حرکت علیه امپریالیسم

26 ژوئیه مصادف است با نقطه آغازین این حرکت انقلابی در کوبا. انقلاب کوبا اشاره می‌کند به اجرای برنامه‌های اجتماعی و اقتصادی انجام شده توسط دولت جدید از زمان سرنگونی دولت ژنرال باتیستا که شامل اجرای سیاست‌های مارکسیستی است.

به گزارش ایسنا، نقطه آغازین انقلاب کوبا، 26 ژوئیه 1953 است، روزی که یک گروه یک‌ صد نفری از چریک‌های مسلح به یک پادگان نظامی در سانتیاگوی کوبا حمله کردند. طی این حمله اکثر این چریک‌ها کشته شدند. از چریک‌های باقی‌مانده این مبارزان می‌توان به فیدل کاسترو ـ رهبر فعلی کوبا ـ و رائول کاسترو، برادرش که بعدها دستگیر شدند، یاد کرد. فیدل کاسترو پس از دستگیری در یک محاکمه سیاسی حدود چهار ساعت از خود دفاع کرد و دفاع خود را با این جمله پایان داد: مرا محکوم کنید، مهم نیست. تاریخ مرا تبرئه خواهد کرد.

بعد از این محاکمه فیدل کاسترو به 15 سال زنان در زندان (presidio modelo) و رائول کاسترو نیز به 13 سال زندان محکوم شدند.

تبعید به مکزیک

در سال 1995 به دلیل فشارهای رهبران مدنی به این ژنرال مخالف، باتیستا تمامی زندانیان سیاسی را آزاد کرد که در میان آزاد ‌شدگان چریک‌های مبارزی که به پایگاه نظامی در سانتیاگوی کوبا حمله کرده بودند، دیده می‌شد.

پس از این اقدام برادران کاسترو به مکزیک تبعید شدند. برادران کاسترو در مکزیک توانستند کوبایی‌ها‌ی تبعیدی را در مبارزه در راستای انقلاب کوبا برای سرنگونی باتیستا گرد هم بیاورند.

در آن زمان، فیدل کاسترو با ارنستو چه گوارا، آزادی‌خواه آمریکای جنوبی دیدار کرده بود. چه گوارا نیز در آن زمان به نیروهای فیدل کاسترو پیوست. آن‌ها توسط آلبرتو بایو، یک رهبر نظامی سابق وفاداران در جنگ داخلی اسپانیا مورد آموزش قرار گرفتند.

این گروه در مکزیک تحت رهبری فیدل کاسترو آموزش دیدند و در نوامبر 1956 در یک قایق بادبانی با نام «گرانما» به کوبا بازگشتند.

آن‌ها امیدوار بودند که حضورشان در شرق کوبا شورش‌ها و ناآرامی‌ها در شهرهای کوبا تحت رهبری شاخه (یانو) جنبش 26 ژوئیه همزمان شود. هدف اصلی آن‌ها یک حمله مسلحانه و سرنگونی دولت باتیستا بود.

در 25 نوامبر 1956 قایق دریایی گرانما در کوبا لنگر انداخت. کاسترو فریاد می‌زد: یا آزاد خواهیم شد یا کشته می‌‌شویم. پس از وارد شدن مبارزان حامی فیدل کاسترو به کوبا این مبارزان زیر آتش هواپیماهای دولت باتیستا قرار گرفتند. پس از این حمله دوازده پارتیزان بار دیگر فعالیت‌های خود را شروع کردند و شروع به انجام فعالیت‌های چریکی در کوه‌های sierra maestra کردند. در 21 آگوست 1958 کاسترو به چه گوارا و کامیلو سینفوئکس دستور داد تا رهبری دو دسته چریکی را در خارج از کوه‌های Sierra maestra برعهده بگیرند.

باتیستا ساعت دو صبح اول ژانویه 1959 از هاوانا گریخت و یک شورای رهبری نظامی جایگزین وی شد. کامیلو و چه گوارا به رهبری خود در این دسته‌ها به سمت هاوانا ادامه دادند. کارگران و کشاورزان در سراسر کوبا به درخواست فیدل کاسترو برای یک حمله عمومی پاسخ دادند و انقلاب پیروز شد. حدود 20 هزار تن در این جنگ برای آزادی کشته شدند.

فیدل کاسترو 32 ساله همزمان با ورود به هاوانا در هشتم ژانویه 1959 دستور داد که 50 هزار تفنگ و مسلسل برای دفاع از این انقلاب وارد کوبا شود.

 در دوران انقلاب، اکثر جمعیت کوبا به طور میانگین درآمد سالیانه 52/19 دلار داشتند که فقیرترین کشور قاره آمریکا در آن زمان محسوب می‌شد. فقط 11 درصد از مردم کوبا می‌توانستند شیر بنوشند یا چهار درصد می‌توانستند گوشت بخورند، 2 تا 3 درصد آب تصفیه شده در اختیار داشتند و 1/9 درصد از مردم کوبا برق داشتند. در دوم ژانویه 1959 دولت کوبا اعلام کرد که 50 تا 60 درصد سودهای حاصل از کازینوهای این کشورها باید مستقیما به برنامه‌های رفاهی کوبا اختصاص یابد.

سیا در کوبا

سری اول اصلاحات عرضی در 17 می 1959 اجرا شد. طی سال 1959 سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) شروع به شنود گفتگوهای تلفنی رهبران کوبا کرد. ایستگاه‌های رادیویی خرابکارانه از میامی، باهاماس و آمریکای مرکزی به کوبا منتقل شد. در پایان سال 1959 سیا شروع به استقرار خرابکاران در کوبا کرد. در ششم ژوئیه همان سال سهمیه شکر صادراتی کوبا به آمریکا قطع شد. فیدل کاسترو نیز کارخانه شکرسازی آمریکا در کوبا را ملی کرد.

در ماه ژوئیه، 1959 رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا به رئیس‌جمهور وقت آمریکا پیشنهاد داد که دستور حمله کاملا به کوبا را صادر کند.

در 16 آوریل همزمان با حمله نظامی به کوبا فیدل کاسترو ماهیت سوسیالیستی بودن انقلاب کوبا را اعلام کرد و در ساعت دو صبح 17 آوریل یک نیروی 1500 نفری ضدانقلابی در خلیج خوک‌ها مستقر شدند. کاسترو شخصا یک حمله متقابل را رهبری کرد که در این حمله از سلاح‌های ساخت شوروی سابق استفاده می‌‌‌‌شد؛ این در حالی است که کارگران و کشاورزان کمیته دفاع از انقلاب کوبا هزاران حامی ضدانقلابی در شهرهای کوبا را محاصره کردند.

این حمله در کمتر از 72 ساعت ناکام ماند و آمریکا امپریالیسم نیز سرافکنده شد.

دست‌آوردهای انقلاب دموکراتیک ملی فقط با قرار گرفتن در راستای انقلاب سوسیالیستی بود که محافظت شد. یک سال بعد کاسترو گفت: این انقلاب ضدامپریالیستی، سوسیالیستی می‌تواند یک انقلاب باشد چون فقط یک انقلاب وجود دارد.

فیدل کاسترو فریاد می‌زد: من یک مارکسیست لنینیست هستم و تا پایان روزهای زندگی‌ام در این راستا حرکت می‌کنم. آمریکا از هر وسیله‌ای برای مقابله با انقلاب کوبا استفاده کرده است که شامل تحریم‌های اقتصادی علیه هاوانا و تلاش برای قتل فیدل کاسترو بوده است.

هم‌اکنون نیز آمریکا تلاش می‌کند دموکراسی مورد نظر خود را در کوبا ایجاد کند، اما فیدل هنوز زنده است.