طرحی برای «قدرت یا وحدت»؟!

حسن کوشا

بار دیگر روزهای انتخاباتی سرنوشت ساز در کشور نزدیک است و نسخه‌پیچی گروه‌ها و جریانات سیاسی برای بهبود شرایط کشور نیز گرم کننده این تنور شده است؛ نسخه‌هایی که کمتر در آن خبری از مدل‌های درمانی اسلامی و ایرانی است و بیشتر حول محور برنامه‌هایی است که ماهیتی غیر از آنچه که خواست عمومی است، دارد.

شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۱ ساعت ۰۸:۰۷

در این بین یکی از راه حل‌های مطرح شده و نسخه‌های پیچیده شده برای بهبود شرایط کشور، پیاده شدن طرح دولت وحدت ملی از سوی جریاناتی است که خود در معرض اتهامند که روزگاری از هیچ تلاشی برای ایجاد بحران در کشور فروگذار نکرده‌اند. بحران‌هایی که نمود و اوج آن را می‌توان در حوادث فتنه ۸۸ مشاهده کرد. گرچه در همان دوره قبل از فتنه نیز برخی چهره‌های شاخص سیاسی وقت که قرابت زیادی نیز با اصلاح‌طلبان و بخشی از اصلاح‌طلبان تندرو یا همان فتنه‌گران داشتند، همین طرح وحدت ملی را برای رأی‌آوری کاندیدای مورد اقبال خود مطرح کردند و همان روز هم اقبال چندانی نسبت به آن صورت نگرفت.

این طرح درست در موقعی ‌مطرح شد که اصولگرایان سکان هدایت قوه مجریه و مقننه را در اختیار گرفته بودند و اصلاح‌طلبان پس از شکست‌های متعدد در جریان انتخابات‌های مختلف به گوشه‌ای خزیده بودند. در همین موقع بود که طرح وحدت ملی برای احیای اصلاح‌طلبان مطرح شد؛ طرحی که با انتشار مصاحبه آیت الله هاشمی رفسنجانی علنی شد.

در این مصاحبه وی در پاسخ به این سؤال «نظر خود را به صورت واضح درباره انتخابات دهم ریاست جمهوری بیان کنید؟» گفته بود که درباره انتخابات دوره دهم، اعتقاد من همان است که در جلسه‌ جامعه‌ روحانیت بحث شد و آن این است که چنانچه همه کسانی که خود را به هر نوعی جزو اصولگرایان می‌دانند، یکی از چهار نفر مطرح شده؛ یعنی حجج اسلام ناطق‌نوری و روحانی و آقایان لاریجانی و ولایتی را نامزد کنند و متفرق نشوند. بنده نیز به سهم و توان خود از نامزدی آن نامزد واحد، حمایت خواهم کرد و با جریان اصلاح‌طلب هم موافقت بشود که سهم مناسبی را در کابینه و مدیریت اجرایی کشور داشته باشد که امید بر موفقیت چنین طرحی نیز فراوان است.

این طرح زمانی حالت‌ رسمی به خود گرفت که آیت الله هاشمی رفسنجانی در همایش ۳۰ سال قانونگذاری ‌آن را علنی کرد.

وحدت ملی از دیروز تا امروز

حالا با گذشت بیش از سه سال از شکست طرح وحدت ملی، وی باردیگر سخن از این پروژه به میان آورده است. این موضوع در حالی است که اصلاح‌طلبان وضعیتی بسیار اسفناک‌تر از روزهای سال ۸۸ دارند و ریزش شدید پایگاه‌های اجتماعی آنان در پی وقایع پس از انتخابات سال ۸۸، عملاً ‌ از این جریان نامی بیشتر باقی نگذاشته است. نامی که برای حضور در انتخابات مردد است و کاندیدایی که بتواند آرای عمومی را به سمت خود جلب کند و آنان را از این انزوای خود ساخته بیرون بیاورد، در میان نیروهای خود نمی‌بیند. بنابراین باردیگر دست به دامن این چهره ‌ سیاسی ‌شده‌اند و وی نیز بار دیگر با طرح موضوع دولت وحدت ملی کوشید نظر جامعه را به سمت اصلاح‌طلبان جلب و آنان را بار دیگر شریک در حاکمیت کند. شراکتی که می‌تواند باعث خروج اصلاح‌طلبان از لاک سنگی خود شود و بار دیگر خود را در معرض افکار سیاسی جامعه قرار دهد.

وحدت ملی در کنار بحران

در این بین نگاهی به ماهیت دولت وحدت ملی در سراسر جهان، این واقعیت را نشان می‌دهد که معمولا این مدل در کشورهای بحران زده که جنگ قدرت در آنها شکل گرفته، پیاده شده است. تشکیل دولت وحدت ملی در لبنان در پی ۱۸ ماه ناآرامی‌های داخلی و به اوج رسیدن درگیری‌های داخلی در سال ۲۰۰۸، ارائه طرح دولت وحدت ملی از سوی حامیان گروهک تروریستی فعال علیه دولت سوریه موسوم به ارتش آزاد و تشکیل دولت وحدت ملی در رژیم صهیونیستی همه بیانگر این واقعیت هستند که نام دولت وحدت ملی توأم با نام بحران داخلی است. از این رو، این موضوع باید مورد بررسی و واکاوی جدی قرار بگیرد که آیا ممکن است طرح این موضوع با فشار برخی جریانات خاص برای بحرانی جلوه دادن کشور باشد؟

اصل مترقی وحدت

در کنار تمام این اما و اگرها نباید فراموش کرد که اصل موضوع وحدت در جامعه، نکته‌ای است که باید بسیار مورد توجه قرار بگیرد و رهبر معظم انقلاب نیز بارها در سخنان خود به حفظ وحدت میان مسئولان و مردم تأکید کرده‌اند. در عین حال تمامی افراد جامعه باید برای ایجاد و استقرار وحدت در درون نظام حول محور ولایت فقیه بکوشند و این اصل مترقی را چراغ راه خود در پیچ و خم جاده‌ای سازند که این روزها با سنگ اندازی‌های مختلفی از سوی دشمنان مواجه شده است. در عین حال نکته‌ای که باید بیشتر مورد توجه مردم قرار بگیرد این موضوع است که سخن گفتن از وحدت و ارائه طرح در خصوص آن باید توسط کسانی صورت بگیرد که شایستگی کافی در این خصوص داشته و در سابقه آنها چیزی جز دلسوزی برای نظام و مردم دیده نشود‌.

به قول غلامعلی حداد عادل، نماینده مردم تهران در مجلس که می‌گوید «وحدت ‌ملی به تنهایی کلمه خوبی است و مفهوم خوبی را به ذهن متبادر می‌سازد ولی باید دید این طرح از سوی چه کسانی و با چه مقصودی مطرح می‌شود؟» در مجموع باید موضوع وحدت توسط کسانی ارائه شود که چهره‌ای «وجیه‌المله» داشته باشند و مردم از هر دسته و گروه این موضوع را به خوبی بدانند که آنان چیزی جز صلاح و خیر کشور را طلب نمی‌کنند و قرار نیست خود شریک و جزیی از قدرت باشند؛ نه کسانی که خود طرفی هستند که قرار است بر سر صندلی ریاست جمهوری با دیگران رقابت کنند و پیش کشیدن موضوع وحدت طرحی برای بازگشت به قدرت است.

چراکه اگر به راستی نگران وحدت کشور بودند در همان قضایای فتنه سال ۸۸، این هزینه‌های غیر قابل جبران را متوجه کشور نمی‌کردند و وحدت کشور را به بازی نمی‌گرفتند. از این رو در خوشبینانه‌ترین حالت می‌توان ارائه طرح دولت وحدت ملی را جزیی از پازل انتخاباتی اصلاح‌طلبان برای سهیم شدن در قدرت تعریف کرد‌.