سارکوزی و رویال تا دور دوم

فاطمه فرحانی

نتایج دور اول انتخابات دو مرحله‌ای ریاست جمهوری فرانسه:

نیکولاس سارکوزی (حزب محافظه‌کار) 4/30 درصد

سیگولین رویال (حزب سوسیالیست) 25 درصد

فرانسیس بایرو (حزب میانه‌رو) 8/18 درصد

ژان ماری لوپن (جبهه ملی) 1/11 درصد

این آمار و ارقام نشان می‌دهد که در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری فرانسه، خانم رویال از حزب سوسیالیست مقابل آقای سارکوزی از حزب راست‌گرا قرار خواهد گرفت و رقابت بین این دو نامزد پیشتاز خواهد بود. نتایج انتخابات همچنین نشان دهنده شکستی تلخ برای حزب کمونیست و حزب سبز (طرفدار محیط زیست) است که نامزدهای پیشنهادی تنها به ترتیب «مری جورج» تنها 8/1 درصد آرا و «دومنک وینت» 5/1 درصد آرا را به خود اختصاص داده‌اند. همچنین 3/1 درصد آرا متعلق به «جوز بو» می‌باشد که مخالف جهانی شدن و طرفدار اتحادیه کشاورزان است. در حالی که کاندیدای جوان «اولیور سانسو» از حزب تروتسکی 3/4 درصد آرا را از آن خود کرده است. از این نتایج چنین برمی‌آید که ترس رأی دهندگان چپ‌گرا از تکرار نتایج دور اول انتخابات ریاست جمهوری سال 2002 که در آن لوپن نئوفاشیست از قرار گرفتن کاندیدای سوسیالیست مقابل ژاک شیراک در دوره دوم جلوگیری کرد، به ضرر حزب‌های چپ‌گرای کوچکتر شده، چراکه مجموع آرای آنها کمتر از نصف آنچه پنج سال گذشته به دست آورده بودند، شده است. در یک نظر‌سنجی، رأی‌دهندگان سارکوزی را با 54 درصد آرا برنده دور دوم انتخابات در مقابل 46 درصد آرای خانم رویال دانسته‌اند. همچنین یکی از رأی‌دهندگان می‌گوید که بسیار خوشحال است که این رقابت به پایان رسیده و دلیل ناراحتی خود را از این انتخابات چنین بیان می‌کند که «در هفته‌های اخیر انتخابات ریاست جمهوری فرانسه به دلیل تغییر دادن به سمت شعارهای نژادپرستانه و ملی‌گرایانه بسیار ملال‌آور شده بود.»

«لوپن» در آخرین مصاحبه خود از اینکه سایر نامزدها عقاید وی را دزدیده‌اند شکایت کرد. البته صحبت‌های او واقعیت ندارد. هنگامی که کاندیدای راست‌گرا نیکولاس ساکوزی چند هفته پیش اعلام کرد که اگر انتخاب شود سیاست جدیدی را برای امور مهاجرین و هویت ملی اتخاذ خواهد کرد، رأی‌دهندگان به لوپن را به سمت خود جذب کرد. هدف سارکوزی از تأکید بر دو واژه «هویت فرانسوی» و «مهاجرت» این است که نشان دهد مهاجرین به این کشور از ویژگی‌های یک شهروند خوب فرانسوی دور هستند که این عقیده وی توسط همه احزاب ضدنژادپرستی و همچنین فرانسیس بایرو میانه‌رو محکوم شد. البته نباید فراموش کرد که «بایرو» سابقه فعالیت در دولت محافظه‌کار شیراک را نیز داشته است. اما خانم رویال از حزب سوسیالیست بعد از چند روز به عقاید نژادپرستانه سارکوزی واکنش نشان داد که این واکنش نیز کاملاً ملایم و دوستانه بود. هر چند بعد از اعلام نتایج که مشخص کرد 55 درصد آرا موافق عقاید سارکوزی است، خانم رویال با جار و جنجال عقاید سوسیالیستی خود را اعلام کرد و در سخنرانی خود گفت که هر فرانسوی موظف است پرچم این کشور را در خانه داشته باشد و در مناسبت‌های ملی آن را به اهتزاز درآورد. خانم رویال با تشویق هوادارانش به خواندن سرود ملی فرانسه عنوان کرد که این عمل نه نژادپرستانه است و نه بیگانه ستیز. اکنون بیشتر چپ‌گرایان فرانسه به همین دو دلیل ذکر شده از خواندن سرود ملی خودداری می‌کنند.

از تعداد کم آرای لوپن چنین برمی‌آید که او قادر نیست موفقیت سال 2002 خود را تکرار کند چرا که سارکوزی بیشتر آرای طرفداران وی را با شعارهای نژادپرستانه و ملی‌گرایانه از آن خود کرده است. به علاوه لوپن در آخرین هفته‌ها، رقابت انتخاباتی خود را به مصاحبه‌های مطبوعاتی در ستاد انتخاباتی خود محدود کرده و از گردهمایی و رفتن به شهرهای مختلف فرانسه خودداری می‌کرد. همچنین او تلاش ‌کرد که از شدت عقاید ضد‌بیگانه و یهودستیزی خود بکاهد و خود را طرفدار سیاهپوستان نشان دهد تا بلکه بتواند بر تعداد آرای خود بیفزاید.

تعداد آرای خیره‌کننده آقای فرانسیس بایرو میانه‌رو که سه برابر تعداد آرای وی در سال 2002 است، او را در این رقابت در جایگاه سوم قرار داده است و این می‌تواند خطری جدی برای خانم رویال به حساب آید. طرفداری خانم رویال از تونی‌بلر و تکیه کلام وی (راه سوم)، سخت‌گیری در برقراری نظم و قانون و برگزاری مراسم ملی‌گرایانه در انتهای جلسات و تجمع‌ها، بسیاری از چپ‌گرایان را به سمت آقای بایرو سوق داده است. آیا رویال می‌تواند طرفداران فراری خود به سمت بایرو را دوباره جذب کند؟ به علاوه آرای بسیار کم دو حزب کمونیست و سبز که از همپیمانان حزب سوسیالیست در دولت بوده‌اند، نشان می‌دهد که نسبت به دور دوم انتخابات ریاست‌ جمهوری گذشته تقریباً تعداد رأی‌دهندگان چپ‌گرا کاهش یافته است و مجموع آرای خانم رویال سوسیالیست تقریباً با لیونل ژوسپن سوسیالیست در انتخابات ریاست جمهوری گذشته که به شکست وی انجامید، برابری می‌کند، حزب کمونیست که طرفداران سالخورده‌ای دارد و در انتخابات گذشته بسیاری از ساختمان‌های شهرداری در شهرهای مختلف را که مدت‌ها تحت اختیار داشت، از دست داد، برای بقا تلاش می‌کند و دیگر محبوبیتی بین مردم ندارد. حزب سبز نیز که بر اثر اختلافات داخلی خود متلاشی شد، قادر نیست نامزد محبوبی را روی کار آورد، با معرفی دومنک ونیت که در دوران وزارت خود با انتقادهای شدیدی مواجه بود، اشتباه فاحشی را مرتکب شد.

بنابراین به نظر می‌رسد تنها راه بقای حزب سبز در صحنه سیاست ملی، معاملات پشت پرده با حزب سوسیالیست برای به دست آوردن کرسی‌های مجلس در انتخابات پارلمانی آینده در سال جاری خواهد بود، اما انگیزه حزب سوسیالیست برای کمک به این حزب، با نتایج ضعیفی که «ونیت» در انتخابات امسال به دست آورد، کاهش یافته است.

سارکوزی در سخنرانی خود به مناسبت پیروزی در انتخابات گفت که به موفقیت در دور دوم نیز امیدوار است. وی با این موفقیت چشمگیر لازم دانست که سیاست متعادل و دلسوزانه‌ای را در پیش بگیرد و این هدف خود را با نوشتن لیستی از اقشاری که سزاوار عشق و احترام هستند مانند فقرا، معلولین، سالخوردگان، کارگران، حقوق‌بگیران و آنهایی که از نظر اقتصادی تحت فشارند و یا در کنار خیابان‌ها رها شوند، نشان داد و خواهان فرانسه‌ای شد که در آن «تنوع» به جای محکوم شدن، تشویق شود.

اما از نظر کسانی که هفته گذشته مطلب جنجالی هفته‌نامه با نفوذ و میانه‌رو «ماریان» را مطالعه کردند، سارکوزی واقعی، ترسیده است. آقای فرانسیس کان مدیر مسوول این مجله که فردی اهل مجادله و دارای آثار فراوانی است و سال‌ها در رسانه‌های فرانسه مشهورترین و باسابقه‌ترین نویسنده بوده، هفته گذشته در مجله خود پرونده آقای سارکوزی را چاپ کرد که در آن وی در لباس ناپلئون بناپارت نشان داده شده بود. در اولین چاپ، 300 هزار نسخه از این مجله فروخته شد و 600 هزار نسخه کپی شده آن به کیوسک‌ها وارد شد.

این مجله که از آقای بایرو بیشتر از خانم رویال پشتیبانی می‌کند، تعدادی مطلب جمع‌آوری کرده که در آن‌ها سارکوزی فردی خودبین، دارای زبانی چرب و نرم و آدمکش معرفی شده است که تمام انتقادهای علیه خود را یک اعلام جنگ می‌داند. «سارکوزی با عصبانیت تمام با منتقدانش برخورد می‌کند و فریاد می‌زند که همه آنها را زجر خواهم داد و از بین خواهم برد.»

به نوشته این مجله، وی این تهدیدها را عملی خواهد کرد.

این مجله، سارکوزی را که از معدود سیاستمداران فرانسوی است که حمله آمریکا به عراق را تأیید می‌کند به عنوان فردی سختگیر و بی‌رحم معرفی می‌کند که خودبینی وی از حد گذشته و طرفدار جاه‌طلبی دیکتاتورهای تازه‌کار است. اما این منش سارکوزی، استعداد، هوش و شم سیاسی وی را سرکوب می‌کند. یکی از اعضای پارلمان فرانسه می‌گوید: من هرگز شخصی را ندیده‌ام که با چنین قدرتی هر آنچه غیر از خود در اطرافش می‌بیند از بین می‌برد. او به مثابه فرد نابینایی است که جز دنیای درون خود چیزی نمی‌بیند.

مجله «ماریان» اولین و تنها منتقد سارکوزی نیست که به موشکافی عملکرد وی پرداخته است. قاضی معروفی به نام «سرگی پورتلی» کتابی به نام «قطع رابطه» درباره سارکوزی نوشته که بر اساس شعار سارکوزی در انتخابات که اعلام کرده بود قصد دارد رابطه کشور را با گذشته سیاسی‌اش قطع کند، کاملاً هوشمندانه نامگذاری شده است. انتظار می‌رفت که این کتاب دو هفته قبل از انتخابات منتشر شود اما بر اساس گزارش خبری رسانه‌ها فشار از سوی سارکوزی موجب شد که ناشران از انتشار آن خودداری کنند، اما به هر حال این کتاب به سرعت آماده استفاده علاقمندان در اینترنت (به صورت آنلاین) شد. این تصویری بسیار وحشتناک از شخصی مخالف آزادی است که در عمل به نقشه‌های بی‌رحمانه خود هیچ محدودیتی را نپذیرفته و عاری از هرگونه حس انساندوستی است.