لبنان

طرح اسرائیل در حمله به لبنان برای اشغال بخش‌هایی از خاک این کشور تا رودخانه لتیانی و در قسمت‌هایی حتی فراتر از این رودخانه بود تا با ایجاد منطقه حائل، دسترسی حزب‌الله را به مناطق نظامی‌ و مسکونی اسرائیل مسدود کند.
هدف استراتژیک اسرائیل برای حمله به لبنان، خلع سلاح حزب‌الله و دور کردن شهرهای اسرائیل از دسترسی موشک‌های آن و بیرون آمدن پیروزمندانه از این حمله بود، اما آیا اسرائیل به این دو هدف رسید؟ تاکنون حملات متعدد هوایی و نیز رخنه محدود زمینی به خاک لبنان، موجب پایان رگبار موشک‌های حزب‌الله به داخل اسرائیل نشده است. حزب‌الله نشان داده است که رقیب مجهز و توانایی است.
نظر نظامیان اسرائیل این است که تنها راه مقابله با زرادخانه موشکی حزب‌الله که از نوع موشک‌های کوتاه‌برد است، راندن حزب‌الله به سمت شمال است. البته حزب‌الله هنوز خواهد توانست با موشک‌هایی که برد بیشتری دارند به مناطق پرجمعیت اسرائیل حمله کند ولی شناسایی محل پرتاب این موشک‌ها و حمله هوایی به آنها آسان‌تر شده است، هرچند یک چنین عملیاتی موجب تلفات بیشتر اسرائیلی‌‌ها و موجب انتقاد قابل توجه جهان خارج نیز خواهد شد.
از اهداف استراتژیک اسرائیل در لبنان که بگذریم، آمریکا ـ هم‌پیمان اسرائیل در حمله به لبنان ـ نیز اهدافی دارد که بی‌تردید با طرح خاورمیانه بزرگ در ارتباط مستقیم است. به نظر می‌رسد درگیری اسرائیل و حزب‌الله مقدمه‌ای برای برداشتن گام‌های آمریکا جهت اجرای طرح خاورمیانه بزرگ بوده است. تضعیف گروه‌های اسلامی ‌فلسطینی و لبنانی، تحت فشار قرار دادن ایران و سوریه و ایجاد تحرکات جدید میان اعراب و اسرائیل از اجزای طرح مزبور هستند؛ طرحی که با اشغال افغانستان و سرنگونی طالبان و سپس سرنگونی صدام حسین و اشغال عراق آغاز شد و اینک با جنگ لبنان و تلاش برای نابودی حزب‌الله یا حداقل، خلع سلاح آن دنبال می‌شود.
لبنان، کشوری کوچک و کوهستانی است که تا قبل از کسب استقلال در سال ۱۹۴۳ تحت قیمومیت فرانسه قرار داشت. این کشور همواره یکی از متشنج‌ترین کشورهای خاورمیانه بوده است چراکه طی سه دهه اخیر، در حاشیه و گاهی در متن جنگ‌ها و درگیری‌های ناشی از ایجاد اسرائیل در منطقه بوده است.
ترکیب جمعیتی این کشور، پناهگاهی برای اقلیت‌های کشورهای منطقه از قبیل فرقه‌های مختلف مسیحی و مسلمان (شیعی و سنی)، فرقه دروزی (موحدون) و اقلیت‌های دیگر بوده است. به همین علت سمت‌های دولتی بین گروه‌های متعدد تقسیم شده‌اند. کشور لبنان فاقد ارتش مسلح و قوی است. این کشور در سال‌های ۱۹۷۵ تا اوایل دهه ۱۹۹۰ صحنه جنگ‌های خونین داخلی بود. لبنان همچنین دارای تعداد بی‌شماری پناهنده فلسطینی است که پس از حادثه سپتامبر سیاه در اردن و اخراج سازمان آزادی‌بخش فلسطین از این کشور وارد لبنان شدند، لبنان و اردوگاه‌های فلسطینی، محل اقامت مبارزان فلسطینی شد. این موقعیت باعث بروز جنگ‌های متعدد میان فلسطینی‌ها و نیروهای رژیم صهیونیستی در خاک لبنان شد و فاجعه صبرا و شتیلا و کشتار آوارگان فلسطینی توسط اسرائیل در لبنان رخ داد.
در سال ۱۹۸۲ جنوب لبنان تحت اشغال نیروهای اسرائیل قرار گرفت و تا سال ۲۰۰۰ که توسط حزب‌الله بیرون رانده شدند، اشغال لبنان ادامه داشت.
جمعیت لبنان حداکثر چهار میلیون نفر است که دو برابر این تعداد در خارج از این کشور زندگی می‌کنند. اقتصاد لبنان بر پایه ارزآوری لبنانی‌های خارج‌نشین که اکثراً از تجار و سرمایه‌داران هستند، می‌چرخد.
زبان اکثریت مردم این کشور عربی و دین اکثریت آنها اسلام و مسیحیت است. صادرات عمده این کشور موادغذایی و تنباکو است.
رفیق حریری ـ نخست‌وزیر سابق این کشور که یکی از ده سرمایه‌دار بزرگ جهان بود ـ به هنگام نخست‌وزیری خود طرح بازسازی کامل لبنان را اجرا کرد؛ طرحی که اگر نبود ساختمان‌های سوراخ سوراخ نگهداری شده از دوران جنگ، نشان نمی‌داد که جنگی در این کشور رخ داده است. در پی ترور رفیق حریری که کمیته تعیین شده از سوی سازمان ملل مسئولیت آن را به عهده سوریه گذاشت، این کشور ناچار شد بعد از سال‌ها که برای ایجاد آرامش و آتش‌بس بین فرقه‌های مسیحی و مسلمان، نیروهای نظامی ‌خود را در آن مستقر کرده بود، خاک لبنان را ترک کند. ترک خاک لبنان از سوی سوریه به دنبال قطعنامه ۱۵۵۹ سازمان ملل انجام شد که گفته می‌شود رفیق حریری در تصویب آن نقش مهمی ‌داشته است.