بحران عمیق میان جمهوریخواهان

پاتریک مارتین

مذاکرات ریاست جمهوری در سیمی ولی کالیفرنیا تاثیر مخرب ناکامی بوش بر حزب جمهوریخواه را نمایان می‌سازد. شش سال و نیم پس از به قدرت رسیدن جورج بوش و به لطف دادگاه عالی و نه رای مردم آمریکا دولت او به قدری منزوی و نامحبوب است که جمهوریخواهانی که بر سر جانشینی او رقابت می‌کنند حتی اشاره‌ای به او نمی‌کنند. تنها یکی از 10 نامزد ریاست جمهوری طی جلسه‌ای 90 دقیقه‌ای از بوش نام برد. حتی هنگامی که کریس ماتیوز، رئیس جلسه از نامزدها خواست تا توضیح دهند که چه تفاوتی با رئیس‌جمهور قبلی خواهند داشت هیچکس به نام بوش که نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که از زمان ریچارد نیکسون به این سو منفورترین رئیس‌جمهور است، اشاره‌ای نکرد.

هیچیک از نامزدهای جمهوریخواه در اولین دور از پرسش‌ها چندان به موضوع مهم سیاست دولت بوش که حمله به عراق و اشغال آن است نپرداخت. پس از 5 دقیقه بحث نه رئیس جلسه و نه نامزدها مجددا به این موضوع اشاره نکردند.

اگر موضوعاتی که در بحث به آنها اشاره نشد مانند بهداشت، اقتصاد، فقر، اشتغال، نابرابری اجتماعی، تبعیض‌ نژادی، کسر بودجه، جاسوسی داخلی آژانس امنیت ملی آمریکا، شکنجه غیرقانونی سیا در گوانتانامو و جنگ افغانستان را فهرست کنیم مشخص می‌شود که در این بحث به موضوعات مهم اجتماعی و سیاسی که مردم آمریکا با‌ آن روبه‌رو هستند پرداخته نشد. به جای آن در مورد موضوعاتی که عناصر واپسگرای مسیحی تحمیل می‌کنند مانند سقط جنین، حقوق همجنس‌بازان و تحقیقات روی سلول‌های بنیادی بحث شد.

90 درصد نامزدها گفتند که از تصمیم دادگاه عالی آمریکا برای غیرقانونی اعلام کردن سقط جنین استقبال می‌کنند. 80 درصد نامزدها با تصویب بودجه برای تحقیق روی سلول‌های بنیادی مخالفت کردند. تامی تامسون، فرماندار سابق ویسکانسین در پاسخ به سوالی اظهار داشت که باید به شرکت اجازه داد که کارمندان همجنس‌بازان را اخراج کنند.

3 نفر از نامزدهای ریاست جمهوری سناتور براون بک، تام تاکردو و مایک‌ هاکابی که دیدگاه‌های مذهبی دارند مخالفت خود را با نظریه علمی تکامل اعلام کردند. نامزدها علاوه بر توجه به اصول مسیحیت علاقه شدید خود را به کاهش مالیات طبقه مرفه و شرکت‌ها نشان دادند. هنگامی که ماتیو از آنها خواست نام مالیاتی را که کاهش خواهند داد، بگویند آنها گذشته از حفظ کاهش‌های مالیاتی بوش کاهش‌های مالیاتی بیشتری را برای طبقه مرفه وعده دادند.

از «میت رامنی» فرماندار سابق ماساچوست پرسیدند که از چه چیز آمریکا بیشتر بدش می‌آید؟‌ او حتی به یک مورد اشاره نکرد. نه به تبعیض نژادی اشاره کرد نه به بی‌عدالتی و حتی بی‌اخلاقی یا مصرف مواد مخدر. او گفت: «من آمریکا را دوست دارم.»

هنگامی که از هاکابی پرسیدند در مورد مدیریت جورج بوش بر جنگ عراق چیزی بگوید، گفت: «بیش از 4 سال از جنگ عراق گذشته است و ما هنوز در اواسط امتحان هستیم. باید صبر کنیم تا ببینیم نتیجه چه می‌شود.»

براون بک اظهار داشت اقدام دادگاه عالی در محروم کردن زنان از حق تصمیم‌گیری برای بچه‌دار شدن روزی با شکوه در آزادی بشر محسوب می‌شود.

سناتور جان مک کین که مبارزه انتخاباتی‌اش با وجود افزایش مخالفت‌های عمومی با جنگ عراق در نظرسنجی‌ها با افول روبه‌رو شده است از جنگ عراق حمایت کرد و آشکارا اعلام کرد برای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح‌های هسته‌ای به جنگ ایران خواهد رفت. جولیانی نیز اخیرا در نظرسنجی‌ها با کاهش محبوبیت روبه‌رو بوده است.

تمام نامزدهای جمهوریخواه و نه فقط جولیانی ظاهرا بیشتر به جای رقابت بر سر نامزدی خود به اقدامات دیگر می‌پردازند. این مساله تا حدودی به زمینه‌های سیاسی و سرمایه‌داری فعلی باز می‌گردد که بخش‌های تصمیم‌‌گیرنده صنایع حمایت خود را به حزب دموکرات معطوف ساخته‌اند و از دموکرات‌ها انتظار دارند که برنامه جنگ جمهوریخواهان را به سرانجام برسانند و از حکومت بوش و چنی موثرتر واکنش نشان دهند.

اما روند متحجرانه در پیش است. با وجود آنکه تنها بخش کوچکی از مردم آمریکا از برنامه‌های سیاسی نیمه فاشیستی حزب جمهوریخواه حمایت می‌کنند جمهوریخواهان در بیش از 3 دهه گذشته بر سیاست رسمی آمریکا سلطه داشته‌اند. اکنون افکار عمومی در آمریکا به شدت به سمت چپ متمایل گشته است که در انتخابات سال 2006 کنگره و در نظرسنجی‌ها خود را به صورت حمایت اکثریت مردم از خروج فوری از عراق نشان داد. ممکن است حزب جمهوریخواه خود قربانی فاجعه‌ای شود که دولت بوش با آن روبه‌روست.