سکوت سیاسی محض در دانشگاه‌ها معقول نیست

عضو موسس حزب نواندیشان ایران اسلامی گفت: نوع رویکرد افراطی‌ برخی از نمایندگان گروه‌های سیاسی در دانشگاه‌ها، یا حتی اتخاذ مواضع افراطی از سوی برخی از تشکل‌های دانشجویی در قبال وقایع کشور، باعث ایجاد نوعی واکنش منفی در سطح دانشگاه شده است و ما اکنون شاهد نوعی خمودگی در صحنه‌ سیاسی دانشگاه‌های کشور هستیم.

امیر محبیان در گفت‌وگو با خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) افزود: وقتی دانشجویان که در واقع مدیران آینده کشور در حوزه‌های مختلف خواهند بود، به نحو درست آموزش‌های لازم را در عمل به صورت خردگرایانه و معتدل در صحنه‌ دانشگاه‌ها و فعالیت‌های آن نداشته باشند، قطعا هنگامی که وارد عرصه‌ کار و مدیریت اجرایی می‌شوند، این خامی را با خود حمل خواهند کرد و نخواهند توانست در بسیاری از مواقع از فرصت‌های ارزشمندی که پیش می‌آید به علت عدم تجربه به نحو احسن استفاده کنند. از همین روست که همواره تاکید شده دانشجویان باید به عنوان کسانی که مسوولیت مدیریت آینده‌ کشور را برعهده خواهند داشت، در عرصه‌ سیاسی کشور حضوری فعال داشته باشند، ولی متاسفانه همانطور که گفته شد گاهی حضور فعال با حضور تندروانه یکی انگاشته شده است.

وی ادامه داد: از طرف دیگر گروه‌های سیاسی ما که پختگی لازم را نداشته‌اند و شاید به گمان خودشان با زیرکی و سیاست تلاش کرده‌اند که به جای مواجه شدن با واقعیت‌ها و دشواری‌های عرصه‌ سیاست و حضور عینی در این عرصه عملا در گوشه‌ای قرار گرفته و به جای خود دانشجویان را در صحنه‌های رادیکال به میدان بفرستند و عملا هزینه‌های سنگینی را بر فعالان سیاسی دانشجویی تحمیل کنند، یکی دیگر از نکاتی است که باعث ایجاد نوعی سرخوردگی سیاسی در دانشگاه‌ها شده است.

این تحلیل‌گر مسائل سیاسی گفت: به نظر من در این شرایط مسوولان امور دانشگاهی با درایت و هوشیاری باید فضایی را ایجاد کنند که دانشجویان ضمن حضور علمی در دانشگاه و اولویت دادن به این مساله به مسائل سیاسی روز و جامعه نیز واقف شوند و فعالیت‌های خود را در این ارتباط به نحو معقول انجام دهند. طبیعتا ممکن است در مسیر این حرکت برخی از اشتباهات رخ دهد که ما در مسیر آموزش و فعالیت‌های سیاسی باید پاره‌ای از این اشتباهات را معقول و پذیرفته قلمداد کنیم؛ زیرا دانشجویانی که در مسیر فعالیت سیاسی اشتباه می‌کنند، نهایتا کار را به عنوان یک فعال سیاسی به درستی یاد می‌گیرند و این دارای ارجحیت است بر کسانی که از ترس اشتباه کردن هیچ‌گاه قصد تجربه نکرده‌اند.

محبیان با بیان این‌که " در مورد وضعیت فعلی تشکل‌های دانشجویی دلایل مختلفی وجود دارد که به جای خود باید مورد بازشکافی قرار گیرد" گفت: یکی از مسایل مهم در بحث تشکل‌های دانشجویی بحث هویت تشکل‌های دانشجویی است. ما اکنون بعضا می‌بینیم در تشکل‌های دانشجویی که به نام انجمن‌های اسلامی فعالیت می‌کنند، گرایش‌هایی وجود دارد که با گرایش‌های اسلامی ممکن است بعضا همراهی نداشته باشد؛ لذا وقتی یک تشکل نام انجمن اسلامی را بر روی خود می‌گذارد، باید به هویت ناشی از این امر هم متعهد شود و اگر گرایش‌های دیگری دارد، باید بتواند به نحو دیگری آن را در درون چارچوب مخصوص خود مطرح کند.

وی با بیان این‌که " به نظر من اختلاف در مفاهیم هویتی یکی از نکاتی است که در مورد انجمن‌ها مطرح است"، گفت: شاید دانشجویان از این جهت که تصور می‌کنند هیچ فضای دیگری جز جریانات تشکل‌های انجمن‌های اسلامی امکان فعالیت سیاسی ندارند و به همین جهت با گرایش‌های مختلف برای انجام فعالیت‌های خود وارد این سیستم شده‌اند و این باعث شده است که بعضا در انجمن‌های اسلامی ما شاهد هویت‌های متناقض با یکدیگری باشیم و این خود می‌تواند منشا نافهمی یا عدم درک درست شرایط و گرایش‌های درون انجمن‌های اسلامی باشد.

این تحلیل‌گر مسائل سیاسی، با بیان این‌که "مسوولان وزارت علوم و دانشگاه‌ها باید این واقعیت را درک کنند که سکوت سیاسی و خاموشی دانشگاه‌ها مطلوب نیست" گفت: همانگونه که از یکسو افراطی‌گری در رفتار تشکل‌های دانشجویی را خردمندانه نمی‌دانیم از سوی دیگر سکوت محض در صحنه‌های دانشگاهی در مورد مسایل سیاسی معقول نیست و دانشجویان باید در قبال مسائل اجتماعی و جامعه‌ خود احساس مسوولیت کنند و با احساس مسوولیت وارد این صحنه شوند.

مدیرعامل خبرگزاری آریا گفت: حتی رخ دادن اشتباهات کوچک از سوی فعالان دانشجویی قابل قبول‌تر از آن است که ما احساس کنیم برای ایجاد ‌آرامش در دانشگاه‌ها باید به کل به نحوی عمل کنیم که امکان فعالیت آزاد نباشد.

محبیان با بیان این‌که " دانشجویان دانشگاه‌های ما باید نسبت به فعالیت گذشته خود روند انتقادی جدی داشته باشند" گفت: در خرداد 76 دانشجویان یک مرجع قابل اعتماد برای خانواده‌ها و مردم بودند و آن‌ها توانستند بسیاری از مردم را به صحنه بکشند و باعث به قدرت رسیدن یک گرایش سیاسی شدند، اما در بحث عمل به نحوی عمل شد که این اعتماد سلب شد و ما شاهد بودیم که آن‌ها در مراحل بعد جایگاه خود را به عنوان یک مرجع مورد اعتماد خانواده از دست دادند و به عبارتی جایگاه آن‌ها مخدوش شد.

وی گفت: به گمان من دانشجویان می‌توانند با نقد گذشته و اصلاح رفتاری دوباره جایگاه بسیار خوبی را کسب کنند و مرجع مورد اعتماد باشند البته این امر نیازمند برخورد واقع‌گرایانه با اشتباهات و اصلاحات شجاعانه است.