جمهوریخواهان بدون بوش

 تورستن کراوئه

10 کاندیدای جمهوریخواه پست ریاست جمهوری ایالات متحده برای اولین بار طی یک مناظره تلویزیونی رو در روی هم ایستادند. حرف‌های تندی در رابطه با اسامه بن‌لادن زده شد و در مورد ایران هم همگی اتفاق نظر داشتند اما در مورد بوش هیچیک از کاندیداها حاضر به سخن گفتن نشدند.

در اولین مناظره نامزدهای جمهوریخواه پست ریاست جمهوری آمریکا دو جمله شنیده شد که احتمالا در یادها خواهند ماند. میت رومنی در رابطه با اسامه بن‌لادن گفت: «او سزای کار خود را با مرگش خواهد داد». جان مک‌کین هم اظهار داشت: «ما هر کاری را برای به دام انداختن وی انجام خواهیم داد و خود من شخصا او را تا آستانه در جهنم همراهی خواهم کرد». در مناظره هفته گذشته دموکرات‌ها 8 نامزد پست ریاست جمهوری این حزب در پاسخ به این سوال که آیا جنگی علیه تروریسم در جریان است به دو گروه 4 نفره تقسیم شدند اما جمهوریخواهان متفقا بر این امر تاکید کردند که تردیدی در این زمینه وجود ندارد. جان ادواردز، نامزد دموکرات‌ها این سوال را از طریق ایمیل از جمهوریخواهان شرکت‌کننده در مناظره دیروز پرسید که آیا بایستی جنگ به همان شیوه نظامی ادامه یابد یا می‌توان به طرق دیگر نیز آن را ادامه داد؟ سوالی که هرگز به آن پرداخته نشد. به جز این موضوعات نکته دیگری از اولین مناظره نفسگیر جمهوریخواهان در اذهان باقی نخواهد ماند.

جان مک‌کین در ابتدای مناظره، عصبی و دستپاچه می‌نمود و این در حالی بود که دیگر سیاستمدار برجسته جمهوریخواهان یعنی رودی جولیانی که بسیار تند و سریع صحبت می‌کند برعکس وی چندان هم ـ مانند اکثر مواقع ـ دستپاچه نبود. نکته قابل توجه دیگر تکرار بیش از 50باره نام رونالد ریگان صحبت مکرر خوشبینی و نیز این نکته بود که حضار مجبور شدند نام جورج بوش را بر زبان آورده و از عملکرد وی دفاع کنند. شرکت‌کنندگان در مناظره عبارت بودند از: جیم گیل‌مور 57 ساله فرماندار سابق ویرجینیا، رودی جولیانی شهردار سابق نیویورک، مایکل هاک آبه 51 ساله فرماندار سابق آرکانزاس، میت رومنی 60 ساله فرماندار سابق ماساچوست، تامی تامپسون 65 ساله فرماندار سابق ویسکانسن، سام براون‌بک 50 ساله سناتور کانزاس، جان‌ مک‌کین 70 ساله سناتور آریزونا، دانکان هانتر 58 ساله نماینده کنگره از کالیفرنیا، رون پاول 71 ساله نماینده کنگره از تگزاس و تام تانکر و نماینده کلرادو، نیمی از نامزدهای حاضر در این مناظره سابقه کار دولتی دارند و این در تعارضی آشکار با نامزدهای دموکرات‌هاست که در بین آنها یک نماینده کنگره که قبلا شهردار بوده یک فرماندار اسبق و 6 سناتور اسبق و فعلی حضور دارند. در سنا است که هنر مناظره و سخنرانی نمود پیدا می‌کند. داشتن موفقیت در سنا مستلزم داشتن توانایی در سخنرانی است. مناظره دموکرات‌ها فرصتی هالیوودی داشت و این فقط به علت حضور ستارگانی چون هیلاری کلینتون و اوباما و یا به دلیل حملات تند دو تن از مخالفان سرسخت جنگ ـ از بین کاندیداهای دموکرات ـ به این دو پیشاهنگ برجسته دموکرات‌ها نبود. در مناظره جمهوریخواهان اما نه نشانی از حضور ستارگان بود و نه تک مخالف جنگ ـ رون پاول ـ حمله‌ای انجام داد. به همین دلیل هم با آنکه مناظره در نزدیکی مزار ستاره سابق هالیوود یعنی رونالد ریگان برگزار شد فرصتی هالیوودی نداشت.

تعداد هواداران حزب جمهوریخواه دائما در حال کاهش یافتن است. آنها همچنین می‌دانند علت این رویگردانی پولی است که کنگره تحت سیطره حزب آنها در رابطه با جنگ عراق حیف و میل می‌کند و رئیس‌جمهور‌شان یعنی بوش هم هیچ اقدامی علیه آن انجام نمی‌دهد. به همین دلیل همه کاندیداها متفق بر یک نکته تاکید کردند: با انتخاب شدن آنها حیف و میل کنگره هم خاتمه خواهد یافت و آنها چنین بودجه‌هایی را وتو خواهند کرد و آن‌گونه که جان مک‌کین گفت: «کاری خواهم کرد که اسراف‌کنندگان بودجه در آمریکا انگشت‌نما شوند». در مورد موضوع عراق همه افراد، حتی رون پاول متفق‌القول بودند که اشتباهاتی رخ داده اما سقوط صدام و استراتژی جدید تحت هدایت ژنرال دیوید پطروس صحیح است. آنها از پاسخ به این سوال که چه نمره‌ای به سیاست بوش در عراق می‌دهند طفره رفتند و گفتند که نمره‌ها را بعد از پایان امتحان می‌دهند و هنوز امتحان به پایان نرسیده است. علاوه بر آن به موضوع عراق در طی این مناظره به عنوان پیش‌درآمد موضوع ایران پرداخته شد. در مورد ایران همگی یک رای بودند که به هیچ‌وجه نباید اجازه دستیابی احمدی‌نژاد را به سلاح‌های هسته‌ای داد و در عین‌حال گفتند که جنگ علیه ایران به واقع آخرین راه است و به ویژه جان مک‌کین بر این موضوع تاکید کرد. نام جورج دبلیو بوش طی این مناظره کمتر از 10 بار به زبان آورده شد. نامزدها در خاتمه گفتند او مردی است که در پی ایمن کردن ایالات متحده است و صادقانه هم این خواسته را دنبال می‌کند. پس از 90 دقیقه آنچه پایان مذاکراه را تحت‌الشعاع قرار داده بود احساسی نامشخص بود: دموکرات‌ها سخنران‌های بهتری دارند اما نامزدهای جمهوریخواهان و حداقل افرادی مانند جولیانی مک‌کین و رومنی ریشه‌دارتر به نظر می‌رسند. آنچه اینان ـ دموکرات‌ها ـ کم دارند بن‌مایه است و این نکته گاه نزد کلینتون، اوباما و جان ادواردز نمود پیدا می‌کند. آنها وعظ و خطابه نمی‌کنند بلکه خیلی ساده فقط به پاسخ مربوطه می‌پردازند و این می‌تواند در متروپول‌هایی مانند بوستون و یا نیویورک که هنر مناظره روشنفکرانه بسیار مورد اهمیت و توجه قرار می‌گیرد نقش مهمی در مبارزات انتخاباتی سال 2008 ایفا کند.