نمی‌تواند تقابل کرباسچی با "جمهوریت" جمهوری اسلامی و رأی 40 میلیونی مردم در سال 1388 را توجیه کند.
این نوشتار بر آن است که آقای کرباسچی، نه تنها پس از حضرت امام خمینی (ره) در وفاداری و تعهد به جمهوری اسلامی، گرفتار اعوجاج و انحراف شده است، بلکه پیش از پیروزی انقلاب اسلامی نیز در حلقه افرادی بد نام و به تعبیر حضرت امام خمینی(ره) «سالوسى و اسلام‏‌نمایى» بود و اساساً به سبب حضور در همین حلقه سالوس و اسلام‌نمایی، به سرعت دئر جمهوری اسلامی بالا کشیده شد.
در روزهای نخست پیروزی انقلاب اسلامی، آقای کرباسچی، از طریق پیوند با حلقه شیخ پرده نشین و گروه ضربت، همانند عبدالله نوری، خوئینی ها، کروبی و قدرت علیخانی، به سرعت در اطرافیان حضرت امام(ره) جایی برای خود باز کرد. همان‌طور که دوستانش در گروه ضربت شاخه اصفهان-سید مهدی و سید هادی هاشمی، فتح الله امید نجف آبادی و...- خود را در حلقه اطرافیان آقای منتظری جا داده بودند.
وی از یک سو می‌خواهد، حکم صریح حضرت امام خمینی(ره) درباره «میزان حال فعلی افراد است» را نه به کارنامه افراد در خصوص تعهد و وفاداری به جمهوری اسلامی، بلکه تنها به سوابق افراد «تنزل» دهد و از سوی دیگر مایل است آن سوابق و "پرونده" ها پنهان بماند. حتی اگر به «حکومت گذشته خدمتی کرده» باشد؟!
لابد اگر مثل سید مهدی هاشمی -دوست کرباسچی- با ساواک همکاری کرد نباید او را حذف کرد.
لابد اگر مثل فتح الله امید نجف آبادی-دوست کرباسچی- با موساد و کمیته هشتم ساواک(از طریق قربانفی فر، منوچهر هاشمی و...) همکاری می کرد، نباید او را حذف کرد. چنانکه همین امید با نظر آقای منتظری رئیس دادگاه انقلاب اصفهان شد و احکام مورد نظر سید مهدی هاشمی را صادر می کرد. امید به تصریح سید احمد خمینی(قدس) در رنجنامه نهایتاً به جرم لواط اعدام شد. او کسی بود که آقای منتظری هم در خاطراتش نسبت به احکامش اعلام بیزاری می کند.
لابد اگر مثل عطریانفر-دوست کرباسچی- و شوهر خواهر عطریانفر -جواد قدیری عامل ترور حضرت امام خامنه‌ای در مسجد ابوذر- سوابق ارتباط با گروهک مجاهدین خلق داشتند، نباید آنها را حذف کرد.
لابد اگر مثل (ع) - دوست کرباسچی- ژنرال گروه ضربت، خوئینی‌ها، ناصر قوامی، کروبی و... دیگر اعضای گروه ضربت، با مدیریت ساواک، در تدارک تهاجم به بیت آیت الله العظمی گلپایگانی بودند تا جایی که ساواک را به هوس انداختند آن مرجع بزرگ از طریق همین حملات به قتل برسد، نباید پرونده آنان بازخوانی شود و نباید از جمهوری اسلامی حذف شوند.
البته نه کرباسچی و نه دوستانش هیچیک در جمهوری اسلامی حذف نشدند. بلکه گهگاه که قدرتی می‌یافتند به جای آنکه به خدمت این ملت مظلوم بپردازند، علیه جمهوریت و رای این ملت و علیه شعائر اسلامی شمشیر کشیدند.
گرچه ممکن بود، حضرت امام خمینی(ره) به تعبیر خودشان «به واسطه سالوسى و اسلام‏‌نمایى بعضى افراد...اغفال» شده‏ باشند. اما، مشی خود را برخورد قاطع با این افراد و گروهها قرار داده بودند و هشدار می دادند: «اینک باز تفاله های رژیم سابق درصددند که با کمک و همکاری گروهک های واپس زده و قلمداران غرب و شرق زده و تجدید حیات کنندو با قلم های به ظاهر خلقی و زبان های فریبنده در داخل و خارج،جمهوری اسلامی را متزلزل کنند.» (صحیفه نور. ج 14، ص 263) هشدارهایی از این دست را می‌توان فراوان در صحیفه نور، صحیفه امام و وصیت نامه الهی سیاسی آن بزرگوار یافت و ما به همین یک مورد بسنده می کنیم.
با این وصف به خود حق می‌دهیم به جای نظرات آقای کرباسچی، به پذیرش نظرات امام و مقتدای انقلاب اسلامی اهتمام بیشتری داشته باشیم و نه تنها به کارنامه افراد و سنجش میزان «تعهد و وفادارای آنها به جمهوری اسلامی» بلکه به "سوابق افراد در حکومت گذشته" هم بنگریم.
پیشتر مطالب قابل توجهی درباره آقای کرباسچی نوشته‌ایم که یادآوری اجمالی آنها خالی از لطف نیست. شاید آقای کرباسچی به همین دلیل از "پرونده سازی علیه افراد" یا به تعبیر صحیح‌تر، بازخوانی پرونده خویش، نگران شده است. در ادامه به صفحاتی از پرونده آقای کرباسچی(هفته نامه 9 دی شماره 22) اکتفا می کنیم:
 شیخ پرده نشین: اصلا سرهنگ قذافی رهبر جهان اسلام است(!)
 قذافی، یهودی زاده ای که با لقب امیرالمومنین(!)، ملک الملوک اعراب، منادی احیای خلافت فاطمیان اسماعیلی، سودای تاسیس امپراطوری شیعی در آفریقا را به عنوان بدیل جمهوری اسلامی ایران در سر داشت.
 قذافی دوست و شریک معاملات یعقوب نیمرودی(یاکو نمرودی)، یهودی زاده بغدادی، است. نمرودی موسس شبکه زیتون(شاخه ایرانی موساد)، صاحب کمپانی چند رسانه ای "معاریو" است و در پوشش قاچاق عتیقه و اسلحه، یک باند مافیایی برای خدمت به شبکه جهانی جهود دارد.
 اغلب افراد مرتبط با نیمرودی در ایران، با معامله پنهانی مک فارلین مرتبط بودند؛ دکتر هادی نجف آبادی(از نزدیکان بیت منتظری)، محسن کنگرلو (معاون امنیتی میرحسین موسوی در نخست وزیری)، علی هاشمی رفسنجانی، فریدون وردی نژاد، سید مهدی هاشمی(معدوم)، فتح الله امید نجف آبادی (رئیس اسبق دادگاه انقلاب اصفهان، از نزدیکان منتظری و عضو یاران شیخ پرده نشین) و...
 سایت آقای منتظری بخش خاطرات: «امید، از قبل از انقلاب با منوچهر قربانی فر مرتبط بود.»
 اعترافات سید مهدی هاشمی (معدوم) درباره شیخ پرده نشین: «نامبرده... محور یک معادله مهم در کشور است که جناح‌های آن را می‌توان چنین نام برد:
۱- وزارت کشور و شخص وزیر محترم کشور (محتشمی‌پور) که با پیشنهاد آقای شریعتی سرکار آمده و هم‌اکنون خط کلی ارگانهای مختلف وزارت ایشان را هدایت می‌کند. ۲- کمیته‌های انقلاب و شخص آقای سراج‌الدین میردامادی ۳- صنایع نظامی کشور و شخص مسئول آن که از عوامل آقای عطریان[فر] است. ۴- جهاد سازندگی و شخص آقای نوری(عبدالله) ۵- رادیو و تلویزیون و دو سه نفر عوامل قوی مانند بهزادیان، پناهنده و…
۶- استانداری اصفهان و آقای کرباسچی ۷- آیت‌الله طاهری ۸- دفتر تبلیغات(اسلامی حوزه علمیه قم) ۹- وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی(محمد خاتمی) ۱۰- مجلس شورای اسلامی با دوستان و عوامل خاص.»
 اعترافات سید مهدی هاشمی معدوم درباره «محمد قمصری»: «او فعلاً (سال 1366) علاوه بر خطوط ارتباطی گذشته، استانداری اصفهان؛ کرباسچی، ملک‌ مدنی شهردار را در اصفهان، افراد شاغل در قسمت سازمان تعاونی کشور، خونساری، سازگارنژاد، وزارت ارشاد آقای خاتمی، دکتر هادی (نجف‌آبادی) را نیز در حیطه ارتباطات خود داشته و به عنوان مغز متفکر و تئوریسین انقلاب [!؟] چهره خود را حفظ کرده است... او (قمصری) از همان سال اول پیروزی انقلاب با ترتیب دادن جلسات گعده، میهمانی، سور، تفریح و تحلیل توانسته تاکنون به افراد زیر مستقیم و غیرمستقیم خط خود را القا کند: آقای شریعتی، نوری(عبدالله)، روحانی(عباسعلی)، رامشه‌ای، امید(نجف‌آبادی)، علوی، عطائی، احمدی، آیت‌الله طاهری، عطریانفر، خوانساری، رضایی، ساطع و…»
اکنون جایگاه آقای کرباسچی را در میان این باندها از زبان سید رحیم صفوی ملاحظه کنیم: «نیروهای... اصفهان به دو گروه تقسیم می شدند، یک گروه نزدیک به مرحوم آیت الله خادمی بودند که بعضی از آنها با سابقه انقلابی و همراهی با امام(ره) و شهید بهشتی را داشتند... گروه مخالف آنها... با آیت الله طاهری... هماهنگ بودند. افرادی چون آقای شیخ عباسعلی روحانی، حجت الاسلام عبدالله نوری، آقای قمصری، عطریانفر، کرباسچی و ساطع از آن جمله بودند.» (از جنوب لبنان تا جنوب ایران، خاطرات رحیم صفوی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، صص 146 - 147)
غلامحسین کرباسچی، در سال 1323 در قم به دنیا آمد. پدرش "شیخ محمدصادق تهرانی" اهل علم بود. شاید دوست می داشت، فرزندش نیز مسیر درس و بحث را پیگیری کند. اما غلامحسین با ورود به دانشگاه صنعتی آریامهر(شریف)، به بازیهای سیاسی روی آورد. شاید از همین زمان بود که با "محمد عطریانفر" رفیق و با باند شیخ پرده نشین و مهدی هاشمی(معدوم) همراه شد. چه آنکه عطریانفر نیز از اصفهان به دانشگاه آریامهر آمده بود.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی که یاران شیخ پرده نشین، راه نفوذ در نظام را در پیش گرفتند، کرباسچی به ژاندارمری رفت.سپس به استانداری اصفهان رسید و در این مقام بود تا اینکه جای خود را در سال 1368 به اسحاق جهانگیری سپرد و به شهرداری تهران رسید.
در اصفهان، کرباسچی و شیخ عباسعلی روحانی، نمایندگان جریان سید مهدی هاشمی محسوب می شدند و با تاثیرگذاری بر آقای طاهری(امام جمعه وقت اصفهان) سعی می کردند در امور سپاه پاسداران و دیگر نهادهای انقلابی دخالت کنند. (بنگرید به خاطرات سید رحیم صفوی. صص 146 به بعد)
در پی عزل منتظری از قائم مقامی رهبری، بسیاری از آنانکه از قِبَل وی و با همراهی سید مهدی هاشمی یکه تاز جریانات سیاسی بودند، صورتک خود را تغییر دادند و با جابه جایی کرسی های مدیریتی خود، موقعیت سیاسی پیشین را حفظ کردند. عبدالله نوری دستور داد دیوار خانه منتظری را با بولدزر خراب کنند. سپس از سپاه درآمد و در دولت اول هاشمی، به وزارت کشور رسید. بعدهم کرباسچی را به تهران آورد تا شهردار "ام القرای عالم اسلام" باشد.