بازنده بزرگ

وضعیت کنونی دولت ائتلافی:

دولتی که پایه‌گذار آن آریل شارون بوده و احتمالا خلف وی هم شاهد فروپاشی آن خواهد بود، امروزه در چند قدمی اضمحلال به سر می‌برد. تنها یک عامل می‌توان برای از هم پاشیدن دولت اولمرت در نظر گرفت و آن ناکامی این دولت در مورد تامین امنیت برای شهروندان است که پس از شکست از لبنان هویدا گردید. هرچند می‌توان فساد گسترده دولتمردان این رژیم را هم به عنوان عاملی دیگر به عوامل فروپاشی ان به حساب اورد اما مسئله فساد رهبران این رژیم امر تازه‌ای نبوده و در مقطع کنونی تنها حکم کاتالیزور را برای فروپاشی آن بازی می‌کند.

در انتخابات اخیر مجلس (کنست) این حزب کادیما توانست رتبه‌ی اول را با کسب 29 کرسی از 120 کرسی را از آن خود کند، اما طبق قانون انتخابات که قالب آن بر مبنای اکثریت نسبی بنا شده است، حزبی می‌تواند دولت را تشکیل دهد که توانسته نیمی از اراء را از آن خود کند یا به عبارت دیگر بتواند حداقل 60 کرسی را بدست آورد و این راه معمولا از طریق تشکیل ائتلاف با احزاب هم‌فکر و همسو پیموده شده، در واقع آنها ائتلاف می‌کنند و سهم خود را در قدرت تضمین می‌کنند و طرفین از قبل این همکاری منافع حزبی خود را تامین می‌کنند. گرچه سکته‌ی مغزی شارون باعث کناره‌گیری وی از انتخابات گردید اما معاون اول وی ایهود اولمرت با بهره‌برداری از این حادثه توانست رتبه‌ی نخست را از آن حزب کادیما نماید. آرای دیگر احزاب هم‌بین قرار می‌باشد حزب کار 20 کرسی و احزاب شاس و لیکود هر یک 12 کرسی، اسرائیل خانه ما 11 رای و مفدال ـ اتحاد ملی 9 رای، گیل (بازنشستگان) 7 کرسی، یهدوت هتوراه (یهود تورات) 6 کرسی، میرتس 5 کرسی، احزاب اتحاد دموکراتیک ملی، پشگامان صلح و متحدین عرب هر یک 3 کرسی را توانستد از آن خود کنند. ملاحظه می‌شود که کادیما تا کسب 60 رای به 31 رای دیگر نیاز داشت و این تازه اول راه بود چرا که هرچه آرای ائتلافی دولت بیشتر باشد از پشتوانه بیشتری برای اجرای برنامه‌های خود برخوردار خواهد بود و در نتیجه در مقابل اپوزسیون داخلی قدرت مانور بیشتری خواهد داشت. لذا کابینه ائتلافی پس از مذاکرات فشرده اولمرت با احزاب دیگر و با جلب موافقت احزاب کارگر، با 19 کرسی، حزب مذهبی‌ شاس، با 12 کرسی، و حزب بازنشستگان با 7 کرسی، و در نتیجه حمایت 67 نماینده کنست تشکیل شد و هرچند که توانست به بیش از 60 رای دست یابد اما آمار 67 رای به هیچ‌وجه برای دولتی با این شعار (تعیین مرز با فلسطینیان) و با این شرایط بحرانی (بحران مشروعیت در داخل و پیروزی حماس در انتخابات و نیز شکست اسرائیل در جنگ 33 روزه) قابل اعتماد نبود و اولمرت مدتی بود که به دنبال جذب حزب (اسرائیل خانه ما) دارای 11 کرسی به رهبری افیگدور لیبرمن بود تا یک کابینه صاحب 78 کرسی که از اقتدار بالایی است را تشکیل دهد.

اما همانطور که در بالا به آن اشاره شد در پی ناکامی دولت در تامین امنیت شهروندان و رشد نارضایتی مردم از دولت، ائتلافی که در اوایل از انسجام خوبی برخوردار بوده امروزه در آستانه فروپاشی قرار گرفته هرچند ممکن است ایهود باراک علی‌رغم تلاش برای حذف ایهود اولمرت نهایتا مجبور به پذیرفتن همکاری با وی گردد. در صورتی که باراک تصمیم بگیرد حزب کار را از ائتلاف خارج کند ائتلاف 78 رایی به 58 رایی تنزل خواهد کرد و این امر موجبات فروپاشی قانونی برای دولت را در پی خواهد داشت.

در کنار این سناریوی خروج اولمرت از کابینه هم مطرح می‌باشد که در صورت تحقق این امر می‌توان انتظار داشت که ائتلاف کنونی پابرجا باشد اما منهای اولمرت.

وضعیت کنونی حزب کار:

حزب کار از 2 سال گذشته تاکنون تحولات زیادی را پشت‌سر گذاشته و تنها در طی 2 سال سومین رهبر خود را تجربه می‌کند که این امر حکایت از آشفتگی در وضعیت کنونی این حزب دارد. در 2 سال پیش عمیر پرتس توانست بر شیمون‌پرز سیاستمدار پیر و کارکشته در انتخابات درون حزبی غلبه کند و با پیوستن به ائتلاف و تصدی‌گری پست وزیر دفاع به رهبر بلامنازع حزب بدل گردد اما پس از شکست در جنگ و رشد انتقادات از عمیر پرتس، وی در نهایت مجبور گردید استعفای خود را پس از روشن شدن نتیجه انتخابات درونی حزبش اعلام بدارد که بر همین اساس در مطبوعات اسرائیلی از وی به عنوان بازنده بزرگ یاد می‌شود. هم‌اکنون وی به پایان عمر سیاسی خود رسیده و با شکست در دور اول انتخابات درون حزبی از رقیبان خود یعنی عامی ایالون و ایهود باراک و نهایتا با سرمایه‌گذاری بدوی بر روی ایالون که وی نیز از باراک شکست خود می‌توان اذعان داشت که از این سیاستمدار جز بی‌تجربگی اثری در عرصه سیاسی اسرائیل باقی نخواهد ماند.          ادامه دارد...