اتحاد ملی میان مسئولین

ناصر ایمانی

اتحاد ملی از بالاترین سطوح ‌نظام آغاز گردیده و به بدنه جامعه سرایت می‌کند و مظهر این اتحاد و انسجام قوای سه‌‌گانه کشور و نهادهای عالیرتبه حکومت هستند. اگر ما موفق به ایجاد قابل لمس برای مردم در میان قوای حکومتی نشویم، توقع از نیروهای سیاسی و مردم داشتن قابل قبول نیست. یکی از مظاهر اتحاد میان قوای حکومتی کم‌کردن فاصله میان اختلاف دیدگاه‌های میان مسئولین از طرق مفاهمه و تبادل نظر است. اگر دولت و مجلس با بحث‌های صمیمانه و به دور از تنش و جنجال به تبادل نظرهای علنی و غیرعلنی بپردازند و نظرات خود را حتی‌الامکان به یکدیگر نزدیک نمایند، این اختلاف نظرها به سر سفره‌های مردم نمی‌آیند. دولت و مجلس باید به گونه‌ای رفتار نمایند که دیگری احساس "تحقیر" از طرف مقابل پیدا نکند. اگر یک طرف احساس کند که دیگری به نظرات او بی‌اعتنایی می‌نماید و سعی در تحمیل نظرات خود دارد، فضای سالم برای تبادل افکار به وجود نمی‌آید.

اما یک سطح دیگر از اختلافات میان مسئولان که بسیار فاجعه‌ بار‌تر از سطح "اختلاف‌نظر" است اینکه یک نهاد براساس وظایف قانونی خود (صرف‌نظر از درستی و یا غلط بودن آن تصمیم)، مصوبه‌ای را صادر کند و نهاد دیگر رسما از اجرای آن سرباز زند. این سطح از اختلاف اوج تنش میان دو نهاد حکومتی و نماینگر عدم اتحاد کامل میان نهادهای حکومتی است. داستان بنزین یکی از این مقوله‌هاست. مصوبه مجلس مبنی بر افزایش بیست‌تومانی بنزین و سهمیه‌بندی آن از خرداد‌ماه و تعیین قیمت ‌فروش آزاد توسط دولت در حالی توسط دولت به چالش کشیده می‌شود که یک‌ماه دیگر به اجرای آن باقی نمانده است. از طرفی رئیس‌جمهور اعلام می‌نماید که لایحه‌ای برای کاهش قیمت بنزین به حالت قبل به مجلس می‌دهد که یک ماه پیش بودجه رسمی کشور توسط مجلس تصمیم‌گیری شده است و از سوی دیگر سخنگوی دولت نیز با جسارتی غیرقابل توجیه اعلام می‌کند که اجرای مصوبه مجلس و سهمیه‌بندی از خرداد‌ماه امسال مورد بحث و اما و اگر است. اگر قرار باشد که مصوبات مجلس کشور به طور صریح توسط دولت اجرا نشود، سنگ بر روی سنگ نخواهد ایستاد چه رسد که انتظار اتحاد ملی داشته باشیم.