ماموریت ناتو در افغانستان؛ پیروزی یا شکست؟

"گفته می‌شود ناتو به طور کامل کنترل اوضاع را در افغانستان از دست داده است و کنترل شرایط به نیروهای طالبان افتاده است. در همین حال در اجلاس اخیر ناتو در بوداپست نیز این نظریه رد نشده است."

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) خبرگزاری روسی نووستی در گزارشی درباره‌ی ماموریت ناتو در افغانستان گزارش کرده است: "هم اکنون بعضی از جزییات در حال روشن شدن هستند. به طور واضح مشخص بود که در اجلاس بوداپست، آلمان به درخواست آمریکا از کشورهای عضو ایساف در افغانستان برای اعزام نیروهای بیشتر در این کشور بی‌توجهی کرده است. دیگر اعضای مهم ایساف همانند فرانسه، ایتالیا، هلند و ترکیه نیز اشتیاقی به اعزام نیروهای بیشتر به افغانستان نداشته‌اند.

این در حالی است که به نظر می‌رسد این موضوع در مورد کانادا و انگلیس، هم پیمانان نزدیک آمریکا در این ائتلاف ضد تروریستی جهانی نیز صدق می‌کند.

ماموریت نیروهای ایساف تحت امر ناتو در موازات عملیات‌های نیروهای ائتلافی تحت امر آمریکا در افغانستان قرار دارد.

در این شرایط، اکثر ناظران روسی و غربی نسبت به بهبود اوضاع در افغانستان بدبین شده‌اند. آنها هم چنین نسبت به قدرت عملیاتی ناتو و توانایی این سازمان برای حل و فصل مناقشات در افغانستان ابراز تردید کرده‌اند.

بعضی از این ناظران اعلام کردند که اوضاع وخیم به سرعت وخیم‌تر می‌شود و با توجه به این شرایط ناتو و دولت حامد کرزای، رییس جمهور افغانستان فقط کنترل کابل و 10 درصد از خاک این کشور را به دست خواهند گرفت، آیا این نظریات اغراق آمیز نمی‌باشد؟"

این خبرگزاری افزوده است: "با این حال مقامات رسمی دولت افغانستان (وزرای دفاع و کشور و خارجه) اوضاع فعلی را رضایت بخش توصیف کرده‌اند و نسبت به این موضوع تاکید کردند که نیروهای طالبان فقط کنترل 10 درصد از خاک افغانستان را در دست دارند.

این اظهارات مقامات رسمی دولت افغانستان مغایر است با نظرات کارشناسان سیاسی و نظامی.

اکثر کارشناسان سیاسی اعلام کردند که اوضاع وخیم افغانستان نشات گرفته از عملیات‌های تروریستی در کابل است.

این حملات به ویژه حملات تروریستی به خوبی سازماندهی شده‌اند. عوامل دیگر را نیز می‌توان عامل بی‌ثباتی در افغانستان نام برد، حملات خمپاره‌ای گسترده‌ علیه مراکز اجرایی و دولتی در استان‌های مختلف افغانستان از آن جمله هستند.

در افغانستان گروه طالبان و حزب گلبدین حکمتیار مواضع قوی در اختیار گرفته‌اند اما نه مواضعی که آنها را برای انجام حملات گسترده آماده کند.

انتخابات‌های ریاست جمهوری و پارلمانی در افغانستان نشان داده است که مردم تا حدودی از دولت کرزای حمایت می‌کنند و حتی اکثر مردم افغانستان از حضور ناتو به عنوان عامل تضمین کننده‌ی امنیت و ثبات در آینده‌ی این کشور حمایت می‌کنند. این موضوع هم چنین نشان دهنده‌ی حمایت اندک از طالبان و دیگر گروه‌های شبه نظامی مخالف در این کشور است."

این گزارش می‌افزاید: "در چند ماه گذشته رهبران ائتلاف سابق شمال – برهان الدین ربانی و محمد فهیم، وزیر دفاع – با گروه طالبان و حزب اسلامی افغانستان وارد مذاکره شده‌اند تا بدین وسیله میان شبه نظامیان و دولت مرکزی سازش ایجاد شود. این مذاکرات نشان دهنده‌ی نقطه عطفی در افغانستان است. هدف اصلی در راستای انجام این مذاکرات ایجاد سازش ملی در این کشور است.

نیروهای ایساف نه تنها درگیر تضمین امنیت در افغانستان هستند بلکه به ایجاد یک ارتش ملی و پلیس قوی و کارآمد در این کشور کمک می‌کنند. ناتو نیز مسوولیت‌هایی در این راستا بر عهده دارد. افغانستان در حال حاضر یک ارتش ملی دارد، این در حالی است که این ارتش در این مقطع زمانی نمی‌تواند اوضاع را بدون حضور ناتو و نیروهای ایساف کنترل کند.

باید بپذیریم که ماموریت صلح طلبانه ناتو در افغانستان تا حدودی توانسته با موفقیت و ایجاد امنیت نسبی در این کشور همراه باشد اما اختلافات بوجود آمده در این سازمان برسر اعزام نیروهای مازاد به افغانستان می‌تواند پیشرفت‌ها و دست‌آوردهای حاصل شده در این کشور را به مخاطره بیندازد.

می‌توان گفت بحران نسبی ناتو در افغانستان یک موضوع است و بحران در درون ناتو موضوع دیگری است.

در هر حال ناتو برای پیشرفت و ایجاد امنیت و ثبات کامل در افغانستان باید به فکر تقویت نیروهایش با استفاده از هر وسیله‌ای باشد.