خرده استخوان لای زخم

ناصر بهرامی‌راد

می‌گویند شخص مجروحی به یک طبیب نابکار مراجعه کرد و مداوای زخمش را از او خواست اما مدت‌های مدید نزد او رفت و پول‌ها به پایش خرج کرد بی‌‌ آن که علاجی حاصل آید؛ تا آن که خرده استخوانی در میان زخمش یافت شد و آن را که بیرون آوردند، زخم به خودی خود التیام یافت!

ماجرای رفتار دولت و دستگاه قضائی آرژانتین با ملت ایران در پرونده موسوم به آمیا، بی‌شباهت به این حکایت نیست. سال 1994 انفجاری مهیب دو مرکز وابسته به یهودیان در بوئنوس‌آیرس پایتخت آرژانتین را نابود کرد و طی آن بیش از هشتاد نفر کشته شدند. هنوز شعله‌های آتش ناشی از انفجار فروکش نکرده بود که رسانه‌های وابسته به صهیونیسم بین‌الملل انگشت اتهام را به سوی نظام جمهوری اسلامی نشانه رفتند و طی این سال‌ها، هر از چند گاهی، در کوره این تبلیغات دروغین هیزمی تازه می‌ریزند.

همان موقع، کارشناسان مستقل با بررسی این شیوه تبلیغاتی، دلیل اصلی انفجار ساختمان آمیا (شرکت بیمه اسرائیلی آرژانتین) را اختلافات شدید داخلی میان لابی‌های صهیونیست در این کشور دانستند. شواهد نیرومندی هم بر درستی این تحلیل صحه می‌گذاشت. مثلاً در سال 92 وقتی دفتر نمایندگی رژیم صهیونیستی در بوئنوس‌آیرس منفجر شد و بررسی‌ها نشان داد عملیات انفجار از داخل نمایندگی صورت گرفته، این موضوع کاملاً مسکوت ماند و هیچ گزارشی از نتایج تحقیقات قضائی منتشر نشد.

از سال 2001 میلادی که محاکمه متهمان پرونده آمیا رسماً آغاز شد، روند بررسی آن بیش از هر چیز به یک رسوایی بزرگ برای دولت و دستگاه قضائی آرژانتین تبدیل شده است. قاضی خوان خوزه گالیانو از همان ابتدای رسیدگی تعدادی از شهروندان و مسئولان جمهوری اسلامی را متهم کرده و برایشان قرار جلب صادر نموده بود. زمانی که کارلوس منم رئیس‌جمهوری پیشین آرژانتین از این رفتار عجیب و خلاف قوانین و عرف روابط بین‌الملل ابراز تعجب کرد، روزنامه آمریکایی نیویورک‌تایمز او را متهم کرد که 10 میلیون دلار از ایران رشوه گرفته تا بگوید انفجار آمیا نمی‌تواند کار شهروندان این کشور باشد. اما مدت زیادی نگذشت تا مجمع قضائی فدرال آرژانتین به این نتیجه قضائی برسد که این، قاضی گالیانو بوده که هم، از صهیونیست‌ها رشوه گرفته و هم به بعضی از شهود پرونده رشوه‌های چند هزار دلاری داده تا شهادت‌های کذب بدهند و سپس بعد از 9 سال او را از رسیدگی این پرونده برکنار کند.

مهرماه سال 84 رونالد نابل رئیس پلیس بین‌المللی (اینترپل) بعد از آن که در شهر برلین چند جلسه رسیدگی به این موضوع را با حضور نمایندگان قضائی دو کشور برگزار کرد. عمل گالیانو را خلاف دانست و از اجرای حکم جلب کذایی استنکاف نمود. با این حال فشارها آنقدر بود که یک سال بعد، ناچار شود موضوع را به کمیته اجرایی اینترپل ارجاع دهد و مهلت دو ماهه‌ای را برای اعلام نتیجه تعیین کند. این بار واشنگتن‌پست او را به باد انتقاد گرفت و به تخطی از وظایف قانونی متهم کرد.

رسوایی پرونده آمیا در آرژانتین به حدی رسیده که افکار عمومی این کشور بی‌محابا به مخالفت با رفتار سوء صهیونیست‌ها برخاسته‌اند. سال گذشته بعد از آن‌که دادستان دولت فدرال بار دیگر پرونده را به جریان انداخت، هزاران نفر از مردم این کشور تظاهراتی بزرگ مقابل نمایندگی دیپلماتیک رژیم صهیونیستی در بوئنوس‌آیرس ترتیب دادند و توطئه مشترک واشنگتن ـ تل‌آویو علیه روابط ایران و آرژانتین را محکوم کردند. چند ماه پیش نیز در سالگرد درگذشت اواپرون مادر معنوی عدالت‌خواهان آرژانتین، بیش از پانزده هزار نفر به دعوت تشکل‌ها و سندیکاهای مختلف این کشور تظاهراتی برگزار کردند که در آن علیه آمریکا و اسرائیل شعارهای کوبنده سر داده شد و از ایران و ونزوئلا به عنوان دو کشور شجاع و ضدامپریالیست تجلیل بعمل آمد.

با این حال لابی صهیونیست که نفوذ بسیار در دولت و دستگاه قضایی آرژانتین دارد، دست بردار نیست و تلاش دارد همچنان از پرونده آمیا برای ایجاد فضای تبلیغی و فشار سیاسی علیه کشورمان بهره بگیرد. پیش از نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد در مهرماه امسال، رسانه‌های آمریکایی و اسرائیلی احتمال دادند رئیس‌جمهور جدید آرژانتین در نطق خود در این نشست، به بهانه پرونده آمیا بار دیگر ایران را مورد حمله قرار دهد؛ و نستور گریچنر، دقیقا همین کار را کرد. این بار حتی خانواده‌های قربانیان یهودی حادثه آمیا هم صدا به اعتراض بلند کردند. رهبر گروه ایمیا (اتحادیه خانواده‌های قربانیان آمیا) به روزنامه لاناسیون چاپ بوئنوس‌آیرس گفت که گریچنر با این سخنان فقط دنبال جلب حمایت‌های بین‌المللی (!) برای سرپوش گذاشتن بر ناکامی‌های خودش است و سعی می‌کند رنگ و لعاب سیاسی آمیا را کمرنگ کند. اشاره او به تحلیل‌هایی است که از همان ابتدا از سوی کارشناسان مطرح شده بود. ماریو کافیئرو، بیوه یکی از قربانیان آمیا به این روزنامه گفت: تنها راه‌حل پرونده، گشودن بایگانی‌های محرمانه است زیرا با وجود گریچنر، ما در مرحله شکل‌گیری دوباره روابط گوشتی (اشاره به روابط ویژه دولت‌های سابق آرژانتین با کاخ سفید) هستیم. به هر حال گریچنر در خدمت استراتژی‌های آمریکاست.

و اکنون، پای اینترپل هم به ماجرای مسخره آمیا باز شده است. بعد از سال‌ها مقاومت در برابر زیاده‌خواهی‌ غیرقانونی و آلوده به فساد دستگاه قضایی و دولت آرژانتین، اجلاس مجمع عمومی اینترپل در نشست اخیر خود برخلاف مفاد بندهای دوم و سوم اساسنامه پلیس بین‌الملل با درخواست آرژانتین برای صدور دستور جلب 5 تن از شهروندان جمهوری اسلامی ایران موافقت کرد و به این ترتیب ناتوانی خود را در تأثیرناپذیری از اراده‌های سیاسی و آلوده نشان داد.

هیئت نمایندگی کشورمان در اجلاس مجمع عمومی اینترپل در واکنش، بیانیه مستدلی صادر کرد. تعدادی از مسئولان کشورمان نیز این تصمیم غیرقانونی را محکوم کردند، ولی این موضع‌گیری‌های مقطعی، واکنش مناسبی به رفتارهای دولت ضعیف آرژانتین نیست.

خرده استخوان «آمیا» باید از لای زخم روابط دو ملت بزرگ ایران و آرژانتین خارج شود، و چاره آن، محاکمه پیگیر و قاطع قاضی‌های رشوه‌خواری همچون خوان خوزه گالیانو و آلبرتو نیسمان است. امثال این عناصر آلوده و دولتشان باید هم از سوی محاکم داخلی ایران و هم از طریق نهادهای قضایی بین‌المللی تحت تعقیب کیفری قرار بگیرند و حکم محکومیتشان به عنوان اسناد رسمی در اختیار سازمان‌های بین‌المللی و افکار عمومی جهان گذاشته شود.