ردپای صهیونیستها در « دارفور »

براساس گزارش‌های منتشره، سند نهایی توافق میان شورشیان «دارفور» و دولت مرکزی آماده امضا شده است که این رخداد می تواند گشایشی در بحران 23 ساله دارفور که تاکنون به کشته شدن حدود 300 هزار نفر و آوارگی 5/2 میلیون نفر منجر شده، ایجاد کند. بحران در دارفور در پی آن آغاز شد که بخشی از مردم غیر عرب این منطقه با دست زدن به شورش‌های قومی درخواست مشارکت در دولت را کرده و بهره مندی از حقوق بیشتری را خواستار شدند.

این شورش‌ها منجر به درگیری گسترده‌ای در میان گروههای رقیب شد که با ورود نیروهای دولتی برای مهار آن، بحران ابعاد گسترده تری یافت. در پی این تحولات موجی از کشتار، تجاوز و غارت و آوارگی منطقه را فرا گرفت که موجب فرار بسیاری از اهالی به مناطق مرزی به خصوص مرز چاد و داخل مرز این کشور شده است. نکته حائز اهمیت در این میان دخالت برخی طرفهای خارجی در این بحران است که به پیچیدگی اوضاع و تشدید وخامت افزوده است. دولت سودان صریحا رژیم صهیونیستی را دخیل در بحران دارفور اعلام کرده است.

در این میان کشور چاد در همسایگی سودان نیز در معرض اتهام خارطوم به عنوان عامل تشدید بحران بوده است، امری که با واکنش شدید چاد مواجه شد و متقابلا چاد ابهامات مشابهی به، دولت سودان وارد کرد.

با اینحال نکته مسلم، نقش نفاق‌انگیز صهیونیستها در این منطقه است. رژیم صهیونیستی در طی دو دهه اخیر با سوء استفاده از آشفتگی سیاسی در این منطقه از آفریقا در پی صید ماهی مقصود خویش از آب گل آلود بوده است.

در این میان، فقر اقتصادی نیز زمینه مناسبی را برای نفوذ صهیونیستها در این منطقه ایجاد کرده است. صهیونیستها از این نفوذ خود در دارفور برای تحت فشار قراردادن سودان، از طریق دولت چاد که رابطه نزدیکی با تل آویو دارد استفاده می کند. از سوی دیگر غرب و به ویژه آمریکا نیز به دلیل اینکه با رژیم فعلی سودان خصومت اساسی و بنیادی دارد، از هیچ اقدامی در جهت اعمال فشار بیشتر به سودان، از جمله تشدید بحران دارفور کوتاهی نکرده است. این سیاست هم اکنون نیز در حال پیگیری و اجراست به این معنی که غربی‌ها، خارطوم را تحت فشار قرار داده اند تا با ورود نیروهای حافظ صلح سازمان ملل به دارفور موافقت کنند.

با اینحال، دولت سودان این درخواست را تاکنون با این دلیل که پذیرفتن حضور نیروهای سازمان ملل در دارفور، رسمیت دادن به حضور غربی‌ها در این کشور است، رد کرده است. سودانی‌ها ترجیح داده اند این بحران در داخل منطقه و توسط اتحادیه آفریقا حل و فصل شود. با اینحال، اتحادیه آفریقا به تازگی از تامین هزینه مالی این نیروها اظهار عجز کرده و خواستار دخالت سازمان ملل شده است.

واقعیت این است که عدم تمایل سودان به مداخله سازمان ملل، به عملکرد این سازمان باز می گردد که عمدتا در همسویی با قدرت‌های غربی به ویژه آمریکا بوده است. این سوظن سودان به حضور سازمان ملل، با توجه به نفوذ غیرقابل انکار آمریکا در این سازمان و دشمنی پایدار واشنگتن با دولت خارطوم چندان هم بی جا و بی دلیل نیست.

آمریکا، سودان را در طول چند سال اخیر به شدت آماج توطئه‌های مختلف قرار داده است که حمله نظامی چند سال قبل، اوج این خصومت مرزی آمریکا محسوب می شود. ریشه خصومت آمریکائیها علیه سودان به ماهیت اسلامی و ضدآمریکایی رژیم سودان باز می گردد. آمریکائیها از اینکه پایگاهی همچون رژیم «جعفر نمیری» را در سودان از دست دادند و به جای آن نظامی کاملا غیردلخواه آنها در سودان مستقر شده است، عصبانی و خشمگین هستند.