اعلام جنگ؟!

سیدعلیرضا کریمی / روزنامه‌نگار

کارت زرد به وزیر آموزش و پرورش در آستانه روز معلم یک معنی بیشتر نمی‌تواند داشته باشد و آن اعلام جنگ با دولت روحانی در سال جدید است.

گفتن و پرداختن به رفتار مجلس با دولت روحانی به بحثی کلیشه‌ای تبدیل شده است اما نکته این است که دولت باید بداند امسال به غیر از معضلاتی چون اقتصادی، سیاست خارجی و... با یک مشکل بزرگ دیگر به نام «مجلس اصولگرا» دست به گریبان است.

مجلس فعلی نشان داده که کلامش با رفتارش همخوانی ندارد، یعنی اگرچه سران بهارستان از تعامل با روحانی سخن می‌گویند و روابط را مثبت ارزیابی می‌نمایند اما این کارت زردهای متوالی از یک تناقض آشکار سخن می‌گوید.

دیروز لیدری سوال از فانی وزیر آموزش و پرورش بر عهده کسی بود که از نزدیکان احمدی‌نژاد است و کاندیدای مطلوب وی در انتخابات ریاست جمهوری ناکام مانده بود. اگر این مجلس به کلام خود اعتقاد داشت نبایستی اینگونه وزیر را با کارت زرد بدرقه می‌کرد. اما رای 115 نماینده مجلس حاکی از این است که تندروهای بهارستان در واقع برای باقی نمایندگان تعیین تکلیف می‌کنند.

از سوی دیگر به نظر می‌رسد کارت زرد دیروز باز هم ضرورت تشکیل فراکسیون اعتدال یا هر نام دیگر را مجددا به اعتدالیون یادآوری می‌کند.

اظهارات برخی نمایندگان طی چند روز گذشته حاکی از آن است که جریان خزنده‌ای علیه دولت در مجلس شکل گرفته است و عده‌ای به صورت سازماندهی شده به دنبال زمین زدن دولت هستند. این افراد در طول چند ماه گذشته با القائات خود حتی توانسته‌اند اصولگرایان معتدل‌تر را نیز تحت تاثیر قرار دهند به طوریکه از فراکسیون رهروان فقط نامی باقی مانده است و اعضای آن دنباله‌روی فراکسیون اصولگرایان هستند. پس اعتدالیون باید هر چه سریعتر ضرورت تشکیل فراکسیونی ضرب‌گیر را دریابند.

ضمنا آقای روحانی بایستی تاکنون متوجه شده باشد که سرمایه‌گذاری بر روی غالب اصولگرایان عملی بیهوده است و بهتر است نگاه خود را متوجه اردوگاه اصلاح‌طلبی کند. این نکته به این معنی نیست که با جناح اصولگرا گلاویز شود اما حساب باز کردن بر روی این جناح عملی عبث است. رئیس دولت با تحقق شعارهای اصلاح‌‌طلبی خود، از یکسو می‌تواند جناح چپ را در کنار خود ببیند و از سوی دیگر همچنان حمایت مردم را داشته باشد. چرا که میان انتظارات مردم و اصلاح‌طلبان ارتباط تنگاتنگی وجود دارد و این دو در واقع از یک مسیر می‌گذرند.

همانطور که دکتر روحانی خود به آن اذعان کرده دولت نبایستی از کارت‌های زرد مجلس نگران باشد. کارت زرد، سوال، تذکر و حتی استیضاح جزو حقوق مجلس است و نمی‌توان و یا بهتر بگویم حق نداریم این حق را نقض نماییم. پس در عین حالی که مجلس این حق را دارد دولت نیز بایستی مسیری که مردم انتخاب کرده‌اند را با قوت ادامه دهد هرچند در این مسیر تلفات داشته باشد. اردوگاه اصلاح‌طلبی و اعتدالی با چند استیضاح از رجال سیاسی تهی نخواهد شد.

مع‌الوصف رئیس‌جمهور با توجه به تلفاتی که امسال و سال آینده خواهد داشت بایستی پشتیبان حامیان خود باشد تا در میدان بتواند عرض اندام کند. مثلا در عرصه رسانه‌ای بعضا مشاهده شده دولتی‌ها بیش از رسانه‌های مستقل به رسانه‌های مخالف دولت توجه نشان می‌دهند تا مبادا خم به ابرو بیاورند. این رفتار مرضیه نیست.

جان کلام اینکه دولت نمی‌تواند با تسامح و تساهل این مجلس را کنترل کند و بایستی به دنبال راه‌کارهایی باشد که مواردی از آن ذکر شد.