انتخابات در کوزوو

ترجمه: امیر تاجیک

کوزوو به عنوان بخشی از صربستان در حال حاضر از سوی سازمان ملل اداره می‌شود. طبق قطعنامه 1244 شورای امنیت سازمان ملل، به کوزوو نوعی خودمختاری در امور مربوط به خود اعطا شده است. در سال 1912 این منطقه به صربستان پیوست و بعدها در سال 1941 به اشغال نیروهای ایتالیا در آمد و بخشی از آلبانی محسوب شد. قبل از پایان جنگ جهانی دوم، کوزوو در ابتدا به عنوان یک بخش و بعدها به عنوان یک ایالت خودمختار، تحت حاکمیت کشور یوگسلاوی درآمد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، فعالیت‌هایی برای دستیابی به استقلال، آغاز شد که نهایتاً در سال 1991 سیاستمداران آلبانیایی به طور یکجانبه استقلال کوزوو اعلام کردند.

یک سال بعد، گروه مسلح موسوم به ارتش آزادی کوزوو (kIa) حملات خود را افزایش داد. حکومت یوگسلاوی به ریاست اسلوبودان میلوشویچ به سرکوب آنها پرداخت و عملیاتی را تحت عنوان پاکسازی نژادی طرح‌ریزی و اجرا کرد که نتیجه آن مرگ هزاران نفر آلبانیایی تبار مقیم کوزوو فرار اجباری صدها هزار نفر دیگر به مونته‌نگرو، مقدونیه و آلبانی بود. این بحران‌ها سرانجام حملات هوایی ناتو به کوزوو صربستان در مارس 1999 را باعث شد. در پی این حملات، سازمان ملل اداره امور این منطقه را عهده‌دار شد و در نتیجه نیروهای صرب از کوزوو اخراج شدند. انتخابات پارلمان کوزوو در سال 2001 برگزار شد و اتحاد دمکراتیک کوزوو (LDK)، 3/46 درصد آراء را کسب کرد و 47 کرسی پارلمان را از آن خود ساخت. ابراهیم روگوا عضو حزب Ldk با رأی 88 نفر از نمایندگان پارلمان به سمت ریاست مجلس برگزیده شد. روگوا که یکی از رهبران جنبش مقاومت در اوایل دهه 1990 بود با تکیه بر آراء عمومی، 2 دوره به سمت ریاست دولت انتخاب شد اما این انتخاب به رسمیت شناخته نشد. در انتخابات سال 2004، حزب اتحاد دمکراتیک کوزوو که روگوا عضو آن بود، 30/45 درصد آراء مجلس را از آن خود ساخت و برای کسب اکثریت مطلق با حزب اتحاد برای آینده کوزوو (AAK) یک دولت ائتلافی تشکیل داد.

انتخابات پارلمان کوزوو

انتخابات مجلس قرار است امروز (17 نوامبر) برگزار شود. طبق اظهارنظر نخست‌وزیر کوزوو در ماه جولای کوزوو در 28 نوامبر 2007 به طور یکجانبه استقلال خود را اعلام خواهد کرد. این تاریخ یادآور استقلال آلبانی است. وی اضافه کرد: سازمان ملل در اقدام خود شکست خورده است. راه حل من در جهت رهایی از وضع موجود است. به شرکای خود یک راهکار پیشنهاد می‌کنیم. هر چند دولت ایالات متحده گفته بود با استقلال کوزوو موافقت می‌کند اما چند کشور اروپایی از جمله یونان و اسپانیا با این مسئله به مخالفت برخاستند. در 16 آگوست،‌ فرمانده نیروهای ایالات متحده در کوزوو، داگلاس ارهارت، اتهامات صرب‌ها را مبنی بر اینکه ایالات متحده در نظر دارد یک دولت دست نشانده در کوزوو تعیین کند را رد کرد. این اظهارنظر پاسخی بود به مقامات صربستان که گفته بودند اگر ایالات متحده در پی روابط عادی با صربستان است، باید از اعمال فشار برای استقلال کوزوو دست بردارد. در 17 آگوست نماینده سازمان ملل در کوزوو کمیته مرکزی انتخابات خواست تا مقدمات انتخابات جدید اعضای شورای شهر، شهرداران و اعضای مجلس ملی را فراهم آورد. همچنین در 17 آگوست، صربستان خواستار بازگشت سربازان و افسران پلیس صربستان به کوزوو پس از 8 سال غیبت شد. الکساندر سیمیک، سخنگوی نخست‌وزیر صربستان، گفت: زمان بازگشت یک هزار پرسنل نیروی امنیتی صرب به ایالات کوزوو فرا رسیده است. در نیمه ماه آگوست اعلام شد اجلاس بعدی نمایندگان گروه تروئیکا، تاریخ 30 آگوست در وین خواهد بود. به همین مناسبت رئیس‌جمهوری کوزوو اعلام کرد: بدون تردید موضع ما درباره استقلال کوزوو قطعی است.

پارلمان کوزوو 120 عضو دارد که اعضای آن برای یک دوره 3 ساله انتخاب می‌شوند. 100 عضو پارلمان از سوی حوزه‌های انتخابیه به طور سهمیه‌بندی انتخاب می‌شوند و 20 عضو دیگر پارلمان نماینده اقلیت‌های ملی هستند.