افغانستان؛ گورستانی برای ناتو

«این‌که افغانستان به زودی تبدیل به قبرستانی برای ناتو خواهد شد، احتمال بسیار واردی است زیرا این کشور پیش از این نیز قبرستان بسیاری از نیروهای خارجی تجاوزگر بود.

افغانستان پیش از این قبرستان نیروهای اتحاد جماهیر شوروی بود و قبل از آن نیز سرزمین آرزوهای امپراطوری انگلیس، امپراطوری که نتوانست هیچ‌یک از خواب‌های طلایی خود را در این سرزمین رویایی محقق سازد.»

به گزارش ایسنا، تریبیون میدیا سرویس (S.M.T) با ارایه تحلیلی درباره افغانستان تحت عنوان «افغانستان؛ گورستانی برای ناتو» می‌نویسد: «تاریخ افغانستان تاریخی بس شگفت است، این کشور همیشه مورد توجه ابرقدرت‌های خارجی بوده است و برغم آن‌که بسیاری از این قدرت‌ها توانستند وارد خاک افغانستان شوند اما دیری نگذشت که با تحمل بدترین و سنگین‌ترین شکست‌ها و هزینه‌ها این کشور را ترک کردند.

از حملات گسترده اسکندر در قرن سوم پیش از میلاد و شکست تلخ و بزرگ وی در افغانستان و بلوچستان تا شکست اتحاد جماهیر شوروی، انگلیس و بالاخره نیروهای ناتو.

این روایت‌ها داستان، رمان یا افسانه نیست بلکه واقعیت‌های تاریخی هستند که در تاریخ به ثبت رسیده است.»

در ادامه این تحلیل آمده است: «ناتو که از حس مسوولیت‌پذیری و اخلاص نیروهای خود مطمئن بود به درخواست آمریکا برای حمایت از بازسازی افغانستان وارد این کشور شد و در دولت حامد کرزای که  پس از شکست گروه طالبان و با حضور و حمایت آمریکا تشکیل شد فعالیت خود را در افغانستان آغاز کرد. امروز ناتو عملیات نظامی گسترده‌ای را با عناصر طالبان در افغانستان دنبال می‌کند.

هزینه‌های سنگینی که نیروهای ناتو در افغانستان تا به امروز داده‌اند منجر به آن شده است که بسیاری از رهبران اروپایی به فکر ارزیابی مجدد خود برای بقای نیروهایشان در افغانستان بیفتند.

امروز بعد سیاسی و امنیتی حضور نیروهای ناتو در افغانستان صرفا به بعد نظامی تبدیل شده است و هزینه‌های سنگینی که در این زمینه به نیروهای ناتو در افغانستان وارد شده است به شهروندان غیرنظامی افغان نیز تعمیم پیدا کرده است به‌گونه‌ای که امروز مردم غیرنظامی افغانستان بیش از عناصر طالبان مورد هدف قرار می‌گیرند و در بسیاری از حملات جنگنده‌های ناتو، غیرنظامیان افغان هدف قرار داده می‌شوند تا نیروهای طالبان.

میدیا سرویس در تحلیل خود می‌آورد: «در واقع وضعیت فعلی نیروهای ناتو در افغانستان باز هم باز می‌گردد به اشتباهات فاحش سیاست‌های خارجی دولت بوش.

این دولت بدون داشتن اطلاعات کافی از وضعیت موجود در افغانستان و بدون کسب آگاهی‌های لازم نسبت به ماهیت و هویت ملت افغانستان برنامه‌ریزی‌های قبل و بعد از جنگ افغانستان را پی‌ریزی کرد.

تمامی عناصر گروه طالبان به طایفه پشتون‌ها، بزرگترین طایفه افغان که تا منطقه مرزی پاکستان گسترش دارد، وابسته‌اند.

از آنجایی که اروپایی‌ها چون آمریکایی‌ها چندان تمایل و اصراری بر ادامه تلفات سنگین جنگی آن هم در جنگی که نتایج پایانی‌اش همان ابتدا مشخص بود، ندارند و تلاش می‌کنند که با حداکثر هزینه، امکانات و نیرو گروه طالبان در افغانستان را شکست دهند و فعالیت عناصر این گروه را ریشه‌کن کنند اما این امر میسر نیست زیرا متوقف ساختن فعالیت طایفه‌ای که بیش از 5/12 میلیون نفر جمعیت در افغانستان و 28 میلیون نفر جمعیت در پاکستان و 40 تا 45 میلیون نفر جمعیت در کل جهان دارد امکان‌پذیر نیست. سرنوشت و آینده افغانستان باید در نهایت توسط افغان‌ها تعیین شود و رهبری این کشور در تمامی امور باید به دست افغان‌ها انجام گیرد، بنابراین ماموریت ناتو در افغانستان ماموریت شکست‌خورده‌ای است و رهبران اروپایی باید پیش از گسترش دایره شکست اقدامات لازم برای خروج خود از افغانستان را مهیا سازند.»

در ادامه این تحلیل هم‌چنین آمده است: «بزرگترین اشتباه ناتو آن بود که از یک سازمان ائتلافی اروپایی دفاعی-امنیتی به یک بازوی توانمند برای سیاست‌های خارجی آمریکا تبدیل شد و در همین حال بود که سیاست‌های خارجی آمریکا از 11 سپتامبر دچار تغییرات شگرف شد تغییراتی که به شکل فاجعه‌باری برای منافع ایالت متحده آمریکا و همپیمانان آن زیان‌بار بود.

درک این واقعیت گرچه برای اروپایی‌ها در طولانی مدت حاصل شده است اما در حال حاضر بسیاری از رهبران اروپایی سیاست‌های خود را براساس این واقعیت دنبال می‌کنند.

گوردن براون، نخست‌وزیر آینده انگلیس، دولت آلمان، هلند و فرانسه در تازه‌ترین موضع‌گیری‌های خود نسبت به قضیه فعالیت ناتو در افغانستان اشاره‌هایی مبنی بر تمایل خود جهت خروج نیروهای خود از افغانستان ارائه داده‌اند.

نیکولا سارکوزی، رئیس‌جمهور فرانسه که به نزدیک‌ترین فرد به دولت بوش معروف است اخیرا اعلام کرده است ادامه مشارکت نیروهای فرانسوی در افغانستان امری حتمی نیست.

فرمانده نظامی ناتو نیز اعلام کرده است باید تغییرات جدی در تاکتیک‌های ناتو انجام گیرد.» در پایان این تحلیل‌ آمده است: «با وجود تمامی این واقعیت‌های موجود به این نتیجه می‌رسیم که رهبران اروپایی باید به‌گونه‌ای کاملا منطقی و با توجیه‌های قانع‌کننده زمینه لازم برای خروج خود از افغانستان را مهیا سازند، در غیر این صورت افغانستان بار دیگر به گورستانی برای نیروهای خارجی تبدیل خواهد شد و این نیروها مطمئنا سربازان ناتو خواهند بود.

موضوع دیگری که می‌تواند وضعیت ناتو و موقعیت اتحادیه اروپا را ترمیم کند آن است که ناتو و این اتحادیه به سرعت خود را از بازی جنگ با تروریسم جهانی که به واسطه آمریکا رهبری می‌شود خارج سازند زیرا این جنگ بیش از آن‌که برای رویارویی با تروریسم باشد و منجر به ریشه‌کنی تروریسم شود برای تحقق اهداف نومحافظه‌کاران آمریکایی با گرایشهای تند صهیونیستی است و منجر به گسترش فعالیتهای تروریستی در جهان شده است.

امروز منافع تمامی همپیمانان آمریکا چون آمریکا در خطر است بنابراین تن دادن به سیاستهای آمریکا و یا حتی همراهی با این سیاستها به نفع هیچ یک از کشورهای اروپایی نیست.»