براون اصلاحات را از دولت آغاز کرد

سارا معصومی

تونی بلر پس از 10 سال از صحنه قدرت بریتانیا کنار رفت. بلر با خروج زودهنگام از قدرت بار دیگر به مردم انگلستان فهماند که آینده کشورش بسیار بیشتر از جاه‌طلبی‌های سیاسی برای وی اهمیت دارد. اینک گوردون براون می‌رود تا به قول خود بریتانیایی متفاوت خلق کند، بریتانیایی که قرار است بار دیگر شکاف‌ها را فراموش کرده و متحد شود. براون 13 سال انتظار کشید تا بریتانیا را دگرگون کند. خانه تکانی سیاسی در خون براون است. بیش از یک دهه پیش بود که وی و بلر با هم حزب کارگر را دگرگون کردند.

گوردون براون در نخستین روزهای تجربه نخست‌وزیری تمام تلاش خود را برای فاصله گرفتن هر چه سریع‌تر از سیاست‌های بلر آغاز کرده است. وی به هیچ وجه نسبت به حزبی که به آن تعلق دارد تعصب نداشته و به حضور چهره‌های جدید در کابینه اعتقاد دارد. وی از جمله سیاستمدارانی است که چندان اعتقادی به مهره‌های سوخته ندارد. دنیای سیاست براون تیغی دولبه است؛ آنها که صلاحیت ندارند باید حذف شوند.

براون در دنیای جدید با هیچکس تعارف ندارد. کابینه وی نیز به خوبی بیانگر روحیه ستیزه‌جوی وی است. براون پس از خانه تکانی در کابینه ایجاد اصلاحات در قانون اساسی را اولویت اصلی خود اعلام کرده است. وی می‌خواهد بار دیگر اعتماد بریتانیایی‌ها به سیاستمدارانشان را جلب کند.

براون به دنبال حضور چهره‌های توانمند در کابینه خود است. کابینه او، کابینه تغییرات و نوآوری‌ها نام گرفته است. براون در اقدامی ‌شگفت انگیز سکان وزارت کشور را به زنی از هم‌حزبی‌های خود سپرد.

آنها که می‌آیند

جاکی اسمیت: وزیر کشور

جاکی اسمیت نماینده پارلمان است. وی نخستین خانم انگلیسی است که سکان وزارت کشور را به دستور نخست‌وزیر به دست می‌گیرد. جاکی 45 سال سن دارد. پیش از این در سال 2003 میلادی معاون وزیر در امور زنان و برابری جنسیتی بود. به دنبال برگزاری انتخابات عمومی‌ در سال 2005 میلادی وی عنوان معاون وزیر کشور در امور مدارس را به خود اختصاص داد.

آلن جانسون: وزیر بهداشت

درست پنج روز پیش بود که آلن جانسون تمام امیدهای خود برای معاونت رهبری حزب کارگر را از دست داد. اما براون با سپردن سکان وزارت بهداشت به آلن بار دیگر توجه هم حزبی پرنفوذ خود را جلب کرد. براون با این انتصاب در حقیقت راه را برای پیروزی در انتخابات آتی هموارتر کرد.

آلن که در دوران نوجوانی نامه رسان پایتخت بود اینک می‌رود تا بر پزشکان و پرستاران حکمرانی کند. وی باید با شخصیت جذاب و اجتماعی خود قلب مردم بریتانیا را پشت‌ سر براون قرار دهد؛ مردمی ‌که باید در انتخابات عمومی ‌بعدی یا بار دیگر براون را برگزینند و یا نخست‌وزیری دیگر را راهی خانه شماره 10 داونینگ استریت کنند.

این آلن جانسون بود که در سال 1997 با تبلیغات آتشین خود بلر را راهی دفتر نخست‌وزیری کرد. وی در حزب کارگر نقش سکوی پرتاب مقامات ارشد را بازی می‌کند.

جیمز پورنل: وزیر فرهنگ

وزیری 37 ساله که با حضور خود در کابینه گوردون براون چهره کابینه وی را جوان‌تر از پیش می‌کند. پورنل که عنوان جوان‌ترین عضو کابینه را به خود اختصاص داده است متولد لندن است. جوانی که تحصیلات ابتدایی خود را در فرانسه گذرانده و تحصیلات دانشگاهی را در آکسفورد. وی پیش از ورود به پارلمان روزهای خود را در تلویزیون می‌گذراند. وی سرگرمی‌های جذابی دارد که همگی به نوعی با حرفه جدید وی ارتباط دارند. فیلم، موسیقی، تئاتر و فوتبال از جمله سرگرمی‌های وی هستند.

دیوید میلیباند: وزیر خارجه

در وصف وی تنها یک جمله کافی است که وی جانشین مارگارت بکت شد. وی جوان‌ترین وزیر امور خارجه بریتانیا از 30 سال پیش تاکنون است. میلیباند 41 سال سن دارد. شاید دیوید برای به دست گرفتن سکان وزارت امور خارجه اندکی احساساتی باشد. این خصیصه را می‌توان از اظهارنظر وی در خصوص پست جدیدش در کابینه تشخیص داد. زمانی که خبرنگاران وی را به عنوان وزیر امور خارجه جدید بریتانیا سوال پیچ کردند، میلیباند در حالی که بسیار خوشحال به نظر می‌رسید، گفت: من بسیار مفتخر شده و البته بسیار خوشحالم.

وی ناگهان از ساختمان وزارت محیط زیست به اصلی‌ترین وزارتخانه بریتانیا نقل مکان می‌کند.

آلستر دارلینگ: وزیر خزانه‌داری

براون جانشین خود را با دقت بسیار انتخاب کرد. وی 10 سال برای به ثمر نشستن سیاست‌های خود در این وزارتخانه تلاش کرده بود. بدین‌ترتیب باید سکان هدایت آن را به یکی از وفادارترین همراهان خود بسپرد.

دارلینگ 54 ساله در ماه می‌سال 2006 میلادی معاون وزیر کشور در امور تجاری و صنعت نام گرفت. وی از سال 1997 تاکنون حضور در وزارتخانه‌های بسیاری را تجربه کرده است. پیش از این دوره نیز در فاصله سال‌های 1996 تا 1997 وزیر در سایه خزانه‌داری بود. وی از سال 1987 تاکنون نیز در پارلمان حضور داشته است.

داگلاس الکساندر: وزیر توسعه بین‌الملل

وی در زمان تونی بلر هم نماینده پارلمان بوده و هم معاون وزیر کشور در امور اسکاتلند و همچنین در امور حمل و نقل. وی سابقه فعالیت‌های سیاسی فراوانی در پرونده خود دارد.

جک استراو: وزیر دادگستری

جک استراو 61 سال سن دارد. وی برای به قدرت رسیدن براون تلاش فراوانی کرد.

او در ماه می‌سال 2006 میلادی و در زمان حضور تونی بلر در قدرت رهبر مجلس عوام شد. وی پیش از بکت سکان وزارت امور خارجه را در دست داشت. در فاصله سال‌های 1997 تا 2001 نیز وزیر کشور بریتانیا بود. از 1995 تا 1997 نیز وزیر در سایه کشور بود.

پیتر‌هاین: وزیر کار و بازنشستگی

‌هاین که سابقه فعالیت‌های سیاسی فراوانی را در پرونده خود دارد پیش از این از فعالان ضدنژادپرستی بوده است. وی از سال 2002 تا 2005 وزیر کشور بود. در سال 1976 به اتهام حضور در سرقت مسلحانه از بانک محاکمه و سرانجام تبرئه شد.

اد بالز: وزیر کودکان و مدارس

بالز 40 سال سن دارد. وی پیش از این سال‌ها به عنوان مشاور اقتصادی بلر در کابینه بریتانیا حضور داشته است. وی دو سال پیش موفق به راهیابی به پارلمان شد. بالز تنها عضو کابینه است که به خوبی با خبرنگاران کنار می‌آید، چرا که خود روزگاری را در مطبوعات بریتانیا سپری کرده است.

دس براون: وزیر دفاع

وی یکی از معدود وزرایی است که با خروج بلر از قدرت و ورود براون در وزارتخانه خود باقی ماند. وی اصالتا اسکاتلندی است و تحصیلات خود را در حوزه حقوق به پایان برده است. وی از قدیمی‌ترین متحدان نخست‌وزیر جدید است. وی از ماه می‌ سال گذشته تاکنون سکان وزارت دفاع را در دست دارد.

اد میلیباند: وزیر کابینه

حضور دو میلیباند در فهرست وزرا بدین معناست که دو برادر در کابینه براون حضور دارند. از 1920 تاکنون چنین حادثه‌ای در کابینه بریتانیا بی‌سابقه بوده است. برخلاف دیوید که از حضور در کابینه براون شوکه شده بود او از سال‌ها پیش متن سخنرانی‌های براون را برای وی تنظیم می‌کرد. بدین‌ترتیب انتخاب وی به عنوان وزیر کابینه چندان دور از انتظار نبود.

سایر وزرای کابینه براون نیز از کهنه‌کاران دنیای سیاست بریتانیا هستند.

هیلاری بن وزیر محیط‌زیست، 53 سال سن دارد. جان‌هاتون وزیر امور تجاری از مخالفان سرسخت حمله به عراق بود.

‌هاریت هرمن دومین خانم کابینه و 56 ساله است.

روت کلی وزیر حمل و نقل همزمان با حضور بلر در قدرت در سال 1997 به پارلمان راه یافت.

‌هازل بلیر وزیر ارتباطات 51 سال سن داشته و نماینده پارلمان است.