همراهی با بیگانگان بس است

بسم الله الرحمن الرحیم

همزمان با ورود آقای هاشمی رفسنجانی به کویت یک روزنامه کویتی سرمقاله ای تحت عنوان «آقای رفسنجانی خوش آمدی، ولی» به چاپ رساند که نکته اصلی آن اعتراض به وجود نیروگاه بوشهر و احتمال تاثیرات مخرب آن برروی محیط زیست منطقه از جمله شیخ نشین های جنوب خلیج فارس درصورت بروز یک خطا در این نیروگاه و تکرار حادثه ای از قبیل چرنوبیل است.

البته در این سرمقاله به تهدیدهای ایران در زمینه بستن تنگه هرمز نیز اشاره شده و اینکه درصورت بروز هرخطری برای ایران از جانب آمریکا و اسرائیل، شیخ نشین های خلیج فارس اهداف خوبی خواهند بود که ایران به دلیل دسترسی نداشتن به سرزمین های آمریکا و اسرائیل، به آنها حمله کند.

نویسنده این مقاله ضمنا برای خالی نبودن عریضه، براین نکته نیز تاکید کرده که اگر قرار باشد ما کویتی ها درباره مشاجرات تهران و واشنگتن در زمینه پرونده اتمی ایران رای و نظری بدهیم، طرف ایران را خواهیم گرفت زیرا آمریکا حاضر نشده درباره پرونده اتمی اسرائیل موضعگیری کند و برای مساله فلسطین هم راه حل عادلانه ای جستجو نکرده است.

برعکس آنچه در سرمقاله این روزنامه کویتی آمده، تاکنون این حضرات در همه مسائل جانب آمریکا و اسرائیل را گرفته اند و حتی یکبار نیز در هیچ‌یک از مسائل مهمی که پیش آمده و همواره ملت های منطقه از ایران گرفته تا عراق و لبنان و فلسطین، به آمریکا کوچکترین انتقادی نکرده اند. اگر مطبوعات کویت و مسئولان شیخ نشین های جنوب خلیج فارس صادق باشند، باید از ایران که همواره برای تامین امنیت منطقه تلاش کرده قدردانی کنند و به آمریکا که جز فتنه و شرارت چیز دیگری برای این منطقه نداشته اعتراض نمایند.

ماجرای رژیم صهیونیستی و بی عملی این حضرات که جای خود دارد. ایکاش می توانستیم به همین عنوان «بی عملی» درباره رفتار خلیجی ها با ماجرای فلسطین اکتفا کنیم. متاسفانه رسانه های بسیاری از این شیخ نشین ها و بعضی مسئولان آنها تلاش می کنند مسائل موهومی را مطرح و بزرگ نمائی کنند تا از این طریق، خطر واقعی را، که وجود رژیم صهیونیستی با بیش از 200 کلاهک اتمی است، به فراموشی بسپارند.

این حضرات، اگر نیروگاه بوشهر را برای محیط زیست خودشان یک خطر احتمالی می دانند، اولا باید حکم کنند هیچ کشوری در این منطقه از نعمت بزرگ نیروگاه اتمی بهره مند نباشد و ثانیا به بهانه یک خطر موهوم، خطر حتمی ـ نه احتمالی ـ رژیم صهیونیستی برای منطقه را نادیده می گیرند و حاضر نیستند به صهیونیست ها هرگز نازک تر از گل بگویند.

راستی آیا چاپ این قبیل مقاله در این ایام که ملت های مسلمان جهان، از جمله مسلمانان منطقه به ایران بخاطر ورود به باشگاه اتمی تبریک می گویند، با هدف همراهی با آمریکا و رژیم صهیونیستی که از این واقعه عصبانی هستند صورت نگرفته! آیا بهتر نیست روزنامه نگاران خلیج فارس بویژه کویت، وقایع دو دهه گذشته را مرور کنند و مواضع منطقی جمهوری اسلامی ایران در برابر صدام و حمایت از کویت و سایر شیخ نشین ها و سهم بزرگ ایران در تامین امنیت منطقه را مورد مطالعه قرار دهند و دست از اینگونه بی انصافی ها بردارند!

از مطبوعات کویت و بعضی دیگر از شیخ نشین های خلیج فارس، سابقه بی انصافی و حق کشی، فراوان است. این مطبوعات متاسفانه پرونده قابل قبولی ندارند و در برابر ملت های آزاد منطقه بویژه مظلومیت های ملت های فلسطین و عراق و افغانستان و لبنان و ستم هائی که آمریکا و انگلیس و رژیم صهیونیستی براین ملت ها کرده اند، به خاطر همراهی هائی که با بیگانگان ظالم کرده اند، پاسخی ندارند. آیا هنوز زمان اندیشیدن به این واقعیت که «همراهی با بیگانگان عاقبت خوبی ندارد» فرا نرسیده است!