انتخابات پارلمانی ایتالیا

مهمترین داده‌های مربوط به انتخابات پارلمانی ایتالیا عبارتند از:

 ایتالیایی‌ها باید 630 عضو مجلس نمایندگان و 315 عضو مجلس سنا را برگزینند. از مجموع این تعداد، 12 نماینده و 6 سناتور از سوی ایتالیایی‌های مقیم خارج از کشور انتخاب می شوند. این اولین باری است که این افراد می توانند در یک رأی گیری ملی شرکت کنند.

 از مجموع 58 میلیون شهروند ایتالیایی، 47 میلیون تن که بالای 18 سال سن دارند به انتخاب نمایندگان خود و 43 میلیون بالای 25 سال به انتخاب سناتورها فراخوانده شده اند. طبق برآوردهای وزارت کشور ایتالیا، 6/2 میلیون ایتالیایی مقیم خارج نیز می توانند در این رأی گیری شرکت کنند.

 تعداد 60 هزار و 977 حوزه رأی گیری یکشنبه از ساعت 8 صبح کار خود را آغاز و در ساعت 22 آن را تعطیل کرده اند. امروز نیز رأی گیری از ساعت 7 تا 15 ادامه خواهد یافت و شمارش آرا بلافاصله پس از تعطیلی حوزه‌ها آغاز می شود. در ماه مه 2001، میزان شرکت در انتخابات پارلمانی کمی بیش از 81 درصد بوده است.

 تلویزیون دولتی ایتالیا و شبکه مدیاست متعلق به «سیلویو برلوسکنی» پخش نتایج نظرسنجی پس از اخذ رأی و نتیجه گیری‌های مربوطه را از امروز ساعت 15 آغاز خواهند کرد. نتایج نیمه نهایی رسمی احتمالا همین امروز اعلام خواهد شد.

 «سیلویو برلوسکنی» نخست وزیر کنونی رهبری ائتلاف راست میانه را در دست دارد و «رومانو پرودی»، نخست وزیر سابق و رئیس سابق کمیسیون اروپا، در راس بلوک چپ میانه قرار دارد.

 تقریباً تمامی احزاب در کنار یکی از دو ائتلاف قرار گرفته اند. «خانه آزادی‌ها» از راست میانه کاندیداهای 17 گروه را برای کسب کرسی‌های سنا و 15 گروه را برای کسب کرسی‌های مجلس نمایندگان معرفی کرده و «اونیونه» (وحدت) از چپ میانه با 16 حزب برای سنا و 17 حزب برای مجلس نمایندگان وارد میدان رقابت شده است.

 مهمترین احزاب اتئلاف راست میانه عبارتند از: «فورتزا ایتالیا» که در سال 1994 توسط «برلوسکنی» تأسیس شده است- «اتحاد ملی»، نئوفاشیست سابق که امروز نماینده راست ملی محافظه کار است- «لیگ شمال» که به خاطر دیدگاهش علیه مهاجرت شناخته شده است- «اتحاد دموکرات‌های میانه»، یکی از احزاب کوچک حاصل فروپاشی دموکرات مسیحی‌ها در اوایل دهه 1990 و همینطور حزب کوچک «آلترناتیو اجتماعی» به رهبری «الساندرا موسولینی»، نوه «بنیتو موسولینی»، دیکتاتور فاشیست.

 مهمترین احزاب چپ میانه عبارتند از: «دموکرات‌های چپ»، مهمترین حزب مخالف، وارث حزب کمونیست ایتالیا- مارگریت (گل مینا)، یک حزب میانه رو- سبزها و دو حزب کمونیست. از بین احزاب کوچکتر هم، می توان به «ارزش‌های ایتالیا» به رهبری «آنتونیو دی پیترو» حقوقدان اشاره کرد که تحقیقاتش در مورد فساد سیاسی در اوایل دهه 1990 پای سیاستمداران حاکم را به میان کشید.

 احزاب این ائتلاف‌ها در صورتی موفق به کسب کرسی‌های مجلس نمایندگان خواهند شد که دست کم 2 درصد آرای مأخوذه را از آن خود سازند، که این رقم برای مجلس سنا دست کم 3 درصد است.

 به موجب قانون اساسی ایتالیا، رئیس جمهور این کشور پس از مشورت با رهبران احزاب سیاسی، رهبر ائتلاف پیروز را مأمور تشکیل دولت خواهد کرد.

سرویس خارجی کیهان