برای ریشه‌کن ساختن تروریسم در عراق

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

جایگاه و اعتبار مقدسات دینی ایجاب می‌کند به هر شکل که ممکن باشد از تکرار جسارت‌هائی مانند انفجار حرم مطهر عسکریین علیهماالسلام جلوگیری شود. اگر در این زمینه اقدامات جدی صورت نگیرد، تروریست‌ها و حامیان آنها به این جسارت‌ها عادت می‌کنند و در چنان وضعیتی ممکن است حوادث تلخی رخ دهد که به زیان مجموعه امت اسلامی و به نفع دشمنان مشترک و اشغالگران باشد.

توصیه به خویشتن‌داری که در پیام رهبر معظم انقلاب و پیام آیت‌الله سیستانی خطاب به شیعیان عراق بود، توصیه‌ای بجا و منطبق با مصلحت امت اسلامی است. خوشبختانه شیعیان عراق به این توصیه‌ها توجه نشان داده و عمل می‌کنند و از این طریق زمینه مساعدی برای برداشته شدن گام‌های بعدی فراهم می‌گردد.

گام‌های بعدی، یکی خارج ساختن کنترل سامرا از دست اشغالگران و اداره آن توسط دولت عراق و رهبران مذهبی این کشور است، دوم آغاز بدون درنگ بازسازی حرم مطهر عسکریین علیهماالسلام است و سوم بهره‌برداری از شرایط پیش آمده برای اخراج اشغالگران و سپرده شدن مدیریت کل عراق به دست دولت و نیروهای مردمی این کشور است. اشغالگران و تروریست‌ها باید هزینه سنگینی بابت جسارتی که به مقدسات دینی روا داشته‌اند بپردازند. حداقل این هزینه، خروج سریع و بی‌قید و شرط آنها از عراق و سپردن مدیریت و تأمین امنیت آن به دولت و مردم این کشور است.

اکنون که به دنبال انتشار اخبار مربوط به تحویل کمک‌های تسلیحاتی و تجهیزاتی آمریکا به عناصر جدا شده از القاعده، تنور ترورها در عراق داغ‌تر و حتی انفجار حرم مطهر عسکریین علیهماالسلام تکرار شده، روشن‌تر از هر زمانی میتوان به اهداف شوم آمریکائی‌ها از خلع سلاح گروه‌های شبه‌نظامی بویژه سازمان بدر و گروه سید مقتدی صدر پی برد. هرچند بسیاری از رهبران سیاسی عراق نیز از طرح خلع سلاح استقبال کردند اما از همان آغاز ارائه این طرح کاملا مشخص بود و اکنون بیشتر روشن‌شده است که این یک توطئه برای بی‌دفاع ساختن اکثریت در برابر زیاده‌خواهی‌های مشترک سلطه‌گران، افراطیون و مهره‌های منطقه‌ای آمریکاست. امروز که در نهایت بی‌شرمی، جنایت انفجار حرم عسکریین علیهماالسلام در سامرا و در جلوی چشم اشغالگران رخ داده، ‌تردیدی در این واقعیت باقی نمانده که بی دفاع نمودن اکثریت مردم عراق در برابر دشمنان مشترک، هدف اصلی این طرح بوده و به همین دلیل، آنها نه تنها نباید خلع سلاح شوند بلکه باید هر روز بیش از گذشته خود را تقویت کنند و مسلح‌تر و آماده‌تر در برابر توطئه‌ها بایستند.

منظور این نیست که این گروه‌های مسلح دست بکار شوند و با اسلحه پاسخ تروریست‌هائی که در پناه اشغالگران، حرم مطهر عسکریین علیهماالسلام را منفجر کردند و مرتکب سایر جرایم می‌شوند را بدهند،‌ بلکه منظور اینست که آنها باید آماده باشند تا اولاً‌ در برابر توطئه‌های بعدی بایستند و ثانیاً ‌امنیت عراق بویژه شهرهای مقدس را در دست بگیرند تا چنین جسارت‌هائی تکرار نشود. این، تنها راه جلوگیری از گسترش تروریسم و ریشه‌کن ساختن آن در عراق است.

اصرار اشغالگران برای خلع سلاح گروه‌های اکثریت در حالی است که در کردستان عراق گروه‌های مسلح کرد تأمین امنیت این منطقه را برعهده دارند و همه مردم کرد نیز مسلح هستند. در مناطق مرکزی عراق نیز افراطیون سنی که مرتکب شرارت می‌شوند و هر روز عده‌ای از شیعیان را به خاک و خون میکشند، ده‌ها زن را یکجا سر می‌برند، به مسجد  و حسینیه و بازار پرجمیعت رحم نمی‌کنند و حتی حرم امامان معصوم را که مورد احترام و تکریم اهل سنت متعادل عراق نیز هست منفجر می‌کنند، با کمک‌های تسلیحاتی اشغالگران مرتکب این جنایات می‌شوند و از بودجه مستقیم کاخ سفید ارتزاق می‌کنند و توسط رئیس‌جمهور آمریکا حمایت می‌شوند، با اینحال، اصرار بر خلع سلاح اکثریتی که اداره کشور حق قانونی اوست چه مفهومی غیر از بی‌دفاع نمودن مردمی که تاکنون قربانی تروریسم بودند و قرار است اکنون نیز کاملاً قربانی شوند میتواند داشته باشد؟

کسانی که در قدرت اداره عراق و تأمین امنیت این کشور توسط شیعیان، که اکثریت مردم آنرا تشکیل میدهند، تردید دارند باید در محاسبات خود و در قدرت روحی خود تردید نمایند. همین تردیدهای بی‌مورد تا امروز عراق را در چنگال خونین اشغالگران نگهداشته و هر روز بر جرأت و جسارت تروریست‌ها افزوده و مردم را به کام ناامنی و فقر و پریشانی فرو برده است. چرا رهبران سیاسی عراق به اراده خود و به قدرت مردم اعتماد نمی‌کنند؟ چرا با مطالعه تجربه حزب‌الله لبنان، به این نتیجه روشن نمی‌رسند که میتوانند با تکیه بر نیروهای جوان و مومن، عراق را اداره کنند، ‌امنیت آنرا تأمین نمایند، دست متجاوزان را از این کشور قطع نمایند و یکپارچگی و استقلال آنرا حفظ نمایند؟

امروز تنها راه نجات عراق، اعتماد به نفس رهبران سیاسی و مذهبی این کشور و اصرار بر خروج اشغالگران و مدیریت کشور توسط خود مردم است. این، کاری است که در شرایط پیش آمده فعلی کاملاً قابل انجام است و اگر این فرصت از دست برود، معلوم نیست تدارک آن در آینده میسر باشد.