پیروزی در جنگ نابرابر

ترجمه و تنظیم: فریده شریفی
حزب الله لبنان با حمایت مردم این کشور شش سال پیش در جریان جنگ 33 روزه با رژیم صهیونیستی، پیروزی تاریخی برای خود رقم زد که پیامدهای چشمگیر آن تا به امروز ادامه دارد.
موفقیت حزب الله در هدف قراردادن ناوچه «ساعر» و انهدام گسترده تانک های «مرکاوا» که از نظر استحکام شهرتی در دنیا برای خود کسب کرده بود از جمله رویدادهای مثال زدنی این جنگ به شمار می رود.
رژیم صهیونیستی در تاریخ 12 ژوئیه 2006 (22 تیر 1385) از اقدام مقاومت اسلامی در جنوب لبنان و به اسارت درآوردن دوسرباز اسرائیلی سوءاستفاده کرد و تانک ها و جنگنده های خود را برای حمله به جنوب لبنان و تخریب شهرها و روستاهای این منطقه اعزام کرد. از همان روز آغازین جنگ مشخص بود حزب الله از توانمندی بیشتری نسبت به دشمن برخوردار است.
ارتش صهیونیستی به روال گذشته برای درهم شکستن مقاومت استراتژی جنگ از راه دور را به مرحله اجرا گذاشت به گونه ای که نیروی هوایی رژیم صهیونیستی 15 هزار بار مناطق مختلف لبنان را بمباران کرد. نیروی دریایی این رژیم نیز نواحی ساحلی را بی وقفه گلوله باران کرد و نیروی زمینی هم دست کم 160 هزار گلوله توپ، 2500 گلوله خمپاره به سوی لبنان شلیک کردند در نتیجه این حملات که با استفاده از سلاح های غیرمجاز مانند بمب های فسفری همراه بود 1200 تن از غیرنظامیان لبنانی کشته و هزاران تن زخمی و بی خانمان شدند.
در این جنگ برای نخستین بار تلفات نظامیان رژیم صهیونیستی از تلفات طرف مقابل فراتر رفت و به 117 نفررسید در حالی که حزب الله در این جنگ نابرابر و در مقابل 74 شهید داد.
این در حالی بود که این رژیم در جنگ شش روزه 1967 با ارتش کشورهای عربی مصر، سوریه و اردن فقط 16 کشته داده بود. به علاوه منابع رژیم صهیونیستی اعلام کردند 245 نظامی اسرائیلی بر اثر صدمه روحی در جریان جنگ 33 روزه دچار بیماری روانی شدند. برتری نظامی اسرائیل به ویژه در ابعاد تسلیحاتی و آموزشی در بخش های نیروی هوایی، هوانیروز و زرهی که در جنگ های گذشته سهم بسیار مهمی در جلوگیری از گسترش دامنه جنگ به داخل اسرائیل داشتند در این جنگ فاقد کارایی نظامی بود و نتوانست نقشی در جلوگیری از گسترش دامنه جنگ به داخل اسرائیل داشته باشد.
یکی از مهم ترین عوامل پیروزی حزب الله در این جنگ علاوه بر توانایی نظامی هوشیاری رزمندگان و به کارگیری پیشرفته ترین عملیات تاکتیکی و پارتیزانی، برتری و مدیریت حزب الله بر اطلاعات بوده است.
انبارهای موشک، قدرت انفجار و محل سکوهای پرتاب، اصلی ترین نیازمندی های اطلاعاتی اسرائیل در این جنگ بود که هیچ گاه نتوانست حتی به درصدی از این اطلاعات دست یابد، این در حالی است که یکی از فرماندهان نظامی رژیم صهیونیستی مدعی بود حدود 10 سال به صورت شبانه روزی مناطق مرزی کنترل می شد و همه عناصر حزب الله در سراسر لبنان زیر نظر بودند، اما در جنگ 33 روزه هیچ یک از این اقدامات نتوانست از شکست خفت بار اسرائیل جلوگیری کند و حتی از سال ها تردد و فعالیت مهندسی حزب الله در حاشیه مرزی برای آماده سازی منطقه مطلع نشده بودند.
رسانه های غربی مهم ترین عامل تحقق این جنگ و جمله رژیم صهیونیستی به حزب الله را ترس و نگرانی این رژیم از قدرت گرفتن روزمره حزب الله در منطقه ارزیابی کردند.
به عقیده این رسانه ها ترس از مقاومت باعث شد اسرائیل به حمله ای دست بزند که آینده شوم آن را پیش بینی نمی کرد و نمی دانست که این جنگ نتیجه ای جز شکست برای رژیم صهیونیستی به ارمغان نیاورد. همین عامل موجب جنگ 23 روزه غزه نیز شد.
مقامات تل آویو از قدرت گرفتن حزب الله، جنبش فلسطینی حماس و نظام بشاراسد در منطقه می هراسیدند و همین مسئله باعث شد که واکنش خود را به صورت حمله نظامی نشان دهند.
از دیدگاه تحلیلگران غربی، مثلث سوریه، حماس و حزب الله و اتحاد و همگامی آنها پیرامون مقاومت تنها عامل حمله اسرائیل به این کشورها است (همین مسئله ای که امروز نیز شاهد آن هستیم و رژیم صهیونیستی بارها نظام سوریه را تهدید به حمله نظامی کرده است).
جنگ های اعراب و اسرائیل در طول سال های گذشته نیز به همین دلیل رخ داده است.
رسانه های غربی اعتراف کردند پیش بینی مقامات اسرائیلی از تحقق جنگ با مقاومت اسلامی درست از آب در نیامد و در گردابی فرو رفتند که خود ایجاد کرده بودند.
تلاش برای آزادی گلعاد شالیت اسیر اسراییلی که توسط رزمندگان فلسطینی به اسارت گرفته شد یکی دیگر از اشتباهات رژیم صهیونیستی بود چرا که اسراییلی ها تصور می کردند با حمله به غزه طی یک روز می توانند شالیت را آزاد کنند درصورتی که اشتباه محاسباتی آنها باعث شد شالیت سال ها در زندان بماند و تا خواسته فلسطینی ها تحقق پیدا نکرد این اسیر اسرائیلی آزاد نشد.
تحلیلگران معتقدند گفته های مقامات صهیونیستی بیشتر ادعا است تا واقعیت و درعمل نمی توانند به ادعاهای خود جامه عمل بپوشانند. «دان حالوتس» رئیس ستاد مشترک سابق رژیم صهیونیستی با اتکاء به همین ادعاها وارد جنگی شد که سرانجام آن جز پشیمانی و شکست برای این رژیم نتیجه ای دربرنداشت.
به عقیده تحلیلگران، اسرائیل تصور نمی کرد حزب الله از توانمندی موشکی بالایی برخوردار باشد و پاسخ هر بمباران، حمله موشکی به نقاط مختلف اسراییل باشد.
ایهود اولمرت نخست وزیر وقت اسرائیل با چراغ سبز آمریکا وارد جنگ با حزب الله شد و می خواست با این اقدام برای خود شهرتی به دست آورد و خوش خدمتی خود را به واشنگتن ثابت کند.
اولمرت همچنین می خواست ارتش اسرائیل و سامانه دفاع موشکی موسوم به «گنبد آهنین» را آزمایش کند چرا که آمریکا برای حمایت از این سامانه موشکی 30 میلیارد دلار هزینه کرده است.
روزنامه هاآرتص در بیان علل شروع جنگ 33 روزه خاطرنشان می کنداسرائیل با شروع این جنگ می خواست شکست جنگ سال 2000 با اعراب را جبران کند.
به نوشته این روزنامه صهیونیستی، اسرائیل بخش هایی از لبنان و سوریه و فلسطین را تحت اشغال خود دارد و با شروع این جنگ ها می خواست مناطق دیگر را به اشغال خود درآورد.
هاآرتص اضافه می کند، یکی دیگر از دلایل شروع جنگ نگرانی اسرائیل از عملیات زیرزمینی رزمندگان حزب الله بود زیرا نیروهای مقاومت تونل هایی در نزدیکی مرزها حفر کرده اند که از این مناطق می توانند شهرهای اسرائیل را هدف قرار دهند.
دلیل دیگر شروع جنگ توقف حملات موشکی حزب الله بود که سامانه گنبدآهنین نتوانست به این هدف هم دست پیداکند و موشک های مقاومت را ردیابی و منهدم کند.
تحلیلگران معتقدند صرف نظر از اینکه آیا حزب الله این موشک ها را می سازد یا از کشورهای دیگر وارد می کند اما با این حال رژیم صهیونیستی از ترس حملات موشکی مقاومت همیشه در نگرانی و وحشت به سر می برد.
و مسئله جالب تر اینجاست که کشورهای منطقه در زمان تحقق این جنگ سکوت اختیار کرده بودند شاید آنان نیز می خواستند شکست های قبلی خود و تحقیرهایی که از سوی غرب و اسرائیل شده بودند به نوعی جبران کنند و حزب الله این هدف را برای کشورهای منطقه تحقق بخشیده بود.
به کارگیری مرحله ای و گام به گام این موشک ها توانست در بعد سیاسی و نظامی صدمات زیادی به رژیم صهیونیستی وارد کند و شاید بتوان گفت که علت محدودشدن دامنه جنگ یعنی گسترش نیافتن جنگ به بیروت و تل آویو و محدودشدن آن به 33 روز به دلیل همین توانمندی موشکی حزب الله باشد.
به هر صورت جنگ با قطعنامه 1701 شورای امنیت در 14 اوت 2006 (24 مرداد 1385) به پایان رسید و پیروزی درخشان دیگری برای حزب الله و شکست خفت باری برای رژیم نامشروع در تاریخ به ثبت رسید.