آیین موضع‌گیری علیه دشمن

محمدجعفر بهداد

موضع گیری علیه «قدرت»های سلطه طلب دنیا نباید موجب ستیزه جویی ما با «ملت»های جهان غرب شود.

در اتخاذ مواضع اصولگرایانه و ضداستکباری، نباید به گونه ای سخن بگوییم که گویا کل غرب- اعم از دولت ها و ملت هایش- قابل نکوهش هستند، حال آنکه اصولاً چنین تصوری غلط است و رهبر فرزانه انقلاب نیز همواره به این نکته مهم توجه داشته است.

بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته و پیروزی دکتر احمدی نژاد، تاکنون صدها پیام تلفنی و اینترنتی از مردم عادی و فرهیختگان غربی داشتیم که نسبت به دیدگاه های رئیس جمهور اصولگرا اعلام همراهی و ابراز خرسندی کردند، بنابراین باید بپذیریم که جمهوری اسلامی ایران- به ویژه جبهه اصولگرایی- در میان اهالی جهان غرب نیز خریدارانی دارد و منطق عقل حکم می کند مشتری هایمان را نپرانیم.

اگر در جریان نقد و نفی سلطه طلبی و دموکراسی دروغین غرب، به جای استفاده از عباراتی همچون «دولت های غرب» و «قدرت های غربی»، واژه «غربی ها» را به کار ببریم، قطعاً آن دسته از مردم غرب- که با جمهوری اسلامی ایران و آرمان های عدالت طلبانه و استقلال خواهانه ما همسویی دارند- حداقل، از نادیده گرفته شدن خودشان از سوی مقامات یا رسانه های ایرانی گله مند خواهند شد و چه بسا موجب فاصله گیری آنها از ما گردد.

در برخی موضع گیری ها به زعم خودمان از آنان به بدی یاد می کنیم، حال آنکه آنچه که ما به عنوان ناسزا و درشت گویی در فرهنگ مان داریم، ضرورتاً در دنیای غرب افاده درشتی و اهانت نمی کند.

شناختن دقیق آداب و فرهنگ غربی ها به ما خواهد آموخت که در موضع گیری منفی نسبت به آنها از کدام عبارات، واژه ها و مفاهیم استفاده کنیم. به عنوان مثال در فرهنگ ما اگر به کسی بگویید «خرس»، فوراً ناراحت شده و این طور می فهمد که او را با حیوان مقایسه کرده ایم، اما اگر به غربی ها بگویید «خرس»، آنقدر شاد می شوند که از شما تشکر هم خواهند کرد.

سوئیسی ها نام پایتخت کشورشان را «برن» به معنای خرس گذاردند و سوئدی ها بچه های شان را خرس حیوانی دوست داشتنی می نامند و شاید بابت این نامگذاری احساس غرور هم بکنند، حالا تصور بفرمایید شما وقتی از دست غربی ها عصبانی شدید به آنها بگویید: «ای خرس ها»! آیا آنان همان برداشتی از این موضع تان خواهند داشت که شما اراده کرده بودید؟ لذا دانستن این نکته که قهر و غضب و فحش شرقی لزوماً در غرب معنا و مفهوم بد و چندش آوری ندارد، به ما کمک می کند، موضع گیری های مان فقط برای دلخوشی خودمان و به اصطلاح صرفاً برای مصرف داخلی نباشد.

یکی از ایرانیان مقیم استکهلم دو ماه پیش می گفت هرچه تلاش کردیم تا مطابق اعتقادات و فرهنگ خودمان، توهین رسانه های غربی علیه پیامبر گرامی اسلام«ص» را تقبیح کنیم، نتوانستیم شهروندان سوئدی را متقاعد سازیم، اما همین که سفیر ایران طی مصاحبه ای با رادیوی رسمی این کشور اعلام کرده «اهانت به رسول گرامی اسلام یک نوع خشونت روانی است»، بسیاری از نگاه ها نسبت به اقدام وقیحانه روزنامه های توهین کننده منفی شد و حتی در مواردی به موضع گیری مردم و گروه های سوئدی علیه این حرکت انجامید.

در آموزه های دینی مان هم بر این فرمول تاکید شده که «ما قصد وقع»، یعنی آنچه قصد داری باید واقع شود. به عبارت دیگر طوری صحبت کن و مطلب بنویس که بتوانی منظورت را به مخاطب برسانی. اگر شما در ایران علیه زورگویان غربی سخنرانی کنید، اما آنها منظورتان را نفهمند و یا احساس بدی نکنند، معنایش این است که به هدف خود نرسیده اید.